La Sconosciuta (2006)

Ja de italianen kunnen (soms) prachtige films maken....

Geen slechte film, het eerste gedeelte begint zeer belovend en dat valt het 2de gedeelte toch wat stil, een gemiste kans dus toch wel hier!

Wel zeer intens acteerniveau van Irena en Tea.

Ik zal geen sterren geven omdat ik deze film heb afgezet. Wat een rommelig eerste half uur/40 min (tot zover kwam ik). Ik kon er niet meer naar kijken. Die muziek, hoe kwalitatief goed deze dan ook mag zijn volgens velen, stoorde mij enorm in de film. Een opdringerige en vaak lelijke begeleiding. Verder die irritante flashbacks, veel te hysterisch. Het verliep allemaal zeer 'van de hak op de tak'. Veel te veel gebeurtenissen met veel te veel mensen in een kort tijdsbestek. Nee ik vond deze film helemaal niks. Gewoon irritant eigenlijk.

het begin is even doorbijten...later wordt hij wel aardig, maar zeker geen topper. ***3.0

een meer dan mooie film. De hoop en de onwetendheid die de hoofd persoon tegelijk meemaakt is prachtig verfilmd.

La Sconosciuta (De Onbekende) gaat over de jonge Oekraïense immigrante Irena, zij is in het Italiaanse plaatsje Triëst op zoek naar werk als schoonmaakster. Maar een immigrante komt moeilijk aan werk, zeker als zij in de betere wijken van de stad zoekt. Toch weet zij met behulp van een portier, die werkzaam is in een appartementengebouw, een baantje te vinden; hij doet een goed woordje voor haar en zij geeft een deel van haar loon aan hem. Irena blinkt uit in haar functie, men is zeer te spreken over haar werk. Iedere dag passeert haar een dame van middelbare leeftijd op de majestueuze marmeren wenteltrap; het is Gina de kinderjuffrouw van een welgesteld koppel goudsmeden, de Adachers. Doordat zij telkens een aantal woorden met elkaar wisselen ontwikkelt er zich een vriendschap tussen hen beiden. Zij doen samen boodschappen en gaan zelfs een keer naar de bioscoop toe.

Maar Irena’s vriendschap is niet oprecht en zodra zij Gina heimelijk – in een onbewaakt ogenblik – de huissleutels van de Adachers heeft weten te ontfutselen en die vervolgens heeft laten kopiëren; maakt Gina de volgende keer ineens een flinke uitglijer op de trap en komt beneden lelijk op haar hoofd terecht. Nu Gina is uitgeschakeld zoeken de Adachers een vervanger en Irena is de perfecte vervangster. Immers had Gina al lovend over haar werk gesproken maar is Irena ook erg gewiekst en een briljante leugenares. Irena wordt de nieuwe kinderjuffrouw van de Adachers en zij ontfermt zich liefdevol over het dochtertje, Tea.

Middels diverse chaotische flashbacks zien we hoe het Irena een aantal jaren geleden verging. We zien hoe zij als seksslavin op beestachtig wijze wordt verkracht en mishandeld. Hoe zij als een stuk vee wordt gekeurd en hoe zij met andere meisjes in een busje naar diverse locaties wordt gereden. Deze flashbacks, de spanningen die Irena ervaart, de angst voor de spoken uit haar verleden, zorgen ervoor dat je als kijker telkens op het verkeerde been wordt gezet over de uiteindelijke motivatie van haar doen en laten. Irena is overduidelijk geen kinderjuffrouw omdat ze zo nodig een baan moet hebben, maar tegelijkertijd geeft zij Tea meer zorg, warmte en liefde dan haar eigen ouders. Pas tegen het einde van de film begint duidelijk te worden wat nu eigenlijk Irena’s beweegredenen zijn en wanneer je dan als kijker denkt te weten hoe de vork in de steel zit, is er weer opnieuw een plotwending. La Sconosciuta is een raadsel dat zich niet laat voorspellen en pas helemaal aan het einde wordt ontrafeld.

Giuseppe Tornatore zet met La Sconosciuta een knappe film neer die op geen enkel moment begint te vervelen. Als kijker ben je niet op de hoogte van Irena’s motief, je wordt enkel meegenomen in de uitwerking van haar plan. Hierdoor blijven allerlei vragen onbeantwoord maar het uitblijven van een motivatie creëert juist die nieuwsgierigheid waardoor de kijker zijn aandachtig niet verliest, maar blijft kijken en wellicht geïntrigeerd raakt.

De Russische Kseniya Rappoport weet in haar rol van Irena precies die angst en spanning uit te stralen die we zouden verwachten van een vrouw die vlucht voor haar verleden. Maar zij straalt evengoed de vastberadenheid en kracht uit van een vrouw die moet overleven en vluchten van een ellendig verleden vol van mentaal en fysiek geweld.

Naast de goede cast moet ook even worden opgemerkt dat de soundtrack meer dan behoorlijk is! Maar wat verwachten we ook anders als die is gecomponeerd door Ennio Morricone, zijn muziek heeft een dramatische toon en zet de spanningsmomenten net wat sterker aan. Dit alles maakt La Sconosciuta tot een zeer bekoorlijke film voor de thrillerliefhebber.

