Tengoku to Jigoku (1963)

Kurosawa blijkt naarmate ik meer van hem zie een steeds gevarieerdere regisseur. Niet zo lang terug zag ik de drama's Ikimono no Kiroku en geweldige Ikiru. Nu weer een psychologische thriller die ook ijzersterk is. Prettig rustig tempo, erg boeiend verhaal en visueel bij vlagen erg sterk. Mooi om te zien hoe Kurosawa veel haalt uit het breedbeeld formaat.

Het eerste uur is bloedspannend. Met erg boeiende personages en erg fraai gefilmd (hoewel het zich bijna geheel in één ruimte afspeelt.

Daarna volgt de zoektocht naar de dader.. En ook dat stuk wordt hoe langer hoe boeiender met als hoogtepunt de scenes in de junkiewijk die waanzinnig mooi gefilmd zijn. Ook de eindscene vond ik mooi, omdat het uiteindelijk ook liet zien dat Gondo's verandering een definitieve was.

Ruim 4.0*

van het geweldig eerste deel van de ontvoering zelf, naar een nog sterker tweede deel van het opsporen van de dader.

Spannend en de plot zit geweldig in elkaar en wordt goed en subtiel uitgelegd. goed geacteerd (natuurlijk weer door Mifune en een kleine rol van Shimura, maar in feite iedereen. vooral de dader speelde erg goed in de tweede helft) en weer prachtig gefilmd. Kurosawa was een hele grote en ik snap werkelijk niet dat mensen zijn films niet kunnen waarderen.

Hoogtepunten;
- De scene in de trein
- het stuk in de junkiebuurt
- de laatste scene in de gevangenis


Valt me trouwens op dat op de achterzijdes van, die prachtige dvd's uit de Kurosawa Boxen, de volledige plot al uit de doeken wordt gedaan. hier zelfs tot op het laatste shot.

Anyway, een hele dikke 4 sterren, die de meeste films in het genre die later zouden volgen (zoals Ransom) overbodig maakte.

Mijn verwachtingen waren vrij high, mijn beoordeling is vrij low. Oftewel: een tegenvaller.

Een statische film als deze moet zijn kracht halen uit ofwel spanning, ofwel dialogen en personages. Dat is ook precies de bedoeling van High and Low. Aan de ene kant is er het misdaadverhaal en het politieonderzoek. Helaas ontbreekt echte spanning omdat er geen enkele bedreiging uitgaat van de misdadiger. Daarnaast poogt deze film een psychologisch drama te tonen, de impact die een dergelijke daad heeft op de direct betrokkenen. Doordat de personages flets blijven komt de emotie echter helemaal niet uit de verf. De morele zoektocht faalt ook: het gaat in de dialogen meer om handelingen dan om motieven.

Dit alles maakt dat ik de film ronduit saai vond. Er zijn wel goede momenten (waaronder de ontmoeting met de junks, het einde) maar over de gehele lengte schiet de film tekort. 2,5*

Zo dan eindelijk mijn 1ste Kurosawa gezien.

Ik had in het begin alleen niet het gevoel dat 2007 wel eens een Kurosawa ontdek jaar voor mij zou kunnen worden. Met name het begin was ontgoochelend standaard. De personages werden voorgesteld en we pikten een stuk mee van een vergadering, waaruit bleek dat Gondo niet met Jan en alleman overweg kon. 30 minuten zonder enige vorm van spanning, ik zat me toch even af te vragen waar Kurosawa zijn reputatie aan te danken had, en dat na slechts 30 minuten. Foei! Een spanningsboog creëeren vind ik niet erg, maar besteedt dan tenminste wat aandacht aan de decors, zeker als bijna alles zich afspeelt in een ruimte.

Na 30 minuten begint de film wat vaart te krijgen, de jacht op de ontvoerders is voor geopend verklaard. De camera krijgt een grotere rol en schiet soms prachtige plaatjes. vooral de plek, waar het kind uiteindelijk vastzat was gedetailleerd en als een droomlocatie getekend.

Sterk punt van deze film is dat we bovenop het politieonderzoek zitten. Met recht een voorloper van Big Brother is watching you. Alle details, zelfs de kleinste worden ons medegedeeld. Iedere agent heeft zijn eigen taak in het onderzoek en rapporteert wat hem ter oren is gekomen. Je ziet echt hoe alles nou precies in zijn werk gaat, daar kan een Baantjer met al zijn toevalligheden en Eureka!, ik zit in een café en krijg plots een ingeving! nog wat van leren. Het is echt ouderwets spoorzoeken, daarbij worden verschillende middelen gebruikt. Met name de treinscène was geniaal. De film werd er echt spannender door.

Een ander sterk punt is dat de film niet voorspelbaar is. doordat de film in het begin de ruzie tussen Gondo en zijn mede - directieleden pontificaal in beeld brengt, ga je ervan uit dat zij op de een of andere manier wel een connectie met de daders van de ontvoering zullen hebben Dat bleek dus niet het geval. Bovendien geeft dat het 1ste half uurtje weer wat aanzien. Kurosawa zet ons dus op het verkeerde been Functioneel en dat zonder dat er een plotwending aan te pas moest komen. Waarvoor hulde.

