Paranoid Park (2007)

Tergend trage en oersaaie film die me geen moment kon boeien, exact drie kwartier heb ik 't volgehouden en toen heb ik 'm echt afgezet. De vele slow-motion scenes met enkel irritante muziek waren ronduit storend. Bah!

Aardige film met aparte verhaallijn. De film moet het wel hebben van de verhaallijn want verder is het niet bijzonder.

2,5*

Wederom weer een zeer goede film van Van Sant.
Tot halverwege de film (de scene waar de dood/moord op de bewaker getoond wordt) was hij erg erg sterk, daarna zakte hij enigszins in om tegen het einder weer te stijgen.


4*

Na Elephant en Last days had ik misschien kunnen gaan denken
me maar niet te wagen aan weer eentje van Gus van Sant.
Naast de bovengenoemden heeft ook Paranoid Park weer
een thema dat me toch weer een klein beetje nieuwsgierig maakte.

Ik kan niet zeggen dat ik de film slecht vond, maar ondanks de
mooie opening met schitterende muziek van Rota en het
thema deed de film me zeer weinig.

Misschien wel het meest storende vind ik het duidelijk in beeld brengen van het doormidden gekliefde slachtoffer bij het spoor die zich nog eenigzins probeert voort te slepen richting de jonge skater. De val was genoeg en het visualiseren van de afloop
had ik liever in mijn hoofd gedaan. Ondanks dat ik het niet verwachtte, was ik verre van geshokeerd. Hoe deze scene ook bedoeld is, wat mij betreft totaal onnodig en maakt het
(zelfs voor mij als een horrorliefhebber) niets interessanter.

Het verspringen in de tijd heb ik bij van Sant nu wel gezien.
Zijn volgende werkje gaat anders worden en dat wordt
misschien ook wel tijd.

2,5 ster

Visueel prachtig. Gus Van Sant doet echter te weinig met de gevoelens en ontwikkeling van zijn hoofdpersonage. Ik had liever gezien dat Van Sant zich meer zou concentreren op de effecten van het ongeval op het leven van Alex. De regisseur heeft er duidelijk bewust voor gekozen om dat niet te doen. De film eindigt ook abrupt, soms kan dat het verhaal extra power geven maar hier was dat niet het geval. 3*

Skater is door een ongeluk verantwoordelijk voor de dood van een beveiligingsagent. Dat leidt tot een geconcentreerd stukje coming of age. Van Sant is geobsedeerd door high school kids, zo lijt het, en hij weet er goed mee uit de voeten. Paranoia park is in zekere zin nog losser dan Elephant, omdat het rechtlijnige verhaal ontbreekt en veel tijd wordt ingeruimd voor sfeerbeelden (gefilmd door Christopher Doyle) die het ontsnappen aan de werkelijkheid in de skate-wereld fraai vastleggen. De verstoring van die wereld door het ongeluk vindt ook zijn weerslag in de muziek: Vrolijk-met-een-randjemuziek (o.a. stuk uit een Fellini film). Het ongeluk fungeert zozeer als een kennismaking met de realiteit dat het welhaast aanvoelt als een symbool van volwassenwording. Waardoor zelfs de vraag ontstaat of die skater het niet allemaal gewoon verzint. Maar hier sta ik alleen in geloof ik...

Ik zie net dat de DVD release hiervan door A-Film wordt vergezeld door Gus van Sant's debuut Mala Noche!

Ik ga dus nu zeker voor deze release!

http://www.a-film.nl/dvd.php?id=00018534

Weer een goede film van Van Sant, alleen vond ik zijn vorige werk wat sterker. Dit verhaal kon mij gewoon wat minder boeien. Niet dat dit erg was verder, want de film zelf was zeker niet saai te noemen.

3.5

Vond de film nogal tegenvallen. Het enige pluspunt is het ongeluk, maar verder gebeurt er eigenlijk niks, ook totaal geen verrassingen of iets boeiends. Eigenlijk gewoon een saaie en trage film te noemen zonder spanning. Misschien zou de film beter tot zijn recht komen als je in dezelfde belevingswereld zit....? Niet mijn film.

Ja je bent waarschijnlijk niet echt bekend met Van Sant's films.

Ik vond dit wel erg goed eigenlijk.