Is er dan enkel lof voor La Sconosciuta? Neen! Hoewel de film knap in elkaar zit met een geweldige cast, ondersteund door een fantastische soundtrack. Is de chaotische vertelstructuur aan het einde van de film een mogelijk struikelblok voor kijkers. Daarbij genomen dat de rol van the bad guy enigszins overdreven aandoet en daardoor bijna karikaturaal wordt en dit heerschap een moordaanslag door diverse schaarsteken heeft overleefd, moet de geloofwaardigheid van de film nogal inbinden. Het gaat hier voornamelijk om geringe details die verder niet heel erg storend zijn.

Aardige en boeiende thriller, maar nergens groots. 3,5

Spannende film, mooi plot. Ik vond de flasback-scenes echter wat onrealistisch.

mooie en spannende film.

zeker de moeite waard om te kijken.

heb intussen 5 films van Giuseppe Tornatore gezien en hij is een van mijn favorite regisseurs geworden die nog steeds films aan het maken is - deze film vond ik ook goed en de soundtrack van Ennio Morricone was prachtig!

Erg goede en mooie film. Vond hem overigens in het begin helemaal niet zo mysterieus en onvoorspelbaar als ik hier wel eens lees. Volgens mij was dat op dat moment ook helemaal niet de bedoeling. Vond hem dan ook pas in het tweede deel onvoorspelbaar worden. Toch was ook het eerste deel al erg sterk. Film ziet er erg mooi uit en de vrouw die de hoofdrol speelt doet dat met overtuiging. De flashback waren af en toe een beetje over the top maar echt ongeloofwaardig vond ik het eigenlijk nergens worden. Het tweede deel vind ik echter toch het sterkste. Hier vallen steeds meer puzzelstukjes op de plaats en ondanks de film meer plotgericht wordt verliest de film niks van zijn sfeer of stijl. Tot slot dan nog de soundtrack. Normaal gesproken hoor je aan een soundtrack wel dat hij van de hand van Ennio Morricone is. Had dat hier totaal niet. De muziek had dan ook niet zo duidelijk de overhand als in veel films waar Morricone de muziek doet. Uiteindelijk heeft Giuseppe Tornatore een prachtig filmpje af geleverd en dat smaakt naar meer.

4 sterren.

Hele mooie film. De hoofdrolspeelster deed mij steeds denken aan een mengeling van Monic en Carice...

Heb laatst een boek gelezen van Tess Gerristen dat mij bij vlagen aan dit script herinnerde. De reden waarom ze zich binnenwurmde in dat gezin, werd mij al snel duidelijk. Doch het einde was verrassend.

Tornatore verrast opnieuw met een spannende, ontroerende en tegelijkertijd onthutsende film. Een indrukwekkend verhaal met Rappoport als stralend middelpunt. Ik geef de maximale score.

Aardige film die de hoge waardering overigens niet verdiend wat mij betreft. Zo goed was ie echt niet.

Maar goed je ziet dat wel vaker bij buitenlandse films , die krijgen op de één of andere manier bijna vanzelfsprekend een puntje meer.

Geen stelling maar een constatering.

Rare constatering.

Ook onjuist overigens.

Vaak worden buitenlandse films juist minder gewaardeerd omdat er geen engels in word gesproken veel mensen hebben daar moeite mee,helaas.

Strakke en ook gevoelige film.

Kan je nagaan hoe ingeburgerd de amerikaanse films zijn

eigenlijk is deze film een 7.5 uit 10 zeker waard dus stem afronden op MM en verhogen naar een 4 uit 5 hier!

Vandaag voor de derde keer gezien. Wat een meesterwerk. De beste film van de afgelopen jaren.

Had ik ook.

Redelijke thriller met veel te veel plotwendingen en diverse andere wendingen die deze film een té Amerikaans tintje geeft.

Had allemaal niet nodig geweest als de regisseur het tempo van het eerste uur had volgehouden en meer interpretatie voor de kijker had overgehouden. Het aantal onnodige herhalingen en flash-backs die voorbijkomen is simpelweg teveel inclusief het stomme einde.

Neemt niet weg dat het lekker wegkeek door toedoen van een paar hele sterke rollen en mooie scénes die ook best mooi gefilmd zijn. Maar echt spannend wordt het allemaal niet.

En door het achteraf voorgekauwde verhaaltje is dit zo'n film die ik over pakweg 3 maanden vast alweer vergeten ben.

Toch schuilt er in dit filmpje iets dat beter is dan de gemiddelde 3*.

Daarom een 3.5* die eigenlijk makkelijk een 4* had moeten worden.

Mja, dat komt wel vaker voor.

Een goeie film voor eens te zien.

Het begin is veel belovend,daarna komt hij wat traag op gang.

Heb er met plezier naar gekeken.

Ik geef 3 op 5

En ik vermoed zelfs dat ie met 'buitenlandse films', 'niet-Amerikaanse films' bedoelt.

In de meeste buitenlandse films hier in de bioscopen wordt juist wél Engels gesproken....

Sinds wanneer sluit dat elkaar uit?

(Met buitenlandse films bedoelde ik in mijn eerdere post inderdaad niet-Amerikaanse films.)

Als het een stelling zou zijn dan zou dat betekenen dat ik blindelings aan zou nemen dat vrijwel iedere niet-Amerikaanse film bijna vanzelfsprekend een hogere waardering zou krijgen door users en dat is niet zo.

Het is een persoonlijke constatering omdat er bij veel "buitenlandse"produkties die ik heb gezien naar mijn mening een te hoog punt werdt gegeven , uitzonderingen daargelaten natuurlijk.