Persepolis (2007)

Mooie film, die steeds meeslepender wordt en een aantal fijne komische en zelfs licht ontroerende momenten kent.

Er zijn weinig serieuze animatiefilms die me echt kunnen meeslepen. Op de één of andere manier lijkt er qua emoties soms iets te ontbreken, wat men in real life wel over kan brengen. Persepolis is gelukkig één van de uitzonderingen op die regel. Het begint allemaal nog rustig en het koste me desondanks ook de nodige moeite om echt in het verhaal te komen. Wanneer dat eenmaal gelukt is, is het op momenten best genieten geblazen. Het verhaal biedt in ieder geval een mooi inkijkje in de wereld van het Iraanse leven. De tekenstijl is vrij eenvoudig, maar zeker niet lelijk en past qua stijl goed bij de manier van vertellen.

Ook de soundtrack is fijn en past prima bij het verhaal en de ontwikkeling van het in eerste instantie onschuldige meisje, dat door alle gebeurtenissen verandert in een jonge ietwat sombere vrouw. De mooiste momenten vond ik de gesprekken die Marjane voert met haar oma. Die begrijpt haar het best en is daarnaast ook echt haar vertrouwenspersoon. De serieuze ondertoon wordt af en toe met wat luchtige humor doorbroken, wat ervoor zorgt dat de toon nooit al te zwaar of dramatisch wordt.

Ik vond dit in ieder geval een interessant verhaal, wat door de animatiestijl op bepaalde punten nog eens extra benadrukt kan worden, wat er uiteindelijk voor zorgt dat het geheel beter overkomt en ook best goed blijft hangen. Een erg aangename kijkervaring dus.

4,0*

De tekenstijl is behoorlijk eigenzinnig en vaak mooi, maar ik kan me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat het op papier beter zou werken. De film haalt zijn kracht uit het feit dat het een autobiografie is en het makkelijk is om met de hoofdpersoon mee te leven. Qua vertelling weinig al te scherpe randjes. Soms een zwaar moment, maar kort daarop volgt altijd weer een luchtiger stukje om het te compenseren. Dat voelt soms iets doorzichtig. Desondanks een boeiende film met eigenzinnige animaties. Al zie ik er geen meesterwerk in.

3.5*

Uitermate indrukwekkende animatieverfilming van Satrapi's autobiografische graphic novels. Ik vond de animatie persoonlijk schitterend, en uiterst effectief, maar we moeten bedenken dat deze (en bij Persepolis volgens mij nog meer dan bij andere animatiefilms) een middel is, en geen doel op zich. Het draait om het verhaal, en wát een verhaal.

kindertijd, pubertijd, adolescentie en volwassenheid. Coming of age kan soms als subgenres nogal cliché zijn, maar Persepolis raakt voor mij de juiste snaren. Behalve het tijdsbeeld, krijgen we ook een blik in een andere cultuur, een ander land, juist op het moment dat dit allemaal aan het veranderen is. Hoe het is om daarin op te groeien, te vluchten en terug re verlangen naar een jeugd, een tijd en een land die er niet langer zijn.

Ik wilde Persepolis toen hij uitkwam al zien, maar het was er nooit van gekomen. De graphic novels stonden ook al lang op mijn wishlist. Die zijn hiermee gelijk een flink aantal plaatsen gestegen...

Ik twijfel tussen een 4 en 4,5*, maar Persepolis krijgt vooralsnog het voordeel van de twijfel, ik rond naar boven af.

Intrigerende film die het op een aantal belangrijke vlakken toch echt laat afweten. Allereerst was de Engelse dub waarin ik de film zag echt verschrikkelijk, waardoor ik mezelf toch afvraag waarom de dvd niet gewoon de originele Franse stemmen had? Ik weet dat de belangrijkste personages zowel in het Frans als het Engels hun eigen stemmen doen, maar zoals ik ze nu hoorde, klonk het bij vlagen toch wel heel erg ongemakkelijk. Een ander probleem is de complete plotloosheid van de film. Ja, enkele gebeurtenissen waren aangrijpend, naar en zorgden ervoor dat ik echt medelijden kreeg met Marjane, maar om nu te zeggen dat de film echt ergens naartoe ging? Nee. Dit maakt het bij vlagen een vrij stuurloze film.

