Tengoku to Jigoku (1963)

Uitstekende misdaad/thriller van Kurosawa met een prachtige rol van Toshiro Mifune, de acteur die in tal van zijn films te zien is. Het verhaal, dat handelt om een ontvoeringszaak, wordt in alle rust verteld en weet de spanning bij de kijker er de hele tijd in te houden. Alle aspekten die met een ontvoeringszaak te maken hebben worden behandeld zoals het verdriet, de opsporing, het losgeld, de misverstanden en de confrontatie. Dit resulteert in de meest complete film over een ontvoering ooit gemaakt. Ook zit het script feilloos en ingenieus in elkaar. Deze film is vele malen beter dan bijvoorbeeld een film als 'Ransom'. Ik ben nu echt benieuwd naar andere films van Kurosawa....ik heb er nu 5 gezien en ze waren allemaal top. 4,5 sterren

Kurosawa's eerste 4 of 5 films zijn iets minder (maar nog altijd de moeite waard) en de rest van z'n films die ik gezien heb (mis nog 5 titels) zijn gewoon mooi.

Ik kan hem binnenkort ook zien, 29 oktober komt ie op Uilentv

wat zou een tovenaar zonder zijn uil zijn he.

Hahaha

Het sterke punt van deze film is dat ondanks er bijna geen muziek is en alle dialogen in het Japans zijn, je toch geboeid blijft kijken hoe het allemaal verder gaat.

mooi Boule! neem hem vrijdag maar mee

precies Boule, neem maar mee

Toshiro Mifune vond ik hier stukken beter dan in Rashomon. Dit komt waarschijnlijk omdat ik Rashomon alleen maar Duits nagesynchroniseerd heb gezien.

143 minuten blijf je geboeid door een kidnap-verhaal en zoals Ramon K al zegt, zelden zie je een film die zo uitgebreid

alle facetten van een kidnapping behandeld als deze.

4 sterren voor Tengoku (en Jigoku ook hoor, wees gerust )

IMO: Muziek zou alleen maar standaard, conventioneel, sentimenteel on overdreven zijn geweest. Nu heeft het een beetje het 'Dog Day Afternoon-effect'. Verder denk ik toch echt dat de Japanse taal het meest geschikt is, omdat als Mifune, Nakadai en co Engels zouden praten, het er niet zo fijn uit zou komen

High and Low is echt een geweldige film, en Kurosawa bewijst hier andermaal mee wat een veelzijdig cineast hij is. Mifune doet trouwens precies hetzelfde; vergelijk dit maar eens met z'n Samurai-films 4 sterren

Het eerste gedeelte (het 'hemel'-gedeelte zeg maar) vond ik erg goed; sterk verhaal, goed acteerwerk, mooi gebruik van widescreen, maar daarna zakt het allemaal nogal in. Als het kind halverwege de film alweer thuiskomt, is de centrale spanningsboog eigenlijk al beëindigd, waardoor niet veel boeiends meer overblijft. Het resterende stuk van de film is in mijn ogen niet meer dan aardig, met zeker nog wel een paar sterkere momenten, maar een veel te langgerekte climax. En wat dan vervolgens de bedoeling van die vreemde slotscene (het gesprek tusssen Gondo en de kidnapper) is (met name de vraag van Gondo waarom ze elkaar zouden moeten haten), ontgaat mij even. Maar voor de film als geheel toch 3,5 *

De slotscène is onderdeel van hetgeen deze film wat diepgang geeft; het zogenaamde moraal van het verhaal: sociale kritiek in het kader van de klasseverschillen en de gevolgen van deze verschillen. De film heet tenslotte High and Low.

Ja, maar die maatschappijkritiek kwam toch ook al vrij duidelijk naar voren uit het voorgaande. Ik zie niet in wat die laatste scene daar nu specifiek aan bijdraagt. Goed, het 'motief' van de dader wordt nog even extra benadrukt, maar in feite niet verder uitgewerkt dan het al was. Enige nieuwe punt is dat Gondo het hem niet kwalijk neemt, maar wat het de functie daarvan moet zijn voor het verhaal?