Over de titel High en Low is ook goed nagedacht. Je kunt deze 2 begrippen namelijk op meerdere manieren interpreteren: letterlijk, je woont op een heuvel en hebt het mooiste uitzicht van iedereen en je kijkt zelfs op ze neer, niet alleen letterlijk maar ook omdat je gewoon rijk bent . Mooie passende titel dus.

Verder kent de film weinig muziek, maar daar heb ik mij niet aan gestoord, en goede acteerprestaties. Absoluut een enerverende kennismaking met Kurosawa, hij had goed in zijn hoofd welke kant hij met deze film op wilde gaan. Ik ben nog niet afgeschrikt door hem, op naar Rashomon. 4*

Na deze film dacht ik: "wat is die Japanse cultuur toch weer fascinerend". Voor ons is het nauwelijks te begrijpen in welke proporties schuldgevoelens aan kunnen nemen. De houding van de chauffeur slaat echt alles en daarom hoop je ook op een goed einde van deze film.

De combinatie drama/thriller vond ik de eerste keer niet helemaal geweldig, maar de tweede keer kon het me wel bekoren. Wederom knap acteerwerk ook van alle hoofdrolspelers.

Na de eerst Kurosawa die ik zag, Shichinin no Samurai, heb ik weinig leuks meer van hem gezien. Behalve dat zijn films erg eentonig zijn, bevallen dingen zoals acteerwerk mij niet echt.

In deze film is het acteerwerk over het algemeen een stuk minder 'overdreven' dan in zijn samurai films. Verder is het verhaal gewoon goed in beeld gebracht. Het verdient misschien geen originaliteitsprijs en van Kurosawa kán ik ook niet verlangen dat 'het goede' niet wint, maar ik heb me hiermee ondanks de behoorlijk lange speelduur prima vermaakt.

3.5*

Mijn tiende Kurosawa en ik blijf me verbazen over deze veelzijdige regisseur die, zo lijkt het haast wel, geen slechte films maken kan. Integendeel. Ook deze film is weer enorm boeiend en verveelt ondanks zijn lengte geen enkele seconde.

Nu is het natuurlijk ook fijne dat Kurosawa regelmatig gebruik maakt van Toshirô Mifune, samen met Takeshi Kitano zo’n beetje mijn favoriete Japanse acteur. Ook hier schittert Mifune weer als hoofdrolspeler Gondo, die in deze film voor een lastige keuze komt te staan. Mifune legt weer al zijn energie in de rol en slaagt er altijd als geen ander in, om zijn ongenoegen over iets te uiten. Hier doet hij dat af en toe zelfs op fenomenale wijze. Zijn twijfels omtrent alles zijn begrijpelijk, want met de betaling van het losgeld vergooit hij immers zijn eigen toekomst. Ook de rest van de cast speelt goed en er is geen acteur die niet goed speelt, ook dat is een kwaliteit van een regisseur. Ervoor zorgen dat het beste in je spelers naar boven komt. En ondanks dat het eerste gedeelte van de film in dezelfde ruimte afspeelt, is het boeiend, sfeervol en zelfs nog redelijk spannend. Wat wil een mens nog meer?

Het tweede gedeelte van de film is misschien nog wel beter dan het eerste gedeelte. Kurosawa legt hier de nadruk op de zoektocht naar de ontvoerder en laat hier echt zien voor voor een subliem regisseur hij is. Werkelijk alles wordt tot in detail uitgewerkt. Ik heb bijna nog nooit een film gezien, waarin ik zo onder de indruk was van de manier waarop de politie tijdens hun zoektocht te werk ging. Aan werkelijk waar alles is gedacht en ik vond het haast ongelofelijk hoeveel details er tijdens het politieoverleg over de plek waar de ontvoerder zit naar voren kwamen. Dat hele overleg was gewoon in 1 woord geweldig!

Uiteindelijk werkt de film toe naar een spannende climax, waarbij de memorabele treinscène trouwens ook niet onvermeld mag blijven. Het einde mag er trouwens ook zijn en als je na afloop nog even na zit te genieten over wat je gezien hebt, dan weet je dat je een geslaagde avond hebt gehad. Oh ja en nu snel weer een Kurosawa proberen te vinden, ik heb er nu al weer zin in!

4,5*

Aardige politiethriller. Misschien wel één van de eerste films zoals we die nu nog kennen in de vorm van series als CSI, Criminal Minds en NCIS. Groot verschil echter met die series, is dat die een stuk spannender zijn. Hoewel de gijzeling nog wat extra (morele) visies met zich meebrengt, is de plot zelf toch vrij voorspelbaar. Een zoektocht zoals we die al 100 keer gezien hebben en buiten de eindscène(s) ontstijgt het toch nergens het niveau van de gemiddelde Criminal Minds-aflevering. Iets wat misschien lullig klinkt aangezien deze film 50 jaar eerder gemaakt is, maar historisch besef heb ik een broertje dood aan. Zeker als het de hele filmbeleving naar beneden haalt.

