Tengoku to Jigoku (1963)

In 1939 werden ze toch ingekleurd en niet zo geschoten. Volgens mij is 1 van de eerste north by northwest uit 1959. (weet het niet zeker hoor)

Tuurlijk worden er nog steeds films zwart-wit geschoten, maar waarom zou men een film niet in kleur willen schieten als die mogenlijkheid er nog niet zo lang was ? Toevallig dat het wel z'n charme heeft bij deze film, maar ECHT ondersteunend is het niet.

Kleur gaat veel verder terug als North By Northwest, bijvoorbeeld The Life and Death of Colonel Blimp uit 1943, dit was een van de eerste films die in kleur is geschoten in Engeland.

High and Low ontleent juist ergens zijn kracht aan het zwart-wit breedbeeld. Kleur zou volgens mij de beelden in deze film een stuk minder spannend gemaakt hebben. Zwart-wit heeft grafisch een veel sterkere werking dan kleur.

Ik heb het idee dat Kurosawa niet zo verzot was om in kleur te filmen, hij is er pas vrij laat op over gestapt. Als ik me niet vergis is Dodeskaden uit 1970 zijn eerste kleurenfilm.

Kleurenfilm bestaat trouwens eigenlijk al net zolang als film zelf. Hier een artikel uit de engelse wikipedia over de geschiedenis van kleur in films.

Ik heb een zwik filmpjes uit begin 20e eeuw gezien die al in kleur waren (waarschijnlijk handmatig ingekleurd). Films van Georges Melies o.a.

Mijn verwachtingen waren vrij high, mijn beoordeling is vrij low. Oftewel: een tegenvaller.

Een statische film als deze moet zijn kracht halen uit ofwel spanning, ofwel dialogen en personages. Dat is ook precies de bedoeling van High and Low. Aan de ene kant is er het misdaadverhaal en het politieonderzoek. Helaas ontbreekt echte spanning omdat er geen enkele bedreiging uitgaat van de misdadiger. Daarnaast poogt deze film een psychologisch drama te tonen, de impact die een dergelijke daad heeft op de direct betrokkenen. Doordat de personages flets blijven komt de emotie echter helemaal niet uit de verf. De morele zoektocht faalt ook: het gaat in de dialogen meer om handelingen dan om motieven.

Dit alles maakt dat ik de film ronduit saai vond. Er zijn wel goede momenten (waaronder de ontmoeting met de junks, het einde) maar over de gehele lengte schiet de film tekort. 2,5*

Wat een geniale film dit. Na Ikiru was ik enigszins bang dat ook dit werk van Kurosawa me niet heel erg zou bevallen, maar ik heb 143 minuten lang meegedacht, meegetwijfeld, meegezocht..het houdt je 143 minuten lang bezig en laat je niet los, tot het luik dicht gaat!

De maximale score na één kijkbeurt, 4.5.

Sinds wanneer is 4.5* de maximale score?

In mijn geval al tijden, en je snapt best dat ik dat er ook mee bedoel

Geef een film pas 5 sterren als hij ook na meerdere kijkbeurten geniaal blijft.

Zo dan eindelijk mijn 1ste Kurosawa gezien.

Ik had in het begin alleen niet het gevoel dat 2007 wel eens een Kurosawa ontdek jaar voor mij zou kunnen worden. Met name het begin was ontgoochelend standaard. De personages werden voorgesteld en we pikten een stuk mee van een vergadering, waaruit bleek dat Gondo niet met Jan en alleman overweg kon. 30 minuten zonder enige vorm van spanning, ik zat me toch even af te vragen waar Kurosawa zijn reputatie aan te danken had, en dat na slechts 30 minuten. Foei! Een spanningsboog creëeren vind ik niet erg, maar besteedt dan tenminste wat aandacht aan de decors, zeker als bijna alles zich afspeelt in een ruimte.

