La Sconosciuta (2006)

Dat stelde je anders wel.

hoewel ik het begin veelbelovend vond, zakte het langzaam maar zeker in. soms ook wat onrealistische plotwendingen.

Wel intrigerend, maar uiteindelijk viel het allemaal een beetje tegen.

Plus- en minpunten voor deze film. Uiteindelijk bleek het een leuke queeste te worden opzoek naar de definitieve ontrafeling van het plot. De uitvoering laat hier en daar wel iets te wensen over, wat een bombast! De muziek is naar mijn smaak veel te overdreven aanwezig en speelt iets te veel in op het plot waardoor sommige scènes wat voorspelbaar waren. Daarnaast begon ik me na verloop van tijd wat te ergeren aan de onuitputtelijke bron van graphic matches en het ontbreken van een duidelijke tijdslijn. Ook het uit de doeken doen van de motieven door middel van het 'gesprek' met de rolstoelgangster vond ik een veel te makkelijke keuze, die ik al te vaak gezien heb. Film eindigde ook 10 minuten te laat.

Uiteindelijk is het me allemaal iets te groots en 'Amerikaans', maar wel een zeer beklijvende film, die ondanks de gebreken blijft boeien tot het einde (afgezien van de laatste 10 minuten dan), en een paar uiterst sterke acteurs bevat.

Zeer boeiende en verontrustende film, maar helaas niet de mokerslag waar ik op gehoopt had.

Zeer boeiende en verontrustende film, maar helaas niet de mokerslag waar ik op gehoopt had.

Weer zo'n typische Europese masochisme-film. Die heel geheimzinnig en vertrouwt begint maar uiteindelijk komen we achter het doel van "La Sconosciuta". En ook dat is best wel mooi want dat word ook erg open en subtiel verteld waardoor de film nog best wel onschuldig lijkt. Ook lijkt dit wel een beetje op een retro jaren 70 film. De plaatjes van dat Italiaanse stad waren ook mooi en het acteerwerk was ook goed, ook vooral van dat meisje die steeds die spelletjes moet spelen met die onbekende vrouw en der steeds op de grond duwt en dat de pijn van dat meisje lijkt op een orgasme bij die vrouw. Ook die ex-man van die vrouw was bikkelhard.

Toch zoals gezegt een vrij onschuldige film die toch nog best ziek is.

4,0*

Wat een vreemd commentaar sinterklaas....

Inderdaad, definieer 'onschuldige film'.

Toch een kleine tegenvaller. Het is een sfeervolle film die als thriller bij vlagen effectief is, maar het werd zwakker hoe verder de speelduur vorderde.

Op het begin is het nog allemaal interessant en mysterieus, waarbij het enige probleem was dat alle scènes zo ongeloofelijk kort duren, terwijl juist een film als deze een tragere opbouw nodig heeft. Je merkt duidelijk dat Tornatore een heleboel wilde, maar het niet binnen twee uur allemaal evenveel tijd kon geven als het verdiende. Toch, als thriller hield het zichzelf overeind en ik was benieuwd na wat er volgde.

De tweede helft is een stuk zwakker. Alle verklaringen voor de verschillende mysteries vond ik teleurstellend. De duistere hoofdpersoon wordt steeds braver gemaakt. Ik had op iets spannenders gehoopt dan een moeder die haar kind zocht en ook het plot rond haar ex-pooier was platter dan ik vooraf vermoedde. Het is allemaal niet slecht uitgewerkt, maar bijzonder kan ik het ook niet noemen. Het einde gaat zelfs naar melodrama. De sfeer en de personages lijken een betere film te verdienen.

En dan is er de score van Morricone. Op zich heel mooi, maar vreemd gebruikt. Aan het begin, als er nog weinig concrete spanning is doet de muziek me heel sterk denken aan Psycho, iets wat niet bepaald paste bij wat ik op het beeld zag. Later, als het allemaal intenser wordt verdwijnt deze muziek echter en krijgen we mooie, maar compleet misplaatste melancholische muziek. En dan is er de bevallingsscène, die een soort technogejengel bevat die uit een andere film lijkt te komen. Ik heb Morricone hoog staan, maar de toepassing van zijn werk hier is bizar.

Toch maken enkele uitstekende thrillerscènes, het acteerwerk en de sfeer nog wel wat goed. 3 sterren kunnen er van af.