Het verhaal zelf heeft genoeg om handen om de volledige speelduur interessant te blijven, maar, en dan weer zo'n dooddoener, er hadden best wat scènes uitgekund. Beste scène was toch wel die in het junkiehuis. Spannend, bevreemdend en stilistisch schitterend.

Precies! Was ook een van de meest opvallende dingen aan deze film. Niet elke wilde brainstorm die de speurtocht op de rails houdt, maar een zeer uitgebreide set aan kleine aanwijzingen die stuk voor stuk benoemd en onderzocht worden om stapje voor stapje bij de dader en de waarheid te komen.

Vond het erg goed gedaan, een erg boeiend en spannend proces. Het eerste stuk is niet erg dynamisch maar wel erg goed uitgevoerd. Het tweede gedeelte is volledig gericht op de speurtocht zelf, die door zijn detail en precisie erg boeiend is om te volgen.

Ruime 4*.

Tijdens het eerste kwartiertje dacht ik bij mezelf: Waar kijk ik precies naar? Wat heeft dit nou te maken met het onderwerp van de film? Maar gaandeweg begreep ik dat het nodig was om het verhaal echt goed te begrijpen. De film was best wel onvoorspelbaar en dat vond ik prima. Het enige minpunt dat ik belangrijk vind om te noemen is de soms wat onrealistische achtervolgingen van de undercoveragenten, want soms denk je bij jezelf: Hoe kan de kidnapper nou niet opmerken dat hij wordt achtervolgd?. Het was ook aangenaam om te zien hoe Tokyo en de kloof tussen arm en rijk werden weergegeven. Zeer goed gedaan. Verder 'voelde' ik echt de warme zomerdagen, dus dat was ook zeer goed verfilmd. Dus al met al was ik best wel onder de indruk van deze film. Zeker een aanrader voor de mensen die dit genre interessant vinden. High and Low krijgt na m'n eerste kijkbeurt 4 sterren.

Kurosawa blijft mij verrassen..

De titel High and Low is het uitgangspunt van deze misdaadthriller van Akira Kurosawa. High, zijnde de betere en letterlijk hogere klasse, Low zijnde het plebs uit de onderbuik van de stad waar het ’s zomers te warm is om zelfs een menswaardig bestaan te leiden. Het thema is tijdloos. Twee tegenpolen, net zoals het goede en het kwade in zijn vorige films, zijn niet los te koppelen van elkaar. Het ene bestaat door het andere door hun doorlopende beïnvloeding.

Ondanks een beoogd parallel-verhaal laat de Japanse grootmeester ons slechts kennismaken met de High-wereld. Na een introductie met de wrevel binnenin het bedrijf van Gondo, die uitdraait in een helse ruzie, vat het verhaal aan met de ontvoering van Gondo’s zoontje. Vooral wanneer blijkt dat het niet om zijn zoon gaat maar om deze van een personeelslid. Hierna gaan de poppen aan het dansen… De belangen van meerdere individuen worden op tafel gelegd en elk motief wordt één voor één ontleed, in tegenstelling tot de klassieke misdaadthrillers en –series waar er dertien in een dozijn van bestaan. Een motief leidt hier niet noodzakelijkerwijs naar een oplossing en laat de kijker alsmede mee nadenken in het onderzoek. De beste in zijn genre.

5,0*

Wat een film! Regisseur Kurosawa heeft mij nooit teleurgesteld, maar eindelijk zie ik na 'Shichinin no Samurai' weer een film van de man die me echt overdonderd. Prachtige film deze 'Tengoku to Jigoku'.

Kurosawa zorgt er bij de openingsscene direct voor dat ik aan het beeld gekluisterd zit. Eén locatie, discussiërende mannen die whisky drinken - er niet uit komen.. resulterend in een ruzie. Op één of andere manier blijft dit tijdens en na de ontvoering de hele tijd hangen. Dat dit helemaal los van de ontvoering staat weten we als de dader bekend wordt gemaakt. De benauwde situatie waarin Gondo is verzeild voel je als kijker. En het wordt steeds gekker. De 1e (praat)helft van de film is dan ook zeer goed en spannend.

Echter, de 2e helft van de film heeft misschien nog wel mijn voorkeur. Vanaf het moment dat de jacht wordt geopende op de verdachte tovert Kurosawa allemaal fantastische dingen uit z'n strohoed. De personages beginnen zich fantastisch te ontwikkelen, zowel op serieus vlak, maar ook op komisch vlak. De sfeer blijft fantastisch, de plaatjes van de stad zijn zeer sfeervol en de één na de andere prachtige scene komt voorbij vliegen; de treinscène natuurlijk, maar één van de hoogtepunten is ook de discoscène (waar alle culturen, rijk en arm bij elkaar komen), gevolgd door de achtervolging door de smerige hoerenbuurt.

Heel erg goed allemaal. Sfeer, spanning, sterke personages en een opbouw naar een uitstekende climax. Kurosawa flikt het allemaal. Prachtig die achtervolgingen en het politie onderzoek. Ik heb genoten.