Na 30 minuten begint de film wat vaart te krijgen, de jacht op de ontvoerders is voor geopend verklaard. De camera krijgt een grotere rol en schiet soms prachtige plaatjes. vooral de plek, waar het kind uiteindelijk vastzat was gedetailleerd en als een droomlocatie getekend.

Sterk punt van deze film is dat we bovenop het politieonderzoek zitten. Met recht een voorloper van Big Brother is watching you. Alle details, zelfs de kleinste worden ons medegedeeld. Iedere agent heeft zijn eigen taak in het onderzoek en rapporteert wat hem ter oren is gekomen. Je ziet echt hoe alles nou precies in zijn werk gaat, daar kan een Baantjer met al zijn toevalligheden en Eureka!, ik zit in een café en krijg plots een ingeving! nog wat van leren. Het is echt ouderwets spoorzoeken, daarbij worden verschillende middelen gebruikt. Met name de treinscène was geniaal. De film werd er echt spannender door.

Een ander sterk punt is dat de film niet voorspelbaar is. doordat de film in het begin de ruzie tussen Gondo en zijn mede - directieleden pontificaal in beeld brengt, ga je ervan uit dat zij op de een of andere manier wel een connectie met de daders van de ontvoering zullen hebben Dat bleek dus niet het geval. Bovendien geeft dat het 1ste half uurtje weer wat aanzien. Kurosawa zet ons dus op het verkeerde been Functioneel en dat zonder dat er een plotwending aan te pas moest komen. Waarvoor hulde.

Over de titel High en Low is ook goed nagedacht. Je kunt deze 2 begrippen namelijk op meerdere manieren interpreteren: letterlijk, je woont op een heuvel en hebt het mooiste uitzicht van iedereen en je kijkt zelfs op ze neer, niet alleen letterlijk maar ook omdat je gewoon rijk bent . Mooie passende titel dus.

Verder kent de film weinig muziek, maar daar heb ik mij niet aan gestoord, en goede acteerprestaties. Absoluut een enerverende kennismaking met Kurosawa, hij had goed in zijn hoofd welke kant hij met deze film op wilde gaan. Ik ben nog niet afgeschrikt door hem, op naar Rashomon. 4*

Fraaie startfilm maxcomthrilla. High and Low wandelt langzaam naar een erg hoge top-250 plaats, en terecht

Voorloper??? Het boek 1984 van Orwell is toch echt eerder geschreven dan 1963. Verder zie ik niet in wat dat boek met deze film te maken heeft.

Niet alles zo letterlijk nemen.

Ik bedoel dat we als kijker bovenop het politeonderzoek zitten. We zien alle ins en outs van het onderzoek. Alle aspecten komen aan bod. Vandaar mijn vergelijking met het tv programma Big Brother, daar waar de camera ook niets ontgaat. Niets blijft verborgen voor de kijker.

Mijn 6de Kurosawa bleek een geniaale kijkbeurt te zijn.

De film steekt erg goed in elkaar, Mifune is weer geweldig ik moest ook even wennen om hem voor het eerst niet een samurai zien spelen. De film heeft hier en daar zijn hoogtepunten.

1. De scene in de huis wanner Gondo moet beslissen of die de geld wil betalen.

2. De trein scene.

3. De zoektocht van de politie.

4.'It's now or never' toentje aan het eind.

De eerste 1 uur van de film zit dus erg goed in elkaar en blijft je volop boeien maar toch zitten er ook paar saai momenten wat ik eigenlijk jammer vind.

1.In de junkiewijk.

2. De disco scene.

3. Paar momenten in de politiebureau.

Toch weer helemaal genoten van Kurosawa en met High and Low staat Kurosawa hoog in lijst van me favourite regisseurs. Ik ben sowieso nog van pan om nog 6 films van hem te zien.

4 sterren.