Een film die eigenlijk genoeg materiaal bevat om twee aparte films van te maken; De climax van 't eerste 'deel' kwam al na ruim een uur. Het tweede deel (de zoektocht) valt dan ook onder een geheel ander genre (Het eerste deel concentreert zich meer op het moreel dilemma rondom Gondo, het tweede deel is puur misdaad/thriller), maar doet absoluut niet onder voor het eerste deel. Sterker nog; het is misschien wel de meest indrukwekkende opsporing die ik ooit in een film heb gezien. 4*

Prachtige film over een ontvoering maar eigenlijk over klasseverschil. Letterlijk High (de rijke fabrikant) en Low (de drukke, hete sloppenwijken). Daar kijkt men altijd en eeuwig tegen die hoog gelegen grote villa aan. Dit gegeven wordt erg mooi door Kurosawa uitgewerkt. Het verdriet en de door angst ingegeven kruiperigheid van de bediende wiens kind ontvoerd is zijn onvergetelijk en bijna te pijnlijk om aan te zien.

Kurosawa blijkt naarmate ik meer van hem zie een steeds gevarieerdere regisseur. Niet zo lang terug zag ik de drama's Ikimono no Kiroku en geweldige Ikiru. Nu weer een psychologische thriller die ook ijzersterk is. Prettig rustig tempo, erg boeiend verhaal en visueel bij vlagen erg sterk. Mooi om te zien hoe Kurosawa veel haalt uit het breedbeeld formaat.

Het eerste uur is bloedspannend. Met erg boeiende personages en erg fraai gefilmd (hoewel het zich bijna geheel in één ruimte afspeelt.

Daarna volgt de zoektocht naar de dader.. En ook dat stuk wordt hoe langer hoe boeiender met als hoogtepunt de scenes in de junkiewijk die waanzinnig mooi gefilmd zijn. Ook de eindscene vond ik mooi, omdat het uiteindelijk ook liet zien dat Gondo's verandering een definitieve was.

Ruim 4.0*

Totdat de jongen terug wordt gevonden, was het nog wel spannend. Daarna volgt een jacht op de dader, die mij nogal wat lang duurt. Ik zit ruim een half uur te kijken naar wat gespioneer van de agenten, terwijl daarvoor aan de kijker allang wordt weggegeven, dat ze de dader zullen ambushen in het huisje van de dode junkies. :

***1/2

Geweldige film. De beste van Kurosawa die ik tot nu toe heb gezien.

Duistere maar fantastische misdaadthriller over een ontvoering en de nasleep. Een van de beste films uit begin jaren 60. 5*

Lijkt me een prima film voor een remake. (Die natuurlijk nooit zo goed zal worden als het origineel)

Dus lijkt het me juist een heel slecht idee hier een remake van te maken.

Wat een machtige film is dit. Mifune schittert weer als vanouds, met enorme levensvragen, want een enorme twijfel. Iedereen rukt aan hem.

En dat briljante politieonderzoek, en hoe dat in elkaar steekt.

Absoluut meesterwerk.

5*

Het "technische" ontvoeringsgedeelte in deze film vond ik maar povertjes. Waarmee ik bedoel: de ontvoering an sich tot aan de terugkomst van het kind . Ik doel in het specifiek op het altruïstische gedrag van Gondo's vrouw. Ik kon er simpelweg niet in geloven. Te maniëristisch, naar mijn gevoel

Ik ergerde me tevens aan de karrenvracht sympathie waarmee meneer Gondo overladen werd. O.K. - ik kan best meegaan dat er een hoop mensen empathisch gedrag vertonen ten opzichte van Gondo, maar dergelijk massaal huldebetoog ging me een bruggetje te ver.

Ik denderde op een 3.5* af, tot het moment dat Gondo's chauffeur met z'n zoontje zelf op zoek gaat naar de dader ... met een verbeten beslistheid om de dader te vinden.

Nu vond ik de scène in de junkiebuurt aanvankelijk nogal een tikje makkelijk. Een tikje cliché zelfs. Maar dan zien je die vrouw wanhopig/hysterisch met haar nagels op de aluminiumplaten krassen ... en plotseling kun je het wél in z'n context plaatsen

Tel daarop de reeds veel aangehaalde slotscène het rolluik rolt naar beneden, iedere poging tot werkelijk begrip stopt.

En we komen toch op een 4*

van het geweldig eerste deel van de ontvoering zelf, naar een nog sterker tweede deel van het opsporen van de dader.

