The Life and Death of Colonel Blimp (1943)

Leuk detail:
John Laurie (John Montgomery Murdoch in deze film) zegt dat hij toetreed tot de 'home guard', 25 jaar later speelt hij in Dad's Army (als James Frazer).

Ben het grotendeels met Pinky eens. Erg knappe film...zeker voor die tijd. Verhaal vond ik niet bijzonder interessant.

Grappig dat Blabla 'Dad's Army' (Daar komen de schutters) noemt. Daar moest ik voortdurend aan denken. Dezelfde Engelse oubolligheid.

3,5 *

Merkwaardige film.
De film heeft een vreemd soort humor. Misschien van een uitgestorven soort. Inderdaad, zoals redlop al zei, de Engelse oubolligheid. Toch wordt dit ook zo enorm dik aangezet dat het wel weer grappig is.
In melige intermezzo's worden de opgezette dieren aan de muur van Candy getoond. Ik lag helemaal in een deuk toen ik een enorm olifantshoofd aan de muur zag hangen.
Roger Livesey met zijn hese stem bepaalt voor het grootste deel het gezicht van de film. Hij is een beetje een prettig gestoorde praatgraag.
Anton Walbrook zorgt in de film voor het serieuzere aspect. Zijn lange speech op het moment wanneer hij als Theo Kretschmar-Schuldorff asiel aanvraagt is van een verpletterende schoonheid. Zo emotioneel en tegelijk ingetogen.
Qua opbouw heeft de film wel wat van Citizen Kane. Beide films gaan over de opkomst en ondergang van een man. Ook hier zie je krantenkoppen voorbij komen aan het begin van bepaalde scenes.
Zeker niet altijd even boeiend, soms inderdaad op het saaie af. Toch fascineert de film me heel erg. Ik denk toch omdat het een rare film is. Een beetje vreemd, maar wel lekker, zoiets.

Eigenlijk de eerste film van het beroemde duo die me goed bevalt. Dit lijkt me ook wel een film die ik bij herziening nog meer zal waarderen. Het is bewonderenswaardig wat Powell en Pressburger in 1943 al hebben kunnen bereiken: Het gebruik van Technicolor, de make-up (vooral van Livesey) en het oog voor de kleinste details maken de film erg bijzonder.

3,5*

Koddig werk, dat charmant en sympathiek overkomt. Ondanks de speelduur, verloopt de film lekker vlot. De jarenlange vriendschappelijke relatie tussen Clive Candy en de Oberst Kretschmar-Schuldorff (wat een naam ) wordt het meest uitgelicht in deze film en vond ik ook het interessantst. Niet elke film uit de jaren '40 besteed zo uitgebreid aandacht aan een Duitser. Maar ook de manier waarop Clive het begrip oorlog benadert, is boeiend om te volgen. Voor hem is oorlog nog iets eervols, terwijl het karakter na de twee wereldoorlogen omgeslagen is in iets smerigs.

Een erg leuke film, lang misschien, maar boeiend genoeg.

Dit is mijn derde film die ik zie van het regisseursduo Powell en Pressburger en de eerste twee films konden me nog niet helemaal overtuigen, maar na deze film ben ik helemaal om. Grote complimenten gaan echter ook naar hoofdrolspeler Roger Livesey, die in de persoon van Clive Candy een fantastisch personage neerzet. Krachtig, markant, slim en overtuigend. Ook Deborah Kerr maakt indruk, omdat ze maar liefs drie rollen voor haar rekening neemt en dat uitermate goed doet.

De eerste vijentwintig minuten moest in nog enigszins aan de film wennen. Na de geweldige scene met de piano en de daarop volgende ruzie tussen Candy en de Duitsers kreeg de film mij te pakken en liet mij ondanks enkele lichte inzakmomentjes niet meer los. De vriendschap tussen Clive Candy en Oberst Kretschmar-Schuldorff komt ontzettend natuurlijk over en is erg goed uitgewerkt.

Ook de humor is fijn. Vaak subtiel en bijna onopgemerkt, maar het zit regelmatig op een mooie manier verweven in de film. Ja echt een prima film dit, zoals je ze niet vaak ziet. Charmant, respectvol en nog eens interessant ook!

4,0*

Powell & Pressburger behoren tot het illustere ritje regisseurs die zo'n eigen stijl hebben dat de films die ze maken ook echt alleen door hun gemaakt zouden kunnen worden. Dat is misschien nog het meest duidelijk in The Life and Death of Colonel Blimp. Wie anders had hiermee aan kunnen komen zetten? Het is een vrij merkwaardige oorlogsfilm, met een unieke hoofdpersoon, wiens naam overigens niet Blimp is. De naam Blimp komt in de hele film niet voor, maar het personage Clive Candy is gebaseerd op een indertijd populair personage genaamd Colonel Blimp, die in een stripreeks voorkwam. Ook vreemd: ondanks de titel gaat hij niet dood, althans niet in de letterlijke zin.