De film begint wat traag, maar wel ijzersterk. Briljante momenten, zoals de scène waarin Mifune moet beslissen of hij wel of niet zal betalen en natuurlijk de meesterlijke treinscène zijn ronduit formidabel. Ook geweldig hoe het eerste uur zich vrijwel geheel in één ruimte kan afspelen en toch zo veel indruk kan maken. Maar naarmate het verhaal vordert wordt het steeds minder speciaal en steeds meer rechtoe rechtaan een jacht op de ontvoerder. Dat is jammer, want het eerste deel was zo ongelofelijk veelbelovend. Uiteindelijk tegenvallend dus. 3,5*

Mijn eerste Kurosawa.
Het begin dat zich voornamelijk in één ruimte afspeelt is slim en stijlvol gedaan. Gondo krijgt een intro waarmee de kijker inzicht krijgt in zijn personage. Mooi hoe hier de zwart-wit beelden de choreografie van de acteurs ondersteunen en daarmee rust creeert voor waar het in het eerste deel werkelijk om draait; Het dilemma van Gondo, de emoties van de betrokkenen en de delicate situatie waarin de politie zich moet bewegen. Het heeft allemaal een beetje weg van een toneelstuk totdat dan de werkelijke jacht op de ontvoerder(s) begint, ingezet met het betalen van het losgeld en het terug halen van het kind.
Het tweede deel voert de spanning langzaam op met een erg mooi in elkaar gezet politie-onderzoek en de spannende jacht op de hoofdverdachte. De slotscene geeft een prachtig beeld van de gestoorde ontvoerder die zo graag aan zijn slachtoffer wil laten zien hoe koelbloedig hij is, maar zijn lafheid en wanhoop komen onherroepelijk boven drijven. Gondo blijft stoicijns, maar het is duidelijk dat hij onderhuids een psychische storm beleeft...
Voor mij is 'High and low' een film zoals ik die nog niet eerder gezien heb, een prachtige combinatie tussen thriller en drama, gevat in prachtige cinematografie en een meesterlijke opbouw.

Deze film is vast een voorbeeld geweest voor vele filmmakers en ik ben ik zeer benieuwd geworden naar ander werk van Kurosawa, vooral 'Rashomon'!

By the way: De A-film versie bevat een plotomschrijving die de gehele film uit de doeken doet. Gelukkig had ik het niet vooraf gelezen...

Het is trouwens geen A-film uitgave maar een Total film uitgave(groene hoes)...

Na deze film dacht ik: "wat is die Japanse cultuur toch weer fascinerend". Voor ons is het nauwelijks te begrijpen in welke proporties schuldgevoelens aan kunnen nemen. De houding van de chauffeur slaat echt alles en daarom hoop je ook op een goed einde van deze film.

De combinatie drama/thriller vond ik de eerste keer niet helemaal geweldig, maar de tweede keer kon het me wel bekoren. Wederom knap acteerwerk ook van alle hoofdrolspelers.

Er wordt gewerkt aan een remake met Harrison Ford in de hoofdrol.

Persoonlijk vind ik dit het beste wat ik van Kurosawa tot nu toe gezien heb. Alle lof voor Mifune en Nakadai. Van laatstgenoemde nu ook een paar films gezien en krijg steeds meer waardering voor deze acteur. Wat opviel was dat deze film een grote voorloper is op latere films in dit genre, erg gedetailleerd en clever in elkaar gezet door Kurosawa. De eindscene is er eentje die nog lang bleef doorhameren bij mij, prachtig acteerwerk.

Jammer van die spoiler dvd hoes, maar ik geef met veel gratie toch 4,5*.

Na de eerst Kurosawa die ik zag, Shichinin no Samurai, heb ik weinig leuks meer van hem gezien. Behalve dat zijn films erg eentonig zijn, bevallen dingen zoals acteerwerk mij niet echt.

In deze film is het acteerwerk over het algemeen een stuk minder 'overdreven' dan in zijn samurai films. Verder is het verhaal gewoon goed in beeld gebracht. Het verdient misschien geen originaliteitsprijs en van Kurosawa kán ik ook niet verlangen dat 'het goede' niet wint, maar ik heb me hiermee ondanks de behoorlijk lange speelduur prima vermaakt.