Marjane's verblijf in Europa is verreweg het sterkste gedeelte, helemaal na een vrij stroef en duf ingesproken begin met veel te veel exposure. Op zich wel interessant, want de Iraanse revolutie is in het westen niet bijster goed uitgelicht in de klaslokalen, maar het gebeurt hier allemaal zo droog dat het lastig is om meteen gegrepen te worden. Op het moment dat Marjane echter Iron Maiden leert kennen leefde het geheel helemaal op, ik heb nog nooit zo hard gehoopt dat er meer van deze niet-bestaande nummers voorbij zouden komen, want als verstokte Iron Maiden liefhebber heb ik echt uitzonderlijk hard gelachen om deze 'interpretatie' van hoe een van mijn favoriete bands zou moeten klinken.

Qua animatiestijl weet ik nog niet per se wat ik er van moet vinden. Het is erg Frans, wat betekent dat het er vooral jolig en expressief uitziet, maar niet per se echt mooi te noemen is. Als stijlkeuze interessant, maar ik ben benieuwd hoe het er met wat serieuzere art uit had gezien. Ik klink nu negatiever dan ik bedoel, want Persepolis was zeker een interessant werk te noemen, er zaten echter een aantal artistieke keuzes in die ervoor zorgen dat de kijkervaring niet compleet werkte.

Slimme keuze om dit in animatie te doen. Want ik heb wel eens vaker de indruk dat er bij animatiefilms toch meer wordt geaccepteerd als het op de manier van vertellen aankomt, of de inhoud.

Persepolis vormt hierop geen uitzondering. Met het simplisme van de tekenstijl had ik geen moeite, het geeft wel een grappige sfeer. Maar het verhaal vond ik ondermaats, de vertelwijze pover en de personages leeg. Het wekt geen verbazing dat Satrapi blijkbaar haar eigen ervaringen tot onderwerp heeft genomen: vooral in het tweede gedeelte verzandt Persepolis in een opsomming van gebeurtenissen, het navertellen van wat echt gebeurd is, zonder dat er nog een relevante verhaallijn te bespeuren is. En wat wil Marjane nu eigenlijk? Waarom moeten we met haar meeleven? Waarin verschilt haar lot van miljoenen anderen, of andersom, waarom is ze zo exemplarisch? Het is mij niet duidelijk geworden in elk geval, Marjane bleef als personage een soort van schaduw die me de erge gebeurtenissen in Iran liet zien.

Daarnaast vond ik de film simplistisch (de blikken van die bebaarde mannen op de speech van Marjane in de collegezaal, tjongejonge) en sentimenteel (ellenlange sequenties van een meisje dat met gebogen hoofd over straat sjokt). Het beeld dat wordt geschetst van Iran is zwart-wit; je hebt de fanatici en de goeierikken. Wie de documentaire serie 'Onze man in Teheran' gezien heeft weet dat er eerst en vooral gewoon geleefd wordt in Iran, net zoals overal.

Laatste ergernis: die 'Eye of the tiger'-scene, vreselijk, wat was daar de artistieke of inhoudelijke gedachte achter?

Nee, het begon nog wel aardig, maar daarna sloegen de irritatie en de verveling toe, en m'n filmstemming eindigde tamelijk in mineur. Twee sterren is eigenlijk nog behoorlijk gul hiervoor.

Persepolis is een prachtig staaltje animatie die uiteraard elke liefhebber van animatiefilms gezien moet hebben. Wat me vooral opvalt is het vertellen van zo'n soort film en dat vertalen naar een animatiefilm. Ook schakelt de film geregeld tussen zwart-wit en kleur, maar de film is voor het grootste gedeelte in zwart-wit.

De animatie is werkelijk waar prachtig en alleen daarom is deze film de moeite waard. Daarnaast is het verhaal interessant om te volgen en dat maakt deze film tot een zeer geslaagde film.

De film blijft wel hangen. Er zijn wel meer films in dit thema, maar zetten zelden de vrouw in kwestie centraal. Meestal gaat het gepaard met een liefdesverhaal, drama etc ipv een echte verhaal over de achtergrond zelf. Het onderwerp is ook nu nog stof voor hete discussies. Al dan niet onderdrukking, tiranieke sjah versus religieus politiek beleid... En het komt wel even voor in de film, maar dit draait niet echt over racisme. Wel over politiek, over opgroeien, over vrijheid, regimes, ...