Hele mooie dromerige scenes met toffe muziekkeuze steeds, en enorm variërend ook! Ik hoorde toevallig 2 keer Elliott Smith langs komen wat ook wel een aangename verrassing was.

Enige wat me soms niet helemaal overtuigde waren de gesprekken met de vriendin en zijn moeder.

Verder natuurlijk weer erg goed camera werk.

De close-up van Alex als hij onder de douche staat vond ik erg knap.

4,0*

Nadat ik Elephant gezien had (eigenlijk heb ik alle van Sant's gezien...), had ik goede hoop op deze film, want van Sant kan het wel. Maar hier slaat hij voor mij de plank nogal mis. Een beetje saaie film, met constant gezichten of lopende jongeren in slow-motion, dan weer eens een paar shots van skateboardende jongeren en dat ook weer in slow-motion. Kortom: draai je de film af op gewone snelheid, duurt ie ineens 40 minuten korter. Ook het verhaal schiet niet op. Saai, zelfs voor op de zondagmiddag. 2,5 *

Wat voelde deze film van Gus van Sant toch behoorlijk leeg aan alsof we te maken hebben met een kunstvorm die een nieuwe (film)revolutie moet gaan aankondigen. De laatste tijd heb ik dat in ieder geval bij een aantal essentiële films. Denk aan Juno, There Will Be Blood en nu ook bij Paranoid Park. Niet dat die films iets met elkaar van doen hebben maar alle drie de films gooiden op enkele filmfestivals hoge ogen en kregen bovendien behoorlijk wat prijzen. En dat zegt meestal wel wat over een film.

Dit keer gaf van Sant een vreemde handtekening af alsof hij zich afzet tegen de conventies van film maken. Hij wisselt gewone beelden af met korrelige beelden, overbelichting bij enkele scènes, verschillende muziekstijlen (?) en dan de manier van vertellen een achronologische vertelling. Hoewel hij met zijn oude thema blijft terugkeren, alsof Larry Clark een grote inspiratiebron voor hem is, levert hij een film af die moeilijk onder woorden te brengen is.

De film is niet slecht maar de beeldpoëzie die hij probeert te kweken lijkt op half werk. Althans zo kwam het bij mij over. Ene moment pakte de korrelige beelden me wel en ander moment vond ik ze misplaats. Hij lijkt soms alsof hij zelf ook niet precies wist wat ermee te doen. Voor de rest was het acteerwerk wel aardig niet indrukwekkend. Het jongetje stond zijn mannetje. Het is ook geen saaie film want daarvoor gebeurd er teveel maar Gus van Sant is duidelijk op zoek naar een nieuwe manier van een verhaal vertellen. De vraag is alleen zoekt hij zijn vorm niet in een verkeerde hoek. Volgens mij heb ik me nu negatiever geuit dan ik daadwerkelijk ben.

Na het hopeloze Elephant en Last Days eindelijk weer eens een wat beter filmpje van Van Sant.

Vooral de sfeer is talloze malen fijner dan in voorgaande films. Muziek en vooral cameravoering doen het uitstekend.

Het verhaaltje is helaas wel erg raar geconstrueerd en ook niet echt snugger. Alsof het allemaal in 10 minuten verzonnen was.

Maar goed, in ieder geval al een vooruitgang.

Natuurlijk. Maar dat is toch een raar verhaal, gaat echt nergens over eigenlijk. Wat heeft het nou voor zin om dat via die flashbacks etc. te doen, moet het dan spannender worden of zo? Daar lijkt de film me helemaal niet voor bedoeld..

Nee, dat is niet voor de spanning. De film werkt vanuit de emotie van de hoofdpersoon. Je ziet hoe hij het beleefd en hoe hij er mee omgaat (en 'zijn' verhaal is dan ook niet chronologisch; zo werken gedachtes ook niet). Op die manier wordt het veel persoonlijker en (bij mij) veel emotioneler en ontroerender.

Ik snap wat je bedoelt en de film slaagt daar bij vlagen wel in (de snel wisselende muziek in de auto, de out-of-focus vader, enkele zijsporen die verder totaal niet uitgelegd worden aan de kijker), maar het 'rode lijn' verhaaltje past er voor mn gevoel niet zo bij.

