Coup de Torchon (1981)

Inderdaad. Nogal apart. Een zwartkomische, cynische film met een flinke filosofische, bijna mythologische ondertoon. Best interessant, maar voor mij niet echt bevredigend.

3.0*

Nogal onduidelijke film, niet slecht maar zeker geen topper. De film heeft zijn (komische) momenten, maar het verhaal kon mij niet altijd boeien. Het acteerwerk is in orde (vooral van Philippe Noiret), maar ik heb de drie hoofdrolspelers wel eens betere rollen zien vertolken. Viel al met al niet echt mee.

Dit is niet het verhaal van Lucien, de laffe politieman, die zich liever laat bespotten en vernederen dan te moeten optreden, om dan plots met zijn belagers keihard korte te metten te maken. Neen dit is het verhaal van de onbenullige probleemlozen tov dat van de echte dramatische armoezaaiers in de wereld. Gedenk maar de openingsscène uit de film, film die trouwens vooral gestalte krijgt dank zij het weergaloos talent van de acteurs, Noiret op kop maar ook Huppert en Audrane en Marchand...

Eén van mijn absolute favoriete films. Schitterend scenario, cast, fotografie. Te bewaren en te koesteren.

Ik heb echt moeite gehad om al dat eindeloze gepraat uit te zitten. Honderdachtentwintig trage minuten film over een deurmat van een man die bij de politie werkt in een klein Frans koloniaal Afrikaans dorpje (Senegal in de jaren dertig) waar niemand hem serieus neemt en die daarom mensen begint te vermoorden die hem in de weg staan. Philippe Noiret zorgt voor deze ongeïnspireerde vertolking van de seriemoordenaar. Cordiers moorden (zowel gepleegd als verzonnen) zijn in de verste verte niet opwindend en daarnaast identificeer ik me helemaal niet met hem. Naast het vele filosoferen, voelde de film ook niet echt alsof het ergens heen ging en voelde vooral afstandelijk. Bij deze nuchtere observatie/aanklacht tegen het kolonialisme verveelde ik me behoorlijk! En dat terwijl Isabelle Huppert nog wel een pistool afvuurt! Deze nihilisme is totaal niet mijn ding.

Misdaad en zwarte komedie. Dat vormt nogal eens een goeie combinatie en deze film zit er knal op. De aaneenschakeling van cynische situaties, karakters en dialogen zijn perfect geplaatst in de context van een Franse kolonie. Dat laatste is natuurlijk sowieso een uiting van extreem en cynisch opportunisme. Gebaseerd op een misdaadroman van Jim Thompson van wie ik ander werk reeds wist te appreciëren. Heel mooi in beeld gebracht door Tavernier.

Hoe meer ik van Huppert zie, hoe meer ik er van overtuigd ben dat ze een enorm overschatte actrice is.

Maar laat dat niet mijn verhaal over deze film zijn, want dat zou voorbij gaan aan de welhaast perfecte hoofdrol van Noiret. Een van de meest mythische acteurs van de Franse cinema, en volstrekt terecht ook als je deze film ziet - geen rol te vreemd, te absurd, deze man kon zonder enig probleem het échte leven spelen. Want zoals elk nieuwsbericht weer bevestigt, de werkelijkheid is veelal vreemder dan wat je had kunnen bedenken, en dat is precies het verhaal van deze film die Noiret zo weergaloos weet in te vullen met zijn ogenschijnlijk onopmerkelijke karakter.

Jammer dat de rollen van Huppert en Skobline niet omgedraaid zijn - wat een andere filmhistorie had dat niet kunnen opleveren. Je zou haast wensen dat tijdreizen daadwerkelijk mogelijk was, en dat je met de kennis van nu een woordje met Tavernier zou kunnen wisselen. Zoiets van 'zorg dat je haar kwijt raakt broer, want ze wordt zwaar irritant later'. Maar goedbeschouwd moet hij dat al wel al geweten hebben.