Il Coltello di Ghiaccio (1972)

Verwacht geen giallo, dit is gewoon een mysterieus dramatisch verhaal waarin een maniak het dorp onveilig maakt. Of is er meer aan de hand? Evelyn Stewart speelt de nicht van Martha (Carroll Baker) en is helaas niet lang aanwezig in de film. Baker zit goed in haar rol en bij de rest van de cast is de overtuiging wat minder aanwezig. Zo is Alan Scott als de dokter te prominent aanwezig en betweterig, George Rigaud als de oom een niet zo overtuigend personage ( zeker gezien de uitwerking naar het einde toe ) en Eduardo Fajardo als Marco te opvallend. Wat niet weg neemt dat het mysterie voldoende interessant blijft tot het slot. Helaas wordt dat slot wel erg simplistisch en zonder spanningskracht uitgewerkt.
Beetje jammer. 6/10

Umberto Lenzi's “Knife of Ice” (Il Coltello di Ghiaccio) is een atmosferische giallo met een unieke invalshoek. Martha is een jonge vrouw, die haar stem heeft verloren door een jeugdtrauma. Ze raakt verwikkeld in een reeks moorden en wordt geconfronteerd met angst en paranoia.

In plaats van de gebruikelijke expliciete moorden kiest Lenzi voor een trage opbouw en een gotische setting. Hoewel het tempo soms traag is, biedt een plotwending tegen het einde zeker compensatie. Carroll Baker is overtuigend als de zwijgende protagoniste en de cinematografie versterkt de suspense. Een geslaagde klassieke whodunit.

De opening is redelijk smakeloos: beelden van een stierengevecht in Spanje waarbij een stier het ontgeldt. Jammer dat Lenzi en andere filmmakers toen meenden op die manier aandacht te moeten trekken. De symboliek ervan is ook met de haren getrokken in deze film. Na deze slechte start wordt het gelukkig beter. De rest van de film kent een goede sfeervolle opbouw waarin niets is wat het lijkt. Voor een giallo leunt het eerder aan bij Agatha Christie dan een slasher. Dat had ik niet zo verwacht rekening houdend met de reputatie van Lenzi. Niettemin is het een entertainend stuk. Stilistisch is het Lenzi met zijn kenmerkende zooms. De muziek is van ene Marcello Giombini. Het maakt bij momenten indruk omdat hij synthesizers gebruikt. We hebben het hier over 1972 dus dit is echt wel pionieren op vlak van filmsoundtracks. Jammer dat hij zijn score niet volledig electro gemaakt heeft, zonder orkestrale stukken. Dan was het mogelijks een cultscore geworden.