De films van Kurosawa hebben mij nooit echt weten te boeien, enkele uitzonderingen daargelaten. Ook van deze film was ik niet onder de indruk, ik ervoer hem als bijzonder saai en ik heb er ook veel moeite voor moeten doen om hem af te kijken. Wat mij in deze film vooral tegenzat was dat er veel te veel dialoog in zat die voor mij bovendien ook vaak niet interessant was. Op een gegeven moment geloofde ik het allemaal wel. Wat er voor mij wel in positieve zin uitstak waren de beelden van het Japan van de beginjaren zestig. Een van de mooiste scènes vond ik ook de scène in de danszaal met nostalgische westerse muziek uit die tijd. Ook de kapsels van die dames waren voor mij oh zo herkenbaar. Tja, het Japan van die tijd kopieerde bijna alles wat uit het Westen kwam. Ook niet onvermeld mag blijven de toch wel mooie zwart/wit fotografie en niet te vergeten het schitterende einde. Dat laatste maakte nog veel goed maar was voor mij toch niet voldoende om deze film die voor mijn gevoel veel te lang duurde een hoge waardering te geven.

3,0*

Ogenschijnlijk rechtlijnig volgt het de politie-inmenging rond de kidnapping van de zoon van een rijke zakenman. Deze Gondo wordt gedwongen om een onvoorstelbare keuze te maken als zijn enige erfgenaam ontvoerd wordt: kiest hij om zijn volledige kapitaal, dat hij net op het spel gezet heeft om een zakendeal tegen te gaan, op het spel te zetten voor het leven van het kind? Op zichzelf zou het al een intrigerend uitgangspunt zijn, maar het blijkt anders in elkaar te zitten: het kind in kwestie is een vriendje uit een lagere klasse. Opeens wordt een thriller-uitgangspunt tot een complex moreel vraagstuk: hoeveel is een mensenleven eigenlijk waar in de financiële zin? En moet een rijk iemand zichzelf opofferen voor het maatschappelijke belang tegen elke prijs?

Kurosawa biedt met (ogenschijnlijk) minimale middelen enorm veel ruimte voor suggestie en onderhuidse spanning. Ruim een uur lang spelen de volwassen acteurs tegenover elkaar met niet meer dan dialogen uitwisselen in de beperkte omgeving van een superluxe rijkeluisvilla. Hoofdpersoon Kingo Gondo ziet zijn eigen morele oordeel steeds beïnvloed worden door nieuwe feiten of argumenten van zijn medespelers. Toshirô Mifune zet hem fantastisch neer als een getergde ziel die diep lijdt onder de zwaarte van een keuze waarmee mensenlevens op het spel komen te staan. Zijn rol is extreem gelaagd: tegelijkertijd weerzinwekkend egoïstisch, sympathiek in het kwellende vraagstuk dat aan hem vreet, als autoritair en onderdanig naar de beul die hem dit allemaal aandoet.

Filmisch zet Kurosawa in op een statisch ogende aanpak met weinig opsmuk. Precies op de juiste momenten zoomt hij in voor close-ups, speelt hij met licht en schaduw, of vangt hij alle personages op het scherm op een manier dat zij meer betekenis krijgen. Het meesterlijke zit hem in de nederigheid van de stijl ten aanzien van de acteurs; stijl en toon zijn als een extra touch om hun weergaloze acteervuurwerk extra cachet te geven. De welhaast nederige 'objectieve' registratie past perfect bij de emotie die de meesterlijk regisseur op het moment wil vangen: de indringende morele keuze van Kingo Gondo. Maar dan zijn we nog op de helft...

Wat Kurosawa hierna in petto heeft is simpelweg weergaloos. In de tweede akte wordt de theatrale stijl van een groepje acteurs in één kamer verruild voor een sensuele, dynamische stijl. Opeens is alles in beweging: shots vanuit rijdende treinen en rijdende auto's; een reusachtige groep politie-ambtenaren die intense vergaderingen bijwonen tijdens een hittegolf; een achtervolging van een mogelijke dader door een mondaine partytent en een aftandse hoerenbuurt. Alles op het scherm swingt, borrelt, bruist en danst. Toch voelt het niet als een stijlbreuk met het voorgaande, integendeel, het weet andere aspecten van het politieonderzoek te belichten. Nu niet de gevolgen die criminaliteit heeft op de slachtoffers, maar het toont speurwerk als een sexy zoektocht naar waarheidsvinding en feitelijkheid. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat hier een blauwdruk gelegd is voor sociaal realistische detectives als The Wire en True Detective.

En nog zijn we er niet, want Kurosawa heeft een laatste akte in petto waarin de dader gepakt wordt en gerechtigheid zou kunnen geschieden. Terug naar het minimale van de eerste akte. Dader en slachtoffer kijken elkaar recht in de ogen, nemen elkaar de maat, bespreken motieven en redenen waarom zij overgegaan zijn tot hun beider morele keuzes. Deze ijzingwekkende, kleine apotheose komt als een mokerslag binnen in hoe de regisseur ons elk gevoel van genoegdoening of vergelding ontneemt. We zien twee mensen tegenover elkaar die zich groot houden om niet onder te gaan aan de heftigheid van wat één van hen te wachten staat: een door de staat georkestreerde moord op zijn leven. De rijke zakenman heeft met zijn protserige levensstijl de rancune van de junk opgewekt. Een enge gedachte dringt zich op: zijn de twee verantwoordelijk voor hun eigen handelen? Of zijn zij allebei representanten van hun eigen sociaaleconomische positie en zijn hun beider keuzes gekleurd door maatschappelijke posities en achtergronden? Hoe rechtvaardig is het als één van hen de strop krijgt in een wereld van onrechtvaardigheid en ongelijkheid!?