Visueel indrukwekkende Hitchcockiaanse thriller. De score van Ennio Morricone zit op momenten zo dicht bij de stijl van Bernard Herrmann dat ik nu en dan het gevoel had naar een moderne Hitchcock te kijken. La Sconosciuta wordt gedreven door een vlot script dat je laat gissen naar de motieven van de protagonist, maar op een gegeven moment wordt het wel duidelijk waar de film naartoe wil gaan. Scriptgewijs had hier meer ingezeten, misschien een zat er wel een 'on the edge of your seat' thriller in het verschiet, maar dat wil het helaas nergens worden. Gelukkig weet La Sconosciuta op audiovisueel vlak wel behoorlijk te overtuigen. Zeker wanneer de setting hier een steentje aan bijdraagt. Stijlvolle thriller.

4*

Giuseppe Tornatore laat zien dat regisseren een vak apart is. Hij laat de acteurs bijvoorbeeld bewust overacteren (tot het schreeuwerige) om onze aandacht te vragen voor een Europees probleem.

The Unknown is gewoon oversentimenteel, slecht gemonteerd, heeft een warrig verhaal dat heel slecht geconstrueerd is waardoor Tornatore op het einde van de film met lachwekkende plotwendingen op de proppen moet komen. En waarom gebruikt Tornatore van die afstotelijke kleurfilters om het heden met het verleden te verduidelijken? En waarom zo veelvuldig gebruik maken van clichés? En Ennio Morricone bewijst eens te meer dat overdaad aan muziek een film kan killen.

Onbegrijpelijk waar die superlatieven vandaan komen...

prachtige film met een prachtig verhaal. mooi in beeld gebracht en werd aan de hand genomen door een mooie soundtrack. mooie acteurs en perfect acteerwerk.

niets mis met deze film! 4.5 zo wie zo omdat ik na de film mijn vriendin 5 minuten moest troosten en de laatste 15 minuten haar hoorde snotteren.

Gisteravond gezien.

Het eerste uur ijzersterk.

In tegenstelling tot bovenstaande berichten lagen wat mij betreft haar motieven er wel héél dik bovenop, terwijl ik dat soort plotjes best wel eens schijn te missen...

Het laatste deel was beduidend minder, en dat vind ik toch wel jammer..merkwaardige wendingen..

Niettemin een dikke voldoende!

In tegenstelling tot wat ik hier lees: heel afstandelijk en ik vond hem nergens echt boeiend. Toch is deze film daadwerkelijk voor de prijzen geboren: (r)evolutie van het personage, goede regie, mooie verhaal, goed geacteerd, correcte vormgeving en heel goede cinematografie. Gewoon zeer vakkundig gemaakt, maar toch vond ik hem zeker niet indrukwekkend, bij momenten zelfs saai. Gemengde gevoelens dus.

dutchtuga schreef :

Ik had net hetzelfde gevoel

Indrukwekkende film met een boeiend verhaal dat goed wordt opgebouwd tot het einde. Daarnaast sterk acteerwerk en aandacht voor gepaste muziek. De film straalt een prachtige sfeer uit.

Eén van de betere films wat ik dit jaar heb gezien ! 8/10

Ik kan het hiermee alleen maar eens zijn... Indrukwekkend.

Een spannende film met een voor mij verrassende plotwending. Uitstekend verhaal.Het laatste stuk vond ik minder, begreep eigenlijk haar zware straf ook niet.

Aangrijpende film in een beklemmende sfeer. Vooral het eerste deel was erg goed en goed opgebouwd. Ik zat helemaal in "het verhaal" en de film blijft me bij!

Sfeervol en goed camerawerk zijn de basis voor een mysterieus en boeiend begin.

Wel zijn er iets te veel 'trauma'-flashbacks die weinig toevoeging aan het verhaal geven en ook geen extra spanning meebrengen. Na een keer of twee weet je als kijker ook wel dat ze het moeilijk heeft gehad vroeger. Ze probeert weer een bestaan op te bouwen en dat gaat op grimmige wijze. De scènes waar Irena Gina opzoekt zijn sterk en wrang. Soms is La Sconosciuta net iets te sentimenteel en ik zette ook kleine vraagtekens bij het einde. Moest dat nou?

3.5*

Herzien: Nog steeds bij vlagen een indrukwekkend en onthutsend verhaal.

Helaas soms ook grotesk en vol effectbejacht, vooral bij de geweldadige incidenten en sommige flashbacks. Jammer allemaal en vaak overbodig, er had hier namelijk een klein meesterwerk kunnen ontstaan. Toch erg goed gedaan, en het einde van de film blijft ontroerend.

Goeie film, aangrijpend verhaal,prachtig in beeld gebracht.De vele flash backs hadden wat minder gekund.na het zien van vele Amerikaanse films is dit toch wel een verademing moet ik zeggen.

En...een mooi einde van de film, ook niet onbelangrijk.

