My Sassy Girl (2008)

Ik heb het nooit zo op Amerikaanse remakes. Ik wilde al een tijdje de Koreaanse versie uit 2001 bekijken, maar heb uiteindelijk toch deze als eerste weten te bemachtigen. Ik wist dus nog helemaal niks van het verhaal en in hoeverre deze film lijkt op de Koreaanse film.

Zo was ik wel benieuwd welke trekjes Cuthbert had. Ze acteert hier zoals vaak erg overtuigend en haar trekjes maken haar niet echt aantrekkelijker, maar het blijft natuurlijk een superknappe meid. Bradford doet het ook goed en er is zeker sprake van chemie tussen de twee. Het hele filmpje is tamelijk zoetsappig, maar het einde is mooi verzonnen. Het verklaard de trekjes van Cuthbert; mooi om dan veel flashbacks terug te zien.

Zoetsappig, soms grappig, soms romantisch; leuke film die ik niet vaker zal kijken, dat dan weer niet.

Uit principe kijk ik graag naar elke film met Elisha Cuthbert. En ook hier kan ik weer niet anders zeggen, dan wat een charismatische vrouw. Hoe matig en inwisselbaar haar films soms ook zijn haar verschijning geeft de films altijd een meerwaarde. My Sassy Girl is een sentimenteel romantisch drama waarbij Cuthbert weer van het scherm spat en de rest er eigenlijk niet toe doet.

Had drie redenen om deze film te gaan kijken:

- Nieuwe film van Yann Samuel.

- Elisha Cuthbert in de hoofdrol.

- Remake van de Koreaanse, die ik niet te pruimen vond, wellicht dat deze mij dus meer kon boeien.

Helaas waren het stuk voor stuk drogredenen. De film irriteerde mij dan misschien iets minder dan het origineel - kan wellicht te wijten zijn aan het feit dat deze korter duurt - maar was wel ongelofelijk saai. De clichés slaan haast weer iedere scene toe en veel is ook letterlijk overgenomen uit de Koreaanse versie. Had toch nog wel gehoopt dat Samuel er iets eigens van zou maken, maar behalve een aantal leuk aangeklede decortjes was het weer 100% Hollywood. Stom.

Roark, Roarrrrkkkk

My Sassy Girl begint een beetje vervelend. Slechte cinematografie en die stomme toneelstukjes tussendoor. Hier wilden ze juist iets mee creëeren, maar dat is niet gelukt. De cinematografie is overigens voor de rest van de film ook slecht. Toch, na het eerste half uurtje wordt het leuker. Leuke scenes en gebeurtenissen waar je toch wel een glimlach van op je gezicht krijgt.

Jordan Roark was erg moeilijk te doorgronden, want waarom deed ze nou zo. Ik vond ze goed gecast door Elisha Cuthbert, wat echt een mooie vrouw is. Het acteerwerk was misschien niet geweldig, maar ze was wel het perfecte type ervoor. Jesse Bradford hetzelfde, ook niet top geacteerd, maar als eenzame student heeft hij zijn verschijning al mee eigenlijk.

Het verhaal is inderdaad vrij leeg, maar waar de frank bij mij al eerder viel, krijg je op het einde te horen hoe het nou allemaal zit. Ik vond het niet cliché, want ook al is het een remake, (heb het origneel niet gezien) heb ik dit nog niet eerder gezien. Het einde als ze toch bij elkaar komen is dan wel weer cliché en vond ik erg jammer. Kost gewoon een half puntje.

Grappig, romantisch verhaaltje dat wat inhoud mist. Cuthbert en Bradford doen het samen erg leuk en de click is ook echt wel aanwezig. Jammer van het einde en de slechte cinematografie. Tenslotte vond ik de soundtrack wel mooi.

3,5*

Het begin is eigenlijk niet zo leuk. De rol van Jordan wordt heel overdreven neergezet. En de toneelstukjes slaan helemaal nergens op. Het had veel weg van een slechte komedie. Dit blijft eigenlijk wel zo tot de helft van de film. Het enige grappige stukje in dit gedeeelte vond ik het stukje waarin ze werden bedreigd door die gek met zijn geweer.

Pas op de tweede helft wordt de film echt wel veel beter. Het sfeertje wordt intiemer, Jordan wordt wat menselijker en je begint haar beter te begrijpen. Een hele mooie scene vondt ik de dansscene.

Het einde was behoorlijk cliche en zag je van verre al aankomen maar dat maakt bij dit soort films voor mij niet uit. Ik zie dan toch gewoon het liefst een happy ending en dat was hier ook het geval. Al met al is de tweede helft van de film een hele goeie romcom maar je moet je wel eerst even door het eerste deel heen worstelen.

