Nightwatching (2007)

"Greenaway laat met Nightwatching sporadisch zien - zoals hij in het verleden al vaker bewees - een groot meester te zijn, maar zorgt dit keer voor onvoldoende afwisseling in dialoogscènes en beeldende sequenties. Bovendien missen de vele dialogen een kern en lijkt er louter veel gepraat te worden om het theatrale karakter van het geheel te versterken. Enkel het wat stillere eerste en laatste kwartier - waarin de plot duidelijk en op mooie wijze verbonden wordt - zijn van hoge klasse, de rest voelt aan als opvulling. Een visueel mooie opvulling, met af en toe een scène zoals alleen Greenaway die kan maken - compleet vertrouwend op het beeld en geluid - maar vaak helaas weinig boeiend en vooral traag."

Complete recensie

Vanaf donderdag te zien in de bioscoop.

Zo hier en daar een aardig shot maar voor de rest dodelijk saai en extreem vlak qua beeldvoering, Nightwatching staat erg ver van cinema af. Leek meer op de registratie van een pretentieus toneelstuk.

1,5*

Hier had 'k iets meer van verwacht. 'k vond het wel verhaal over het schilderij wel interessant (de verborgen boodschappen), maar de rest van het verhaal toch iets minder. Het was zeker niet allemaal even boeiend en mede door de lange speelduur kwam de film lang over. De cast was niet slecht, misschien wel jammer dat het niet in het Nederlands was, want bepaalde namen klonken toch een beetje vreemd in het Engels.

Goed voor een keertje.

Een film die langs geen kanten inspirerend werkt, maar toch wel de stijl van Rembrandt uitstraalt. Ik verklaar me nader.

Peter Greenaway is geen onervaren filmmaker en weet hoe hij met licht en kleur moet werken. Hij kent de stijl van Rembrandt en heeft geprobeerd om die te vertalen naar de film. Samen met het theatrale dat hij leest in de Nachtwacht (om het schilderij ook zo maar te noemen) met een set dat soms letterlijk een veredelde theatersetting is. Mooi om te zien en het deed me dan ook wat verlangen naar de film.

Maar daar is ook alles mee gezegd. Ik ken Rembrandt verder niet als mens, en dus ook geen idee of de voorstelling van de schilder in de buurt komt van de voorstelling in deze film. Los van details natuurlijk, kan me voorstellen dat het sowieso moeilijk te achterhalen is wie hij was. Maar het blijft te abstract, wat misschien wel mag, maar doe dat dan met beeld en niet met het verhaal. Er was op den duur meer focus op het libido van de man dan op zijn schilderkunst. De acteurs waren vrij houterig en er werd wel veel dialoog opgevoerd voor een film die toch vooral visueel wil uitblinken.

Geen idee of Greenaway wat gebonden was aan het script en de Nederlandse producer, maar het eindresultaat is een te lang rommeltje geworden. Daardoor werkt het weinig inspirerend. Het nodigt zeker niet uit om werk van de meester te zien, laat staan dit schilderij zelf. Dat nochtans een indrukwekkend meesterwerk is. Een tijd geleden in levende lijven gezien. En ik hoopt dat deze Nightwatching de hand zou uitreiken naar de kijker om zijn schilderij(en) te gaan bekijken. Wat helaas niet het geval is.

In het eerste deel vond ik het heel, heel fraai. Mooie, zij het erg toneelmatige vorm (met in elke scene een soort opzet voor schilderij em theatraal acteren), mooie kleuren en ligt en een fascinerende sfeer. De vorm van de film wreekt zich langzamerhand. Dat komt door een behoorlijk plotgerichte benadering van Greenaway. Resultaat is dat hij door zijn eigen beperkingen het plot wat je normaal in een film laat zien in dialogen staat uit te leggen. En daarbij houdt hij geen maat, waardoor de film nog eens een flink stuk te lang is ook. Toch bleef ik nog best lang genieten van de sterke kanten van de film.