Kurosawa weet het oeroude conflict tussen goed en kwaad te vangen in een complexe vertelling over hoe opsporing plus strafrechtelijke procedures niet in staat zijn om de ongrijpbaarheid van menselijk handelen te doorgronden. Zijn meesterlijke regisseurstouch maakt het tot een overweldigend divers geheel van stijlen, sferen, tonen en vertellagen. Voor mij de soort cinema die je diep van binnen voelt door het tijdloze vakmanschap waarmee zijn maker het medium bloedserieus én speels benadert.

Tot nog toe de meest on-Japanse film uit Japan die ik zag. Het kwam op mij over als Kurosawa's variatie op werk van westerse tijdgenoten als Hitchcock en Melville. Niettemin een sterk geheel met een uitmuntende casting. Markant vond ik de scènes in het nachtelijke Tokio van die jaren. Af en toe onverwacht rauw. De thematiek van de klasseverschillen is helaas wat eendimensionaal uitgewerkt.

Van de Kurosawa's die ik tot nu toe gezien heb, mijn favoriet. Vanaf de eerste scene tot de laatste een boeiende film waar tal van thema's op natuurlijke wijze langskomen. Het begint al met de vergadering tussen de directeuren van een grote schoenenfabrikant, National Shoe Company - niet voor niets een Engelse naam, want het lijkt me een commentaar van Kurosawa op het kapitalisme.

Gondo is van de oude stempel en kiest voor kwaliteit, zijn medevennoten zijn uit op winstmaximalisatie en willen goedkope rommel verkopen. Deze scene toont Gondo als weliswaar een bevoorrecht man, maar ook als iemand die hard werkt, en als iemand met (ouderwetse) normen en waarden en een groot eergevoel. Heel Japans kortom, in tegenstelling tot zijn medevennoten.

Gondo droomt van een machtsgreep, die hij jaren heeft voorbereid- en wordt dan opeens geconfronteerd met een moreel dilemma als een kind wordt ontvoerd. Typisch dat, als het om zijn eigen zoon gaat, hij zonder al te veel interne twijfel wilt betalen en geen enkel risico wilt lopen, maar als blijkt dat de zoon van de chauffeur per abuis is ontvoerd, hij de politie belt en hij er van uit gaat dat alles wel goed zal komen. Hij probeert de ernst te bagatelliseren, en hoopt dat de politie daarin met hem meegaat- als de politie dat niet doet is zijn teleurstelling zichtbaar. Er wordt de tijd genomen om zijn twijfel te tonen tussen zelfbehoud en een onschuldig mensenleven, waarbij alles zich afspeelt binnen de woonkamer van de Gondo's. Prachtig subtiel spel van de hele cast, Mifune in het bijzonder.

Dan verschuift de focus naar de politie, waarbij het onderzoek in detail wordt vertoond. Anders dan in veel andere -westerse- politiefilms is het geen eenling die overuren maakt om de dader te pakken, maar gaat het om teamwerk, zo'n 30 agenten lijken wel op de zaak gezet, en iedereen draagt zijn steentje bij aan de uiteindelijke arrestatie. De intense scenes in nachtelijk Yokohama, de nachtclub en "Dope Alley" zijn ook weer schitterend geschoten, evenals de arrestatie. De mooie eindscene is een perfect slotstuk.

De moraal van Kurosawa

Geen idee van waar het kwam, maar opeens had ik nog eens zin in een film van Akira Kurosawa. Het is denk ik één van mijn favoriete regisseurs en toch heb ik best nog wel een voorraadje van hem liggen. De voornaamste reden is dat ik in een bepaalde mood wil zijn om hier ten volle van te kunnen genieten maar ook de lengte van sommige van zijn films steekt me wat tegen. Wat bizar is aangezien mijn eerste kennismaking met de regisseur Seven Samurai was. Soit, gisteren dan toch eens vroeg op de avond voor gaan zitten.

De speelduur van meer dan 2 uur vliegt werkelijk voorbij. Interessant dat Kurosawa de film eigenlijk in 2 delen heeft onderverdeeld. Het eerste deel met de ontvoering zelf en het dilemma van Gondo of hij nu wel of niet zal betalen is al bijzonder sterk (die climax op de trein!) en even lijkt het te gaan mislopen wanneer het tweede deel zich op de zoektocht van de agenten blijkt te concentreren. Mifune is zo waanzinnig goed in zijn rol van Gondo dat ik vermoedde dat zijn verdwijning de film geen goed zou doen. Verkeerd gedacht dus, want ook dat tweede deel steekt erg goed in elkaar. De achtervolging in de heroïne buurt, het onderzoek dat erg realistisch aanvoelt en natuurlijk de meeslepende doch eenvoudige climax getuigen van een grote klasse. Deze keer geen agenten die all guns blazing komen binnengestormd, maar gewoon een team dat een plan heeft uitgewerkt om de dader in de val te lokken. High and Low eindigt dan ook nog eens heerlijk imponerend met Takeuchi die compleet doordraait en Gondo die niets anders kan doen dan staren terwijl zijn kwelduivel wordt afgevoerd.