3.5*

Mijn vijftiende Kurosawa en zoals steeds ben ik ook deze keer erg onder de indruk.
Het begin is krachtig en laat de kijker sterk het vermoeden krijgen dat minstens één van die mannen iets met die ontvoering te maken zal hebben. Maar toch is dat dus niet zo.
Een ontvoering is altijd een nachtmerrie en komt natuurlijk altijd ongelegen. Maar voor Gondo komt het wel op een bijzonder slecht moment. Uiteindelijk besluit hij toch te betalen en hiermee zet hij zijn werk en zijn toekomst op het spel.
Het hele eerste gedeelte van de film vliegt in sneltempo voorbij en voor we het doorhebben zitten we met Gondo op de trein om het losgeld af te leveren. Die hele treinscène is ook erg spannend, vooral ook omdat ook de politie op dat moment nogal redelijk machteloos is.

We hebben dan al wat acteurs gezien en het zijn dan toch vooral de acteerkanonnen Toshirô Mifune en Tatsuya Nakadai die indruk maken, al moet gezegd worden dat de acteerprestaties van iedereen goed zijn. Maar deze twee mannen zijn toch wel heel erg veelzijdig. Ze weten moeiteloos te overtuigen in elke rol die ze spelen. Ook Takashi Shimura is erg veelzijdig, maar zijn rol in deze film is niet erg groot.

Ok, het kind is teruggevonden, en we gaan naar het tweede gedeelte van de film. Het wordt dan voor de kijker al snel duidelijk wie de dader is, maar dat maakt totaal niets uit. Dit gedeelte legt de focus helemaal op de zoektocht naar de dader. En ik moet zeggen dat ik zelden of nooit een film heb gezien waarin een speurtocht zo compleet is uitgewerkt. Werkelijk niets wordt aan het toeval overgelaten. Alles wordt tot in de kleinste details onderzocht door de inspecteurs en aan ons getoond door Akira Kurosawa.
Er is zelfs een bepaalde scène deels in kleur te zien. Het gaat om de roze rook die vrijkomt na het verbranden van de tassen waarin het geld zat.

Er zijn ook van die momenten in de film waarop je haast zeker bent van wat er gaat gebeuren, maar dan nemen de personages andere beslissingen die op het eerste zicht nogal vreemd lijken, maar naderhand logisch en slim zijn. Dan denk ik bijvoorbeeld aan de dader die een hoertje gaat oppikken of de inspecteurs die de dader niet meteen oppakken wanneer ze de kans hebben. Of denk aan Gondo die zijn werk terug kan krijgen maar weigert omdat zijn eergevoel te groot is.

Tengoku to Jigoku is een bijzonder sterke film van Akira Kurosawa die hier alweer bewijst een ware grootmeester te zijn. Dit is dan ook een absolute aanrader.

Die treinscène waarin Gondo het geld uit het raam gooit terwijl er iemand langs het spoor staat te wachten heb ik nog niet zo lang geleden ook in een (nieuwere?) film gezien. Ik kan de scène helaas niet plaatsen, maar het lijkt me overduidelijk dat de regisseur van die film hier inspiratie heeft gevonden voor die scène.

Iemand een idee welke film dat is?

De zoveelste film van Kurosawa die ik erg kon waarderen! Voorlopig heb ik er een tiental gezien, waarvan enkel The Hidden Fortress me niet echt beviel. Na recentelijk Rashomon gezien te hebben en nu deze Tengoku to Jigoku, ben ik vandaag meteen Ikiru en Kagemusha gaan ontlenen in de bibliotheek. De verwachtingen zijn hooggespannen.