Goed. Toch een interessanter en origineler verhaal dan je op voorhand zou verwachten. Dat het bekijkenswaardig is hoef ik je niet te vertellen, de schitterende Elisha Cuthbert die ook nog eens kan acteren is daar al reden genoeg voor

Wat zou er van deze film overgebleven zijn zonder Elisha Cuthbert die ik toch best wel een lekker ding vond. i.m.o. Eigenlijk niets, want zodra Jordan (Elisha) uit beeld verdween werd mijn aandacht onmiddellijk afgeleid, want het verhaaltje stelde toch echt helemaal niets voor. Visueel was het af en toe best wel mooi, maar dit filmpje is toch echt geen schaduw van "Jeux d' Enfants", die ik toch best wel erg goed vond. Misschien moet Yann Samuel in het vervolg toch maar weer Franse films gaan maken.

2,0*

Wat een verschrikkelijke film is dit zeg! Het is dat ik films altijd afkijk, maar dit is een kandidaat om afgezet te worden! Cuthbert speelt een verschrikkelijk irritante vrouw en het verhaal is echt ongeloofwaardig. Hoezo kan iemand verliefd worden op deze vrouw?! Met zo'n gedrag....

Je zit je constant te irriteren en ik begrijp de redelijk hoge waardering voor deze film absoluut niet!

Knappe man komt een knappe vrouw tegen en samen krijgen ze een knap lastige relatie.

Cuthbert, een plaatje om te zien, speelt een zeer vervelend meisje waar je al snel genoeg van hebt en de behoefte voelt om dat irritante mens een goed de oren te wassen. Dat aantrekken en afstoten elke keer, ik heb zelf die neiging ook vaak gehad in het verleden, werd je ook snel zat en je geloofde het allemaal wel wat madam wou of juist niet wou.

Bradford, een knappe vent, speelt eigenlijk een personage die we al te vaak hebben gezien. Een naïeve goedzak die in situaties terechtkomt en amper weet hoe hij zichzelf daar uit moet zien te redden.

De relatie tussen Bradford en Cuthbert staat centraal, hier draait alles om, daarom was het fijn geweest als je de chemie had kunnen zien, mijn inziens ontbrak die nogal vaak. Af en toe een schattig momentje waarbij je ze naar elkaar toe zag trekken, maar dat werd ook snel weer de kop ingedrukt.

Middelmatig.

Een smakeloze remake van de prachtige Koreaanse film Yeopgijeogin Geunyeo (2001). Schaamteloos ook, want sommige dialogen zijn letterlijk hetzelfde als in het orgineel, zij het in een ander taal. Vergeleken met dat orgineel is dit 2x niks, ondanks het feit dat Elisha Cuthbert en Jesse Bradford hun uiterste best doen. Helaas komen zij qua talent veel te kort ten opzichte van hun Koreaanse counterparts. Ook het camerawerk is een stuk minder dan het orgineel.

Vergeet deze film en kijk het wonderschone, hilarische orgineel.

Jammer.

Aan Samuell heeft het zeker niet gelegen, die doet goed z'n best om van deze remake een fijn filmpje te maken. Kijk doorheen de personages door en je ziet aan alles dat deze film eigenlijk veel leuker had moeten zijn. Het origineel vond ik helemaal niks, mijn eerste introductie met de Koreaanse film en meteen een afknapper van formaat, deze remake is in ieder geval veel beter te behappen.

Visueel valt er in ieder geval veel te genieten. Leuke introductie die snel doet terugdenken aan Jeux d'Enfants, maar ook verder in de film blijft het lekker speels en kleurrijk. Het is jammer dat Samuell z'n draai is kwijtgeraakt doorheen de jaren, want het kijkt erg fijn weg allemaal.

Maar jammer genoeg doen de hoofdpersonages er nog alles aan om roet in het eten te gooien. Cuthbert is een vreselijke actrice, ook Bradford is amper te pruimen in deze film. Wat een zoutloos koppel, ik had ze beiden zo snel mogelijk gedumpt denk ik.

En dan kan Samuell nog zo z'n best doen, twee zoutzakken in de hoofdrollen in een romantische film, dat krijg je nooit meer volledig goed. Los van de twee werken de scenes nog wel redelijk goed, het origineel evenaart Samuell met z'n ogen dicht, maar deze film had nog veel leuker gekund.

3.0*

Just suppose that the shaping and molding of destiny... is your destiny

My Sassy Girl was zo'n film die al jaren op mijn verlanglijst stond. Verlanglijst is misschien veel gezegd dus laten we het houden op een film-die-ik-wil-zien-maar-waar-ik-niet-teveel-geld-aan-wil-spenderen lijst. De film kon van die lijst geschrapt worden toen ik de DVD tegen kwam in de Kingloopwinkel en ik zette de film mooi in de rij bij de rest van de luchtige komedies die ik in mijn bezit heb. My Sassy Girl leek me dan ook de ideale film om de eerste week school af te sluiten dus stak ik hem gisteravond met best wel wat verwachting in de DVD speler.