Het is vooral een gedurfde film om tijdens de oorlogsjaren te maken, maar niet op de manier waarop The Great Dictator en To Be Or Not To Be gedurfd waren. Colonel Blimp schoot namelijk vooral in het verkeerde keelgat bij Churchill. Er wordt hier ook wel een opmerkelijk portret geschetst van Brittannië. Zo wordt er doodleuk de indruk gewekt dat er in de Boerenoorlog Britse concentratiekampen waren en deze indruk wordt nooit ontkracht (had ook niet gekund omdat het welbekend was dat de Britten die kampen hadden). Ook is er een duidelijk suggestie dat de Britten gevangenen martelde tijdens de eerste wereldoorlog. Het wordt wederom niet al te specifiek gemaakt en het gaat duidelijk langs Candy heen, maar dat het alleen al aangehaald wordt is vreemd in een periode waarin Britse films er vooral baat bij hadden dat hun leger afgeschetst werden als groep Engelen. Als klap op de vuurpijl draait de film niet alleen om de vriendschap tussen een Engelsman en een Duitser, maar is de Duitser duidelijk de meest realistische van de twee. De boodschap is dat Engeland wakker moet worden en de oorlog smerig moet spelen. Dit wordt betreurd, maar als onvermijdelijk gezien. Geen wonder dat Churchill dit niets vond: hij had liever een idealistisch Brittannië geschetst. Een voordeel is dan weer dat The Life and Death of Colonel Blimp niet zo simplistisch overkomt als veel oorlogsfilms van die tijd en daardoor de tand des tijds goed doorstaan heeft. Ik waardeer de realistische kijk op de zaken hier heel erg.

Het enige waar ik moeite mee had was dat het ideaal van Powell en Pressburger net als die van hun kolonel een "gentlemen's" oorlog was, een oorlog die nog vooral om eer draaide en gevoerd werd door echte heren. Veel van deze oorlogen gingen om koloniën. Persoonlijk kan ik hier niets mee. Dat WOII misschien een verschrikkelijke oorlog was zegt wat dat betreft weinig, want die "gentlemen's" oorlogen werden wel gespeeld met mensenlevens en hadden vaak iets kinderachtigs. Maar misschien was een geheel pacifistische instelling teveel gevraagd voor een grote Britse productie van 1943. Het is al heel wat dat Powell en Pressburger gewoon iedereen als mensen zien: zowel Britten als Duitsers. Dat Pressburger zelf lang gewoond had in Duitstland speelt daar ongetwijfeld een rol in, maar Powell was ook duidelijk geen domme man. Hun The 49th Parallel gaat daarin nog wat verder overigens, door nazi's de hoofdrol te geven. Maar deze film doet het beter, al is het maar door de ontroerende scène waarin Walbrook zijn speech levert waarin hij verklaard waarom hij in Brittannië wil komen wonen.

Laten we verder niet vergeten dat The Life and Death of Colonel Blimp veel meer is dan een reflectie van verandering in oorlogsvoering en nieuwe verhoudingen tussen Britten en Duitsers. Het is vooral een avontuurlijk, grappig en ontroerend portret van een man die er pas laat achterkomt dat tijden veranderen. Het is schitterend verfilmd, met wederom prachtige kleuren (toch wel de handtekening van The Archers) en vol met mooie vondsten, zoals Blimp die terug in de tijd zwemt in het Turkse bad en natuurlijk die dierenkoppen aan de muur die het verstrijken van tijd weergeven. Ook het raamwerk, met Spud die de oefenoorlog vroeg start past prima bij dit verhaal. En de hoofdrollen van Livesey, Walbrook en Kerr zijn fantastisch. Walbrooks personage sprak me het meest aan, maar het is toch vooral knap dat Livesey zo'n op het eerste gezicht enorm karikaturaal personage zo geloofwaardig en menselijk weet te maken. Als laatste een welverdiende pluim voor het make-up team. Zelden zo geloofwaardig iemand zo oud hebben zien worden met make-up als Livesey hier. Ik moest zelfs op een gegeven moment goed kijken of het nog wel Livesey was die de rol speelde. Compleet onzichtbare make-up, al helpt het wel dat Livesey zo goed jong en oud kan acteren.
4*