Ik heb het gevoel dat Kurosawa's hedendaagse drama's (genre High and Low, Drunken Angel, The Bad Sleep Well,...) me iets meer liggen dan zijn historische samoeraifilms, die qua acteerwerk meer overdreven overkomen en inhoudelijk vaak iets minder stevig voor de dag komen (wat wel goed gemaakt wordt door goed opgebouwde spanning en prachtig camerawerk).
High and Low komt audiovisueel behoorlijk ingetogen over, al zijn er wel uitschieters in de vorm van de [spoilers]heerlijke scènes op de trein en in de verpauperde heroïnebuurt[/spoilers]. Het is de kracht van het verhaal en de vragen die gesteld worden, die High and Low zo'n sterke film maken.
Dit komt vooral tot uiting in het eerste deel, wat ik het beste vond. Hoe meneer Gondo voor een tergend dilemma gesteld wordt, hoe de speurders hun zoektocht opbouwen, hoe de intermenselijke relaties ontbloot worden (vooral het schuldgevoel van Shinishi's vader en wat hieruit voortvloeit is interessant om te volgen),...: dit maakt voor mij het eerste deel het meest interessante om te volgen. Temeer omdat dit stuk wordt afgesloten met een fantastische scène op de trein, die wegens de hulpeloosheid van de speurders en meneer Gondo des te krachtiger en spannender overkomt.
Het speurwerk in het tweede deel is mooi en compleet opgebouwd, maar de spanningsboog is na de redding van het jongetje iets minder dan het eerste deel. Bovendien kwam het onderzoek soms een tikkeltje ridicuul over: mooi dat niets aan het toeval overgelaten werd, maar bepaalde bijdragen van sommige agenten tijdens de vergadering leken me nogal overbodig/onrealistisch. Maar dit laatste is slechts een detail. Het blijft interessant om te volgen hoe het meneer Gondo in het tweede deel vergaat, en het feit dat een "onbekende" de dader blijkt te zijn, ipv één van de vijanden binnen National Shoes of iemand anders met een directe link met Gondo is absoluut een sterktepunt. De scène in de heroïnebuurt vond ik overigens ook erg knap opgezet, met o.a. de toevoeging van de muziek en het schijnsel in de zonnebril van de dader. Hoogtepunt binnen het hele achtervolgingsgedeelte wat mij betreft, erg sfeervol.

De laatste eindscène mocht krachtiger zijn, de bedoeling ervan was me niet helemaal duidelijk. Of dat was me wel duidelijk, maar ik vond dat het te weinig blootlegde of toevoegde aan het geheel. Alhoewel deze scène (en de film) krachtig werd afgesloten met het luik dat dichtklapt, terwijl Gondo onbewogen voor zich uit blijft staren, was hij in zijn geheel net iets te mager. Jammer, want hier had best vuurwerk in kunnen zitten.

High and Low is een heerlijke thriller, die vooral in de eerste helft schittert wegens de morele dilemma's die opgeroepen worden en de spanning die aanwezig is. Voor mij niet de beste film van Kurosawa die ik al gezien heb, maar hij zit zeker in de topcategorie. Een dikke 4*.


4*

Mijn tiende Kurosawa en ik blijf me verbazen over deze veelzijdige regisseur die, zo lijkt het haast wel, geen slechte films maken kan. Integendeel. Ook deze film is weer enorm boeiend en verveelt ondanks zijn lengte geen enkele seconde.

Nu is het natuurlijk ook fijne dat Kurosawa regelmatig gebruik maakt van Toshirô Mifune, samen met Takeshi Kitano zo’n beetje mijn favoriete Japanse acteur. Ook hier schittert Mifune weer als hoofdrolspeler Gondo, die in deze film voor een lastige keuze komt te staan. Mifune legt weer al zijn energie in de rol en slaagt er altijd als geen ander in, om zijn ongenoegen over iets te uiten. Hier doet hij dat af en toe zelfs op fenomenale wijze. Zijn twijfels omtrent alles zijn begrijpelijk, want met de betaling van het losgeld vergooit hij immers zijn eigen toekomst. Ook de rest van de cast speelt goed en er is geen acteur die niet goed speelt, ook dat is een kwaliteit van een regisseur. Ervoor zorgen dat het beste in je spelers naar boven komt. En ondanks dat het eerste gedeelte van de film in dezelfde ruimte afspeelt, is het boeiend, sfeervol en zelfs nog redelijk spannend. Wat wil een mens nog meer?