Ben je wat bekend in de oude Japanse cinema, dan ontsnap je niet aan Toshirô Mifune. Gelukkig zou ik er nog aan willen toevoegen, want Mifune is zo één van die acteurs die een film compleet naar zich toe weet te trekken. De combinatie Mifune – Kurosawa heeft ons al veel moois gegeven, maar ik denk dat ik dit één van zijn imposantste rollen vind. Het zou echter verkeerd zijn om alle eer aan Mifune te geven. Tatsuya Nakadai is een uitstekende agent en ook Yutaka Sada weet als Aoki, de chauffeur, zijn stempel op de film te drukken. Rest verder vooral nog de kundige hand van Kurosawa om het geheel nog naar een hoger niveau te tillen. Enige misser? De scène waar de gekleurde rook te zien is oogt wel heel lelijk.

Bijzonder weinig op aan te merken. Toegegeven, het is een ietwat lange zit maar je krijgt er veel voor in de plaats? Een weliswaar ietwat eenvoudig plot dat wel op alle mogelijke details wordt uitgewerkt en een cast om U tegen te zeggen. Krijg meteen al zin om nog eens iets van Kurosawa op te zetten!

4,5*

Na twee films van Kurosawa te hebben gezien waarin samoerai centraal staan, is dit qua verhaal duidelijk iets anders. Het bevalt erg goed. Een prima uitgewerkt verhaal dat van begin tot eind boeit. Het eerste gedeelte van de film richt zich vooral op (de gevolgen van) de ontvoering en het tweede gedeelte richt zich op de zoektocht naar de dader. Goed acteerwerk over de gehele linie. De zwart-wit beelden zorgen bovendien voor wat extra sfeer. Uitstekend camerawerk, met name de treinscène waarin het losgeld wordt betaald en de achtervolging van de kidnapper zijn zeer de moeite waard. Een uitstekende film.

Een duivels dilemma: als jouw eigen zoon ontvoerd wordt zul je te allen tijde een hoge losprijs neer willen leggen, maar wat doe als je je gedwongen voelt te betalen voor de zoon van een ander (en daarbij je eigen kapitaal zult verliezen)?

High and Low is een Japanse misdaadfilm waarin een ontvoeringszaak centraal staat. De eerste vijfenveertig minuten wordt de hoofdmoot gevormd door dialogen, die zich in een en hetzelfde appartement afspelen. Het middenstuk is vlotter en direct ook het meest intrigerend. De zoektocht naar de kidnapper gaat gepaard met nauwgezette pogingen de plaats van contact met de ontvoerder (een telefooncel) en die van de ontvoering zelf te lokaliseren. Na een wat matiger opmars naar het einde maakt de slotscène indruk.

Vooral de uitgekiende regie en het geweldige camerawerk (voetstappen filmen vanuit de weerspiegeling van het water) vielen positief op. Daarnaast komt het zomerse sfeertje (iedereen loopt met puffers rond) goed over. Ik had echter de nodige moeite helemaal in het verhaal te komen. Heel bijzonder vond ik het scenario uiteindelijk niet, en het acteerwerk liet ook geen blijvende indruk achter.

Kwalitatief goed gemaakt en voldoende over de gehele breedte, maar het verhaal was mij te gemiddeld om van een bovengemiddelde film te spreken.

3*

Compleet en volledig.

Wie graag bedolven wordt onder alle details en invalshoeken van een redelijk banale kidnapping, veel plezier! Kurosawa houdt je 140 minuten van de straat af met z'n film en kuiert langzaam en gedisciplineerd alle belangrijke en minder belangrijke momenten af.

De opzet alleen al is er eentje die uit elkaar valt van de droogheid. Machtsspelletjes in de hogere regionen van een schoenenfabrikant en een onfortuinlijke kidnap van het verkeerde zoontje komen wonderwel bij elkaar om zo voldoende stof te geven voor een moreel dilemmatje dat tot in het oneindige gerokken wordt.

Dat van die schoene zit er vooral bij om zo compleet en volledig mogelijk te zijn, want veel heeft het niet van doen met de rest van de film, behalve dan dat er alweer 10 minuten gepasseerd zijn zonder dat er veel verheffends gebeurt is. Af en toe wordt het net iets spannender, maar echte spanning heb ik absoluut niet kunnen ontdekken. Daarvoor is het allemaal veel te grijs en by the numbers.

Nu hoeft het voor mij ook niet, de verplichte twistjes die films als deze spannender horen te maken, maar het resultaat hier is toch écht wel gespeend van enige filmvreugde. Als je naar een boekverfilming zit te kijken die te nauwlettend het boek volgt. Saaie kost, maar eerlijk gezegd verwacht ik van Kurosawa niet veel meer. Als degelijkheid het hoogste goed is, is dit een meesterwerk, ik vond het vooral saai en weinig memorabel.