Wat dat betreft was het ook beter geweest als het echt wat dieper op de tiener en skatescene was gericht zonder er een soort van thrillertje van te maken.

Wederom een goede film van Gus van Sant. Wil de film nog wel een tweede keer zien om tot een goed oordeel te komen. Momenteel parkeer ik hem even op 3,5 ster.

Misschien kwam het omdat ik vrij moe was, maar deze film kon me niet de hele -toch vrij korte- speelduur boeien. Visueel is het weer heel dromerig, maar de skatescenes waren me iets te home-video-achtig, en vergeleken met het statische camerawerk in Elephant vond ik dit toch wel iets minder.

De muziek past wel weer heel goed bij de film, vooral in de autorijscene, waarin verschillende jumpcuts worden gebruikt en daarbij ook meteen van muziek wordt veranderd.

Een van de sterkste scenes zit voor mij toch aan het begin, waarin Alex voor het eerst kennismaakt met die rechercheur. Zo'n scene is typisch voor Van Sant. Weinig camerabewegingen, ietwat vreemde zooms, vrijwel geen achtergrondgeluid en helder en duidelijke dialoog. Weet niet wat me er zo aan boeide, maar vond dat een heel mooie scene.

De hoofdrolspeler doet wat hij moet doen en het hele skatewereldje wordt goed neergezet.

Ook het spelen met de chronologie vond ik goed gedaan, zodat je lang in het duister blijft wat er nou eigenlijk gebeurt. Het feit dat Alex gewoon wegkomt met de moord is weer eens wat anders, had eerder verwacht dat hij alles zou bekennen toen hij de foto's terugzag, maar dat was dus niet zo.

Twijfel een beetje tussen 3.5* en 4.0* Voor nu 3.5*, misschien dat ik na een nachtje slapen op 4 uitkom, maar ik denk het niet. Deze was iets beter dan Gerry, die op een magere 3.5* uitkwam, maar minder dan Elephant. Samen met Good Will Hunting nog steeds het beste van Van Sant. Wat zeg ik? Gewoon de beste.

3.5* dus. Mooi, dromerig, fijn filmpje.

Wel aardig. Ik begrijp het verloop van de film. De gedachte erachter iniedergeval. Maar of het werkt? Bij mij niet. Misschien als ik mijzelf heel de tijd vertel dat ik hierdoor geemotioneerd moet raken. Op een gegeven momen had ik ook wel een beetje gehad toen de zoveelste slow motion voorbij kwam. Een leuk experiment, mij kon het alleen niet echt bekoren.

Hypnotiserende film die het beste van de kwaliteiten van Gus van Sant in zich verenigt. De film houdt constant het juiste ritme en laat ondanks het amateuristisch acteerwerk van de jongen toch zijn innerlijke wereld zien. Een hoop prachtige en aangrijpende scenes. Waarvan de emotionele douche scene en het ongeluk er boven uit springen.

Helemaal mee eens toch wel zijn beste film die ik tot nu toe van hem zag. Binnenkort maar gauw maar eens de dvd aanschaffen (met als extra van Sant's debuutfilm-

Mala Nocha erop) herzien en kijken of er nog een halfje bovenop kan.

Niet het beste werk van van Sant maar dat mag de pret gelukkig niet drukken

Bij staat als nog altijd op nr. 1 My Own Private Idaho , dan op nr. 2 Elephant , op nr. 3 Psycho en dan op nr. 4 Paranoid Park........

De andere heb ik ook gezien maar die zet ik er niet bij anders wordt de lijst best lang . de enigste film van Gus die ik nog niet gezien heb is : Even cowgirls get the Blues

Wat een geniale film van van Sant. Hij begint langzaam favoriet bij me te worden. Vind hem misschien nog beter dan Elephant.

Dit moet denk ik de eerste (en tot dusver) enige Van Sant zijn waar ik weinig tot niets op aan te merken heb. Reden? Waarschijnlijk omdat hij met Paranoid Park een film presenteert die mij zowel op inhoudelijk als cinematografisch vlak wist te overtuigen. Enerzijds krijg je een vrij realistische inkijk in een populaire subcultuur - zonder dat hierbij de voor de hand liggende clichés worden aangeboord - en anderzijds heb je een dromerige mise-en-scène met langgerekte shots en een aparte muziekkeuze die het geheel een erg eigenzinnig karakter bezorgt. Toch een riskante aanpak als je het mij vraagt, omdat het hoofdpersonage hierdoor soms te apathisch dreigt over te komen. Wat uiteindelijk nooit het geval is omdat Van Sant de dramatische plot genoeg respecteert en hem nergens aantast met visuele fratsen. Iets wat in het verleden wel eens anders was ... mooi zo!