Spannend en de plot zit geweldig in elkaar en wordt goed en subtiel uitgelegd. goed geacteerd (natuurlijk weer door Mifune en een kleine rol van Shimura, maar in feite iedereen. vooral de dader speelde erg goed in de tweede helft) en weer prachtig gefilmd. Kurosawa was een hele grote en ik snap werkelijk niet dat mensen zijn films niet kunnen waarderen.

Hoogtepunten;
- De scene in de trein
- het stuk in de junkiebuurt
- de laatste scene in de gevangenis


Valt me trouwens op dat op de achterzijdes van, die prachtige dvd's uit de Kurosawa Boxen, de volledige plot al uit de doeken wordt gedaan. hier zelfs tot op het laatste shot.

Anyway, een hele dikke 4 sterren, die de meeste films in het genre die later zouden volgen (zoals Ransom) overbodig maakte.

Na wat tegenvallende Kurosawa's hebben mijn laatste Kurosawa Yojimbo en vooral deze mijn interesse weer compleet opgewekt voor Akira's oeuvre. Een waar meesterwerk.

De magistrale performance van Mifune, het geniale script, de twee delen van de film; de ontvoering en de opsporing steekt geniaal in elkaar. Kurosawa zet gewoon de meest complete kidnapping film in elkaar, alles komt aan bod.

Woorden schieten tekort, ik laat mijn beoordeling het woord wel doen: 4,5*.

Dit is inderdaad de meest complete ontvoeringsfilm die ik ken, Mifune in een van zijn beste rollen maar ook de rest van de cast doet het uitzonderlijk goed, en het verhaal blijft zowel tijdens de ontvoering als na de ontvoering de hele 143 minuten boeiend,

4 sterren.

Uitstekende film van Kurosawa, die zich onderscheidt als een maker van veel verschillende soorten films. Ik heb een aantal van zijn films gezien, en dit is toch weer een hele nieuwe vreemde eend in vergelijking daarmee.

Van begin tot eind is grijpt deze lange film je vast en laat hij je bijna niet meer los. Alleen het gebeuren van de dader met het heroinehoertje is hier en daar wat langdradig. Verder is deze film uitstekend opgebouwd en persoonlijk vind ik dat de spanning erin blijft zitten nadat het kind gevonden is. Wat ook uitstekend is gedaan zijn de korte stukjes waarin je 'kennismaakt' met de dader. Dat geeft de film wat extra's en maakt je nog nieuwsgieriger naar je dader.

Het persoonlijke verhaal van Gondo is een perfect begin van de film, omdat het zo lijkt alsof er mensen een motief hebben om hem te kwetsen. Als kijker denk je dat de daders uit de richting van National Shoes komen, wat uiteindelijk dus niet zo is.

De eindscene is wat dramatisch, maar erg sterk geacteerd door de dader, en daardoor toch erg mooi. Kurosawa laat je zelf ook oordelen over goed en kwaad, of dat nu High of Low is

4,5 ster

Een absoluut meesterwerk! De verschillende fases worden perfect weergegeven. De acteerprestaties zijn goed, en de morele kwestie die aan de orde werd gesteld sprak mij erg aan. Een grote aanrader voor iedereen die geinteresseerd is in dit soort films/verhalen.

1 van mijn lievelingfilms!!! 5*

Bij de begintitels van High and Low zag ik staan dat deze film gebaseerd is op het hard-boiled detective verhaal King’s Ransom van Ed McBain. Deze auteur schrijft ook onder de naam Evan Hunter en werd door Hitchcock gevraagd om het script te schrijven voor de film The Birds (1963).

Wat ik over het boek King’s Ransom op internet las, speelt het zich grotendeels af in twee verschillende ruimtes. Een vertrek met de ontvoerders en een ander met de slachtoffers. Het verhaal zou eventueel geschikt zijn voor toneel door zijn kleurrijke details en zeer uiteenlopende karakters die scherpe amusante discussies met elkaar voeren. Deze dialogen zouden meer bijdragen aan het scheppen van een sfeer dan dat ze van belang zijn voor het ontwikkelen van het plot. Het boek vertelt trouwens niet verder dan het overhandigen van het losgeld met een daarop volgend vuurgevecht.