1.5*

Een boeiende thriller die je meeneemt in een ontvoeringszaak. Wat me vooral opviel is dat je zeer lang niet weet wie er achter de ontvoering zit. Bij Amerikaanse films en series krijg je dat als kijker sneller te weten en is het de makers om de zaak te doen. De dader achter houden is toch wel een meerwaarde.

De film zorgt voor een mooie opbouw en neemt je detail per detail mee naar de oplossing. De puzzelstukjes worden één voor één gelegd. Eens we een pak verder in de film zijn, mis ik toch wel de spanning die bij dit soort films hoort en had ik een wat meer dynamisch einde verwacht. Het is goed gemaakt, maar de blauwdruk is ondertussen al wat ingehaald helaas. Knap werk in elk geval en zeker voor die tijd een goeie film. Maar het mag ondertussen wel iets meer zijn.

Enerzijds is het een spannende thriller rond een ontvoeringszaak, anderzijds is er ook van alles aan de hand op sociaal en psychologisch vlak. Het mysterie is degelijk opgebouwd, met een statische eerste helft en een dynamische tweede helft. De dader wordt aan zijn verwonding herkend in een spiegelbeeld. De personages zijn goed uitgewerkt. Gondo wordt geconfronteerd met een ethisch dilemma. Ik heb zelden iemand zo sip zien kijken als de chauffeur. Er worden grapjes gemaakt over het uiterlijk van politie-inspecteur "Boots", de Japanse Kojak.

Er worden verschillende sociale milieus getoond: kapitalisten, arbeiders, een vuilnisman, junkies en jongeren op een rock-'n'-rollparty. De bestuursleden dragen westerse maatpakken en tonen geen medeleven met het ontvoerde kind. De vrouw van Gondo draagt een kimono en loopt over van bezorgdheid. De titel verwijst figuurlijk naar de hogere en lagere maatschappelijke klassen, maar ook letterlijk naar de hogere ligging van Gondo's huis. Voor de shots vanuit zijn raam werd een miniatuurstad gebouwd.

Het zijn mooie zwart-witbeelden met gebruik van schaduwen, tralies en weerspiegelingen. Een verrassend moment is wanneer er plots roze rook te zien is. Ook de achtergrondgeluiden zijn effectief aangewend: de trein, fluitende vogeltjes en het gekras van de nagels van de heroïnehoer. De mix van spanning, sociologie en stijl houden het over de hele lengte boeiend.

Mijn zesde film van Kurosawa en voor mij tot nu toe zijn beste film. Erg sterk uitgebalanceerde drama-thriller over het dilemma dat een zakenman voor de voeten geworpen krijgt om het leven van een ander kind te redden. De prijs die hij ervoor moet betalen is gelijk aan de dood van zijn zakenimperium. Al vond ik dat uitgangspunt nogal makkelijk dat dat zomaar het gevolg zou zijn.

Zeer boeiend plotverloop overigens van een film die zich in twee delen deelt met de ontvoering en de onderhandelingen enerzijds, en anderzijds de zoektocht naar de dader na de ontvoering. Als je dit nog kan combineren met een moreel oordeel en een zekere spanningsboog, dan ben ik meestal wel aan het scherm gekluisterd. Daarnaast ook een sterke cinematografie en sterk acteerwerk. Ook de hiërarchie tussen de verschillende lagen van de bevolking komt sterk naar voren. Prima scène ook overigens in het treinstel.

Akira Kurosawa wordt vooral herinnerd om zijn historische films, zoals ‘Rashomon’, ‘Schichinin No Samurai’, ‘Yojimbo’, ‘Sanjuro’, ‘Akahige’, ‘Kagemusha’ en ‘Ran’. Toch maakte hij ook een aantal wat minder bekende films die zich in de moderne tijd afspelen.

Eén daarvan is de politiethriller ‘Tengoku To Jigoku’ uit 1963.

Het is een verhaal dat, voor degenen die er diepere betekenis in willen leggen, gaat over altruïsme versus egoïsme, hoge moraal versus lage moraal, rijke kringen versus uitziuchtloze levens en berusting versus activisme.

Maar een beter advies is om de film gewoon te bekijken als een gedetailleerd onderzoek naar een ontvoeringszaak die wordt opgelost door een hardwerkend politiekorps zonder een specifieke heldenrol voor de leider van dat onderzoek.

Eigenlijk bizar: de eerste helft een kamerspel over een moreel dilemma, de tweede helft een zakelijk politie-onderzoek waarin detail na detail leidt naar een uiteindelijke ontmaskering en arrestatie, en toch bijten die twee totaal verschillende invalshoeken elkaar in mijn beleving nergens, ook al omdat ze allebei zo briljant uitgevoerd zijn. (Ik moet erbij zeggen dat ik wel houd van dit soort procedurefilms, zie ook mijn voorliefde voor The day of the Jackal). Toshiro Mifune speelt het zoals gebruikelijk weer perfect, vol ingehouden frustratie, Tatsuya Nakadai biedt hem perfect tegenspel, en om dit duo cirkelen dan nog diverse boeiende personages zoals de chauffeur, de "bootsman" en de kidnapper, plus het gevoel dat je halverwege echt afdaalt naar de volksbuurt... Ach, ik kan alleen maar beamen wat de meeste gebruikers hierboven reeds hebben gezegd en geprezen. (Overigens schijnt de vertaling van de Japanse titel eerder neer te komen op Hemel en hel – zou dat de inhoud beter dekken?)