Precies.

Delicious!

Ben echt weggedroomd bij de opening waarin in slow - motion skateboarders zich aan mij voorbij trokken, terwijl er wat Franse woorden werden uitgesproken en de muziek zich nadrukkelijk liet gelden.

Van Sant weet exact hoe je een jongerendrama als deze moet verfilmen. Opvallend veel terughoudendheid omtrent zijlijnen, totaal gefocust op de hoofdpersoon en zijn belevingswereld ' voor een groot deel bestaande uit de skatewereld '. Het aanwendden van langere scenes waarin we skatende jongeren zien, passen uitstekend in het geheel en zijn ook metaforisch te verklaren, alhoewel niet echt belangrijk hier.

Het spelen met lichtsinval viel mij gelijk al op en werd echt als stijlmiddel ingezet. Ik vond het echt prachtig al dat weerkaatste licht binnen de schoolmuren. Qua muziekkeuze niet subtiel, maar juist opverend en rebels. Bijna constant galmt er muziek door de speakers, maar of het nou oude popmuziek, ambient of de theme anthem van Amarcord is; het voelt nergens misplaatst en draagt bij aan een eigenlijk doodgewone film maar dan met langgerekte overgestileerde shots ' die inzicht in Alex `s situatie geven ', vreemde muziek die je af en toe doet opstijgen, relatief weinig dialogen en die registrerende beelden waardoor de omgeving vanzelf aan magie wint, zeker als hij er zo sprookjesachtig uitziet.

Eigenlijk dus geen gewone jongerenfilm, maar een immens dromerige film waaraan ik mij al snel overgaf om later weer op aarde terug te keren. Of hoe zo `n dramatisch voorval zo dromerig gebracht kan worden, zonder zich schuldig te maken aan eenrichtingsverkeer. Aan een simpele handeling als ' uit de klas lopen ' wordt gewoon al zoveel aandacht besteedt, met veel gevoel voor compositie! Werkt hypnotiserend als zowat elke scene zich van ' zulks ' bedient '.

Trouwens zie ik dat men denkt dat Alex ermee weg lijkt te komen. Hier heb ik toch mijn bedenkingen bij, aangezien de film in flashbacks is opgedeeld en we Alex voorzichtig zijn hand op zien steken als hij de gruwelijke foto `s daadwerkelijk pas onder ogen krijgt. Ook al zit dit moment chronologisch gezien redelijk in het begin van de film, het leek er voor mij echt op dat hij zich toch wel aan zou geven. Muziek en beelden waren geniaal en perfect toegesneden op de gemoedstoestand van de hoofdpersoon waardoor de film zelfs ontroerde aangezien het niet niets is om zo `n groot probleem met je mee te dragen. Film vloeide qua stijl en ritme perfect ineen, niet als stroop maar als helder water! 4,5*

Eigenlijk gewoon een saaie en trage film

Er gebeurt te weinig om deze film een hoge score te geven.

Hier had ik meer van verwacht.

Niet echt mijn ding.

De cover gaf me een ander beeld van de film dan het eigenlijk geworden is, maar ik heb niet te klagen. Jongetje ziet er ook stoerder uit op de cover vind ik.

Maar goed, verhaaltje wordt leuk verteld, mooi in beeld gebracht. Jammer dat het even wat minder was naar het einde toe met enkele vervelende, niet zo boeiende scenes, maar toch overall een mooie 3.5*.

Alweer herzien en hij blijft gewoon lekker op een bescheiden 4,5* staan.

Vooral grappig hoe Van Sant met de filmwetten speelt door o.a. een romantisch muziekstukje onder een scene te monteren waarin de hoofdrolspeler het uitmaakt met zijn vriendin en zo zijn er wel meer scenes te vinden waarin beeld en geluid het verschil weten te maken.