Eijiro Hisaita, de scenarioschrijver van High and Low, heeft in de filmversie de gebeurtenissen in de schuilplaats van de criminelen vervangen door het politieonderzoek dat hij als nieuw element heeft toegevoegd.

In mijn optiek is er bij het schrijven van het scenario voor gekozen om niet alleen het accent te leggen op het creëren van spannende en amusante gebeurtenissen maar vooral ook om de soms moeilijke afwegingen te laten ervaren tijdens het maken van morele keuzes.
High and Low gaat niet alleen over hoog en laag door klassenverschillen maar ook over mogelijke niveauverschillen in de rijpheid van diverse karakterontwikkelingen.
De twee hoofdtegenpolen in het filmverhaal zijn beide afkomstig uit een arm milieu. Beiden is het gelukt om uit dit milieu omhoog te klimmen. De ene is een evenwichtige personage geworden. De ander kan zijn vroegere frustraties niet kwijt. Onderhuids blijven zij op een destructieve manier bepalend voor zijn actueel handelen.
De industriële topman pakt na zijn neergang weer zijn schoenmakersleest op om na zijn val te proberen op het oude niveau of nog hoger overeind te komen. Dit in tegenstelling tot de zwaar gefrustreerde criminele co-assistent die tot zijn einde blijft steken in haat gevoerd door oud zeer en blijft daarmee zichzelf en anderen in de weg zitten.

High and Low is een pracht film. Niet alleen over het maken van soms moeilijke menselijke beslissingen, tegelijkertijd geeft het een levendig documentair beeld over verschillende hoge en lage milieus in het Tokio uit de jaren zestig.

Trouwens een hele mooie stille rol van de chauffeur met zijn grotendeels hangende schouders meestal ergens op de achtergrond aanwezig in dat magnifieke brede filmbeeld.

Akira Kurosawa, een regisseur waarvan een ''echte'' film liefhebber materiaal van MOET hebben gezien. Daarom ben ik begonnen met dit prachtig meesterwerk. Door deze bijzondere ervaring ben ik nu ook benieuwt naar zijn andere werk (Ikuru voorop) en verwacht er veel van.

Om te beginnen moet ik zeggen dat wanneer Gondo ontdekt dat de ontvoerder de verkeerde heeft ontvoerd en nu het besluit nemen moet of het kind van de andere man evenveel waard is als zijn eigen zoon is opzich al een prachtig uitgangspunt waar een hele film omheen kan worden gebouwt. Kurosawa doet daar zelfs een schepje boven op. De zoektocht naar de ontvoerder wordt hiernaast mooi in de film verwerkt. Hoe gedetailleerd dat onderzoek wel niet in beeld werd gebracht (CSI verbleekt hierbij) was werkelijk prachtig ! Daarnaast waren de zaken als vertrouwen, verraad, keuzes en onderlinge confrontaties mooi in de film verwerkt. Er zaten zelfs komischie momenten in. Het script is al een volle ster opzich waard.

Visueel vakmanschap van de bovenste plank is ! De prachtige locaties - villa, trein, politiebureau en achterbuurten - zijn werkelijk een lust voor het oog. Ook diverse shots en de zwart-wit beelden maken een parel van deze film op visueel gebied.

Ook over de acteerprestaties ben ik zeer te spreken. Tatsuya Nakadai als politie inspecteur speelde zeer overtuigend en kwam geloofwaardig over. Ben eigenlijk over heel de cast te spreken vond alleen mevrouw Gondo op een enkel moment vervelend.

Kan eigenlijk geen minpunt ontdekken, behalve dan dat de zoektocht een beetje langdradig was. Verder heb ik genoten en het was alsof ik 2 keer maar liefst bevredigt werd. De ontknoping tijdens de trein-scene en de ontknoping tijdens de spionage scene. Een sfeer om je vingers bij af te likken en een aantal beklemmende momenten maken dit een zeer sterke thriller.

4,5 sterren

edit: ik zit de laatste tijd met de vraag (sinds wanneer de films in kleur werden geschoten) te worstellen. Spartacus uit 1960 is bijvoorbeeld wel in kleur, terwijl deze film gewoon zwart-wit is.

Kleur was er al voor 1939. Wizard of Oz en Gone with the wind zijn in kleur. (maar waren niet eens de eerste). er worden overigens nog steeds films in zwart wit gemaakt