Mwa.

Kurosawa zal nooit echt mijn regisseur worden vrees ik, ondanks dat je als filmliefhebber niet om de status heen kan die de beste man heeft bereikt. Vanuit Japan kan ik me geen naam bedenken die meer klassiekers op zijn naam heeft staan die in zowat elke top 250-film staan die er maar is. Ook High and Low is daar een onderdeel van.

High and Low is een erg complete en correcte film. De centrale doelstelling van de film leek te zijn dat plotgaten niet aan de orde zijn. Die heb ik dan ook niet kunnen ontdekken. Als ik de film puur op de compleetheid van het verhaal zou moeten beoordelen had de film uiteraard de maximum gekregen. Helaas vond ik het ook een erg droge en daarmee trage film.

In het eerste uur had de film me goed te pakken, zeker omdat de situaties die hier worden neergezet een stuk interessanter zijn dan de momenten die in de tweede helft afspelen. Dat was ook het moment waarop de film me niet echt meer beet had. Het kwam allemaal over als volstrekt oninteressant. Wat ik wel kon waarderen is het feit dat de personages niet weer van die vreselijk aanwezige figuren waren maar iets menselijker worden neergezet.

Als je me vroeg of ik dit een realistische film vond zou ik ertussenin zitten. Het is zonder meer een situatie die vanuit hun perspectief niet overdreven wordt, maar hoe de personages met elkaar omgaan vond ik wat vervreemdend. Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat enkele van deze dialogen ooit zijn uitgesproken door een echt persoon. Erg naturel voelt de film niet aan, eerder sterk gescript.

De setting is mooi, de locaties zijn sterk en het eerste uur boeiend. Daarna wordt de film in dalende lijn minder interessant. Wanneer de situatie van de koter is opgehelderd had de film weinig meer over om me nog te charmeren. Dat neemt niet weg dat dit verhaal completer en concreter is dan soortgelijke films. Ik had alleen gehoopt dat ik meer betrokken werd. Echte spanning en medeleven ontbrak volledig, en dat is een gemis.

Na vorige week de avonturenkomedie The Hidden Fortress te hebben gezien, is dit een heel ander soort film van Kurosawa. High and Low begint als een moreel dilemma na de ontvoering van een kind, met gewichtige dialogen en pijnlijke keuzes. Dit werkt na een uur toe naar een eerste climax in een trein. Daarna schakelt de film over naar een detectiveverhaal, waarbij aan de hand van tal van aanwijzingen de ontvoerder stilaan in het nauw gedreven wordt. Het einde vat de klassenstrijd van alle tijden samen : de minachting van de arme behoeftige voor de rijke die alles heeft. Het durft wel eens lang en detaillistisch aan te voelen maar het is daarom niet minder meeslepend en Kurosawa schudt vooral in de tweede helft heel wat talent uit zijn mouw.

Het begint sterk met de bedrijfsruzie en het moralistisch verhaal van de kidnapping. Maar vanaf de vrijlating zakt de spanningsboog. Dan gaat het enkel nog over de politieprocedure om de dader te vatten. Dat wordt vrij eenzijdig in beeld gebracht en bevat geen moment suspense. Het wordt dan nog eens extra droog gebracht omdat er geen begeleidende muziekscore is. Het docu gevoel zonder meer. Alle muziek is afkomstig van situaties in het verhaal zelf. Zo zit er ook een party scene in met leuke swingende sixties muziek die minutenlang blijft doorgaan. Maar het komt wat pointless over. Naar het einde toe wordt het weer iets boeiender met de scenes met drugsverslaafden en de scene in de gevangenis. Maar over het algemeen is dit voor mij helaas een mindere Kurosawa. Niet alleen traag maar duurt ook nog eens veel te lang voor wat het verhaal uiteindelijk is.

Sterke film, of eigenlijk twee films die haast naturel in elkaar overvloeien. Knap hoe men er toch een coherent geheel van maakt ondanks dat het eerste en tweede deel zo ongeveer overal in verschillen: qua locatie (een huis/kamer tov de hele stad), composities (het eerste deel vaak leeg met kale achtergronden, het tweede deel veel drukker), sfeer, verhaal en acteurs (Mifune verdwijnt eigenlijk in het tweede deel).

Ik vond beide delen wel boeiend. Het eerste deel is het meer dramatische stuk hoewel ik het morele dilemma an sich niet heel sterk naar voren zag komen (Kurosawa heeft altijd wat moeite met zulke emoties en psyche) en het tweede deel is een kil politieonderzoek maar enorm sterk weergegeven in alle aspecten - dat deel moest wel zakelijk en kil zijn. En daardoor juist fascinerend. Behalve dan dat stukje psyche dat sterker had gekund (maar niet storend is) kan ik echt niets negatiefs hierover kwijt. 4,5*.