Het tweede gedeelte van de film is misschien nog wel beter dan het eerste gedeelte. Kurosawa legt hier de nadruk op de zoektocht naar de ontvoerder en laat hier echt zien voor voor een subliem regisseur hij is. Werkelijk alles wordt tot in detail uitgewerkt. Ik heb bijna nog nooit een film gezien, waarin ik zo onder de indruk was van de manier waarop de politie tijdens hun zoektocht te werk ging. Aan werkelijk waar alles is gedacht en ik vond het haast ongelofelijk hoeveel details er tijdens het politieoverleg over de plek waar de ontvoerder zit naar voren kwamen. Dat hele overleg was gewoon in 1 woord geweldig!

Uiteindelijk werkt de film toe naar een spannende climax, waarbij de memorabele treinscène trouwens ook niet onvermeld mag blijven. Het einde mag er trouwens ook zijn en als je na afloop nog even na zit te genieten over wat je gezien hebt, dan weet je dat je een geslaagde avond hebt gehad. Oh ja en nu snel weer een Kurosawa proberen te vinden, ik heb er nu al weer zin in!

4,5*

High and Low, een misdaadfilm die ik het laatste jaar een aantal keer ben tegengekomen in knock-outs waar die het goed deed. Met daarnaast de hoge beoordeling en mijn bovengemiddelde interesse in het misdaadgenre, kon het niet lang uitblijven voordat ik deze film zou gaan zien. Van de week was het zover, en ik kan niets anders concluderen dan dat dit een erg sterke film is van Kurosawa. Ik heb meerdere films van hem gezien die een totaal ander genre hadden dus blijkbaar is Kurosawa van alle markten thuis.

Oké de film; het verloopt toch wel heel anders dan ik van te voren had verwacht, ik had misschien wat meer misdaad verwacht. Maar de manier waarop het nu gebeurd is zeker niet slecht want ik heb twee uur lang genoten van High and Low. De film opent sterk met een discussie over schoenen en gaat dan snel over naar de scene waar de gehele film op gebaseerd is, daar zien we niets van maar dat maakt het niet minder erg. De scenes die daarop volgen tot de terugkeer van het zoontje zijn allemaal heel prima maar nog niet de film waarop ik had gehoopt Vanaf het moment dat het zoontje is teruggekeerd wordt het voor mij een stuk aangenamer. De zoektocht naar de ontvoerders is leuk en verrassend. Het acteerwerk daarbij is goed en redelijk geloofwaardig. Minpunten vind ik moeilijk op te noemen; misschien mistte ik toch wat spanning wat bijvoorbeeld rondom de ontvoering versterkt had kunnen worden. Verder een zeer prima film in het misdaadgenre van Kurosawa.

Vier sterren en in zekere zin absoluut een aanrader!

Kurosawa is voor mij de beste regisseur die ooit geleefd heeft.

Als je zulke films kunt maken in die tijd ben je een ware meester.

Deze ook weer dik 5 sterren!

Aardige politiethriller. Misschien wel één van de eerste films zoals we die nu nog kennen in de vorm van series als CSI, Criminal Minds en NCIS. Groot verschil echter met die series, is dat die een stuk spannender zijn. Hoewel de gijzeling nog wat extra (morele) visies met zich meebrengt, is de plot zelf toch vrij voorspelbaar. Een zoektocht zoals we die al 100 keer gezien hebben en buiten de eindscène(s) ontstijgt het toch nergens het niveau van de gemiddelde Criminal Minds-aflevering. Iets wat misschien lullig klinkt aangezien deze film 50 jaar eerder gemaakt is, maar historisch besef heb ik een broertje dood aan. Zeker als het de hele filmbeleving naar beneden haalt.

Het verhaal zelf heeft genoeg om handen om de volledige speelduur interessant te blijven, maar, en dan weer zo'n dooddoener, er hadden best wat scènes uitgekund. Beste scène was toch wel die in het junkiehuis. Spannend, bevreemdend en stilistisch schitterend.