Valt wel op dat het nog altijd moeilijk is om dit soort thema's te verfilmen. Misschien dat animatie de stap even kan verkleinen. Net als bij Waltz with Bashir. Net door te gaan animeren wordt het veel realistischer dan live action.

“Never forget who you are and where you're from.”

Fantastische film. Persepolis is een coming of age verhaal over Marjane, die we zien opgroeien in Iran, Wenen en weer Iran. Om uiteindelijk in Parijs te eindigen. We zien door Marjane’s ogen hoe het is om op te groeien in Iran onder het juk van strenge regimes, oorlogen en economische tegenspoed.

Maar de grote kracht van het script van Satrapi en Paronnaud is dat er ook genoeg ruimte is voor humor en jeugdige ongehoorzaamheid en bravoure, en Marjane is een personage waar je van gaat houden. Persepolis heeft een speelduur van anderhalf uur, maar tegen het einde heb je als kijker het gevoel alsof je Marjane echt hebt zien opgroeien en voel je een soort verbondenheid met haar. Zeer knap gedaan.

Erg sterke en kritische animatiefilm die op een eenvoudige manier de val van de sjah in 1979 en de daaropvolgende oorlog met Irak mooi illustreert. Alles wordt ook bekeken vanuit het perspectief van Marjane of haar familie.

Wat zeer fijn werd weergegeven was de angst voor het regime en welke vrijheden hiervoor werden opgeblazen. En toch zie je telkens enkele "dwarsliggers" die voor gevaar van eigen leven revolteren (geheime feestjes en alcohol, maken van valse paspoorten, neerlaten van de hoofddoek waar het kan, enz ...). Schrijnend ook bij momenten waarbij vriendjespolitiek bepaalt of medische hulp wenselijk is of niet ...

Daarnaast ook een blik op het leven van Marjane als vluchteling in Wenen. Mooi coming-of-age verhaal dan met alle alledaagse dingen (liefde, studies, werk), maar ook de weerbots van vervreemding, aanvaarding of erkenning als vluchteling in een Westerse stad. Dit laatste kwam ook aan bod in de laatste Netflix-original die ik zag met His House (2020)

De betrokkenheid met het personage is groot. Alleen biedt het leven niet steeds wat je ervan verwacht en heb je het ook niet altijd in de hand. Zeer interessante en leerrijke animatiefilm dus met een eenvoudige tekenstijl in zwart wit die me wel beviel. Mooi!

Tof filmpje wel dat weer in de bios draaide en ik nu eindelijk kon zien. Interessant verhaal wel al is de hoofdpersoon als kind boeiender dan als studente op wat latere leeftijd. Visueel in een vrij unieke stijl die ook overtuigt, enkele prima stukken muziek en het stukje geschiedenis dat je mee krijgt vanuit mensen die ook tegen de Sjah waren is boeiend, Wel vond ik dat de film op den duur de aandacht wat laat verslappen. Daar is ook de animatiestijl dan wel debet aan denk ik, dat die toch minder laat meeleven. 3,5*.

Vrij goede film met een interessante setting waar het altijd wel fijn is om meer over te weten te komen. Ik heb de strips niet gelezen (mss ooit eens doen?) maar ik heb gelukkig wel de nodige basiskennis over Iraanse geschiedenis wat het wel helpt om het wat lichter te maken want het is allemaal wel wat veel. Iets waar veel boekverfilmingen problemen mee hebben overigens. Nu vind ik het verhaal niet altijd op elk moment super veel boeien. De animatie is goed, werkt, en is functioneel maar ik heb vandaag ondertussen ook wel al beter gezien ook op vlak van een meer minimalistische tekenstijl. Desondanks stoort het voor mij ook niet, en vind ik het medium animatie altijd wel een goede manier om een verhaal te vertellen en zeker voor zo een verhaal. Goede film maar ik geef misschien toch eerder de voorkeur aan een film zoals The Breadwinner wat me nog ietsje meer lag.