Leuke film waar uiteindelijk de drama elementen goed uit de verf komen en de thriller elementen bijna niet.
Vanaf het begin heb je eigenlijk al wel door hoe de vork in de steel zit, dat is helaas ook het element dat de spanning een beetje uit de film haalt.
Hetzelfde geldt voor de vele flashbacks, na tig keer weet je het wel. Deze halen ook een beetje het tempo uit de film, wat toch jammer is.
In feite is de film een zoektocht van een moeder die haar kinderen verloren is en op zoek is naar haar kinderen. Tegelijkertijd wordt ze op de hielen gezeten door de gangsters/pooiers die haar eerst in een wurggreep hielden.

Als drama werkt de film gelukkig beter, de rollen worden mooi vertolkt en de ondersteunende muziek is ook uiterst sfeervol. De band tussen Irena en Tea is vertederend en het emotionele einde werkt ook prima.

Als thriller gefaald, als drama ontroerend. Toch jammer, ik had liever de film als thriller de overhand zien hebben.

3*

De Balie: Cinema Egzotik: Euro-Thrillers - debalie.nl

Goede drama/thriller met een goed plot. Het verhaal is soms een beetje verwarrend maar de ontknoping maakt een hoop goed. De film blijft boeien van begin tot eind. Ik heb me er mee vermaakt. Een dikverdiende 3,5 ster

Vrij aardige film.

Een mooi verhaal en bijzonder script met intrigerende personages waar je echt mee meeleeft. De film ziet er fraai uit en boeit eigenlijk continu wel. Echter ook wel wat minpuntjes;

De muziek, opzich best een mooie score van Morricone, maar het is gewoon te veel. Er gaat letterlijk geen moment voorbij dat er geen muziek is te horen, gaat echt aan een stuk door zonder rust. Gewoon te overdadig als je het mij vraagt. Verder vond ik het begin ietwat rommelig en hectisch verteld. Het was wel te volgen, maar je was telkens een scene verder nog aan het verwerken wat er allemaal gezegd werd. Italiaans kan ook regelmatig snel gaan wat dat betreft. Tot slot nog een klein minpuntje; want het is allemaal wel heel toevallig dat een willekeurige geroepen naam van een bedrijf/persoon (door die pooier) ook daadwerkelijk een geadopteerd kind heeft, die er ook nog eens precies zo uitziet als de veronderstelde biologische moeder... maar dat dan niet blijkt te zijn. What are the odds denk je dan. Maargoed dat is ook wel een beetje onderdeel van de vertelling misschien.

Uiteindelijk absoluut geboeid zitten kijken. Dikke 3.5*

Een mooie film, die uiteindelijk steeds boeiender weet te worden.

Het begint allemaal vrij aardig, met een interessant verhaal, waarvan ik wel dacht te weten hoe het een en ander in elkaar zat. Naarmate het verhaal vordert lijkt La Sconiosciuta daar ook op af te stevenen, maar tussendoor gooit de regisseur er af en toe een paar kleine maar sterke twists doorheen, waardoor het verhaal steeds weer een andere wending krijgt. Ondertussen weet Tornatore de geloofwaardigheid van het geheel te allen tijde te behouden, waardoor er een spannende sfeervolle en meelevende thriller ontstaat.

Visueel ziet het er prima uit en het camerawerk is ook meer dan in orde. Het enige puntje van kritiek dat ik heb zijn de flashbacks, die iets te talrijk zijn en er daarnaast ook niet altijd even mooi uitzien. Maar verder loopt het gewoon allemaal erg lekker. De muziek is mooi, maar ik zag pas bij de aftiteling dat het van Ennio Morricone afkomstig wel. Opvallend, want meestal hoor ik gelijk dat iets van hem afkomstig is. Ook het acteerwerk in meer dan in orde. Kseniya Rappoport weet de hoofdrol met verve te dragen en is in alle fases van haar leven overtuigend.

Ik heb me geen seconde verveeld en bijna de gehele speelduur uitermate geboeid zitten kijken. Dan heb je als maker blijkbaar een hoop goed gedaan, en scoor je dus zeker punten.

4,0*

Erg mooie psychologische thriller, die door de vele plotwendingen z'n hoge niveau van het begin niet helemaal kan vasthouden. Niettemin degelijk werk van Tornatore. Bovendien mooie muziek van grootmeester Morricone en een sterke hoofdrol van Ksenia Rappoport.

Goeie film waarin een immigrante gaat werken voor een gezin met een dochtertje, echter heeft ze andere bedoelingen. De film blijft onderhoudend omdat je je blijft afvragen wat de motieven van de vrouw zijn (deze worden langzaam duidelijk door de flashbacks). Sommige momenten komen nogal Hitchcockiaans over (vooral ook de muziek).