Maar de film is niet het succes geworden waar ik op had gehoopt. Het opent nochtans wel vrij herkenbaar, we hebben sowieso allemaal al wel eens zo'n moment gehad waarin we oogcontact hebben met iemand op de tram/trein/bus en je meteen een heel scenario begint te ontwerpen. Je let op de kleine details en beschouwt ze als de grote gelijkenis tussen jezelf en de knappe onbekende. Dat kan variëren van een goede opvoeding (Jordan spreekt iemand aan om zijn plaats af te staan aan een oude man) tot het quoten van een lyric of film zoals in 500 Days of Summer. In dat opzicht opent de film leuk maar het weet jammer genoeg dit niveau niet de gehele speelduur vast te houden. Vooral Jordan wilt wel eens in uitersten vervallen (de ene moment aandoenlijk, de andere moment vreselijk irritant) maar dan komt daar opeens het einde waar Jordan uitlegt waarom ze niet bij elkaar konden zijn en valt alles opeens op zijn plaats. Het maakt de vervelende kantjes van Jordan nog altijd niet goed maar het verlicht de pijn wel om het maar zo te zeggen. Ik had tot hiervoor nog nooit van Yann Samuell gehoord (ben eigenlijk nog maar pas me echt beginnen bezig houden met Franse films) maar zijn stijl is tot nu toe nog niet zo aantrekkelijk te noemen. Hier en daar mooie scènes maar de continu versnellingen en de arty farty cadrages kon ik op den duur echt niet meer trekken.

De reden waarom ik de film eigenlijk al lang eens wou zien was vanwege Elisha Cuthbert, de ultieme Girl Next Door. Erg sterk in de gelijknamige film en ook in 24 wist ze wel haar mannetje te staan dus ik was wel benieuwd wat ze er hier van ging maken. Ze neemt de rol van Jordan op zich en doet dat op zich vrij redelijk. Vooral in het einde weet ze haar klasse te tonen maar ze slaagt er niet in om de weirdness van het personage aandoenlijk over te brengen, iets waar bijvoorbeeld Zooey Deschanel wel erg sterk in is. Ook Jesse Bradford weet niet altijd even goed te overtuigen. De chemie tussen hem en Cuthbert komt niet altijd even goed over en zijn voice-over vond ik af en toe wat vervelend en overbodig, al gebied de eerlijkheid me te zeggen dat ik sowieso al niet zo'n fan ben van voice-overs. Interessante rol is trouwens nog weggelegd voor Tom Aldredge als de oude man die tekent aan de boom.

Een film die wisselt tussen erg mooi en vervelend maar die dankzij het einde nog wat punten weet te sprokkelen. De chemie tussen Cuthbert en Bradford is bij vlagen aandoenlijk maar is niet altijd even sterk gedurende het verhaal. Samuell weet de film niet altijd even boeiend weer te geven (zo vond ik de toneelstukjes wat te raar) maar in ieder geval genoeg voor een voldoende.

3*

Best een heel aardig filmpje voor drie kwartier lang, daarna wordt het allemaal veel conventioneler en vooral minder leuk.

Goed geschoten een een herfstachtig New York ziet er schitterend uit in warme gele tinten. Soms zit er visueel best eens wat leuks in (die geschiedenis) al vestigt de regie soms teveel de aandacht op zichzelf. Veel camerabewegingen en versnellingen et cetera vond ik vooral irritant.

Maar goed, zeker het eerste stuk is heel vermakelijk. Cuthbert is dan wel geen goede actrice maar ze is mooi en heeft een uitstraling die prima bij de film past. Tegenspeler Bradford is wat saaier maar voldoet, al is het jammer dat er tussen beide geen chemie is. Het tweede stuk is wel uit te kijken maar volgt net iets te veel de platgereden paden van de romcom. Wel is die éne scène met de roos en pianoversie van de Canon in d majeur erg mooi gedaan. 2,5*.

My Sassy Girl

Een wat inspiratieloze remake van het prachtige Zuid-Koreaanse Yeopgijeogin geunyeo. De film mist de magie van het origineel en veel scènes zijn bijna directe kopieën. Bradford en Cuthbert zijn ook een stuk minder dan hun Zuid-Koreaanse collega’s en vooral Bradford is wat suffig en mist charisma. Cuthbert doet wel haar best en is het sterkste punt van de film.

Vooral op het gebied van sfeer en scherpte verliest My Sassy Girl punten. Echt meeleven met de personages doe je niet en ik miste dat kleine beetje venijn en humor dat het origineel zo goed maakte. Qua cinematografie en muziek is het ook niet overtuigend. Het einde is wel mooi gedaan. Het origineel is altijd beter en dat geldt ook hier weer.