Paranoid Park (2007)

Best wel onder de indruk weer van deze film van Van Sant. Verrassend genoeg

makkelijk door dit verhaal weten te komen, want dat interesseerde me van te voren eigenlijk totaal niet; Tieners met problemen om deze uiteindelijk op papier te zetten, - zal ongetwijfeld interessant zijn maar laat mij daarbuiten! Gelukkig doet Van Sant dat niet en legt ons dit verhaal van Alex voor. Ik heb genoten.

Echt geen fan van tienerdrama dus, maar Paranoid Park biedt zoveel meer om

van te genieten. Na eerder Gerry en Elephant gezien te hebben herkent ieder ongetwijfeld enige visuele gelijkenis. Opening van de film doet dan ook al veel zeggen wat er te verwachten valt; slow-motion beelden van skaters opgenomen met handheld dv-camera klinkt misschien niet heel interessant - maar deze lang uitgesponnen slow-motion scènes vergezeld door vele soorten muziek zijn zeer te genieten en brengen je in een fascinerende wereld van skateboarden waar problemen even niet bestaan, zo lijkt het.

Interessant in ieder geval hoe Van Sant zo met muziek durft om te gaan. De film toont veel portretbeelden van personages die langskomen - deze zijn wederom vertraagd en bevatten ieder hun stukje muziek. Opvallend is de sterke bokeh en mooie lichtspel dat gebruikt word, ik zie het in ieder geval graag. Indrukwekkend is ook de douche scène, wederom vertraagd, met dreigend opkomend distorted geluid, licht dat steeds feller begint te schijnen en uiteindelijk plots alles stil valt. Subliem stukje dat sterk werkt op oog en oor, heel mooi. Beter nog hoe Van Sant dit regisseert en seconden daarna gewoon doorgaat met het verhaal, alsof hij met dit stukje intense cinema je er even aan wilt herinneren dat je echt film aan het kijken bent en niet enkel bewegende plaatjes.

Heb ook mogen genieten van de vertelstructuur. Er word ons een detail voorgeschoteld, eerst nietszeggend, maar word later herhaalt en dit keer gestopt in het geheel; niet uniek, maar uitvoering is heel knap. Plot opzich kon mij niet zo heel veel boeien, maar Van Sant weet dit dermate kwalitatief uit te voeren dat ik daar makkelijk vrede mee heb.

Ik las hier ergens dat Van Sant ballen heeft, - wat voor ballen hij ook heeft, hij gebruikt ze goed. Hij heeft aan mij in ieder geval een liefhebber, haha!

4.0/5.0

Lekker mooi, vlot stukje cinema, maar echt adembenemend is het niet.

Eerst en vooral de acteurs, die zijn nogal kut. Een stel nepalto's + 1 breezah, mja, in Elephant had je ten minste nog 2 echte psychopaatjes

Film moet het dan natuurlijk ook van sfeer hebben. Vooral de skatescenes met ambient eronder zijn behoorlijk indrukwekkend. Maar erg consequent is Van Sant niet. Toch redelijk wat kutmuziek gehoord ook, en het verhaaltje nam iets teveel de bovenhand.

Maar al met al een zeer geslaagd 'dreamy' wegkijkfilmpje. Heb me geen minuut verveeld. Mag zich dus best wel in de schaduw van Elephant plaatsen. 3.5*

Ik vond het alles behalve vlot, een tegenvaller, traag, saai gefilmd. Nee, niet mijn soort. Die jongen had een leuk koppie, maar daar hield het in de film dan ook mee op. Niet bijzonder, als je een film zoekt om te kijken, mag je deze overslaan.

Van Sant begint me steeds meer te bekoren moet ik zeggen. Op zijn minst is dit een filmmaker met een eigen visie op het vertellen van een verhaal, en hoe hij dit in beeld wil brengen (zie o.a ook My Own Private Idaho, Gerry en Elephant). Vooral de lang aangehouden (tracking) shots zijn natuurlijk kenmerkend, alsmede een poetische manier van filmen (naar mijn aanvoelen).
Of zijn stijl je kan boeien is een ander verhaal, voor mij werkt het wel in ieder geval.

Paranoid Park vind ik gewoon tot zijn allerbeste werk behoren. Interessant uitgangspunt, boeiend verteld wars van narratieve conventies, goede acteerprestaties van jonge acteurs, bij tijden erg mooi geschoten beelden (met dank aan Christopher Doyle), wat geslaagde experimenten (de scène waarin alex het uitmaakt met zijn vriendinnetje!), en dan nog een geweldige soundtrack. Korte speelduur is hier ook een pluspunt als je het mij vraagt.
Leuk, leuk, leuk.

Cinematografisch behoorlijk overtuigend, maar lang niet zo sterk als in Elephant.

Verhaal kabbelt wat voort rond een gebeurtenis waar je ook niet zo gek veel over kwijt kan. De sprongetjes in het verhaal maken het nog wel leuk, maar echt heel sterk wordt het hierdoor nooit. Verder wat aardige dialogen van niet onaardige acteurs.

Hoe dan ook geen Elephant, maar het kan er nog mee door.

3*

Paranoid Park borduurt lekker voort op hetgeen Van Sant nu al vier films presenteert. Er wordt hier echter wel een extra dosis aan audiovisuele intermezzo's toegevoegd. Ook betreft dit nog meer een portrettering en zit Van Sant dichter op de huid van zijn subject, waardoor het net niet tot een herhalingsoefening verwordt.

Zo gebiologeerd als ik toentertijd naar Gerry en Elephant was, ben ik nu helaas niet meer. Daarvoor voelde ik te weinig onderhuidse spanning en lijk ik minder vatbaar voor de gehanteerde audiovisuele stijl. Want mooi is het bij wijlen zeker, en enkele scènes zijn ook best aandoenlijk (de gehanteerde acteerstijl bijvoorbeeld bevalt me wel), maar toch lijkt dit iets te veel voortkabbelen (wel met een erg consistente en lekkere flow trouwens (ook in muziek)) zonder ook echt onder de huid te kruipen.

Tegenvaller.

Ik had er erg veel van verwacht aangezien ik Van Sant's Death Trilogy fantastisch vond. Paranoid Park is echter iets meer gericht op het verhaal en jammer genoeg kon het verhaal mij nooit echt boeien.

Ik was ook niet erg overtuigd door de muziek die te wisselvallig was hetgeen de sfeer helemaal niet ten goede kwam. Visueel is het allemaal mooi al haalt het nergens het niveau van zijn vorige drie films.

Slecht is de film zeker niet, daarvoor zijn sommige scènes te mooi, maar echt overtuigd ben ik niet 3*

De eerste helft kijkt lekker weg en de tweede helft vind ik zeer sterk. De keuze van muziek vond ik eigenlijk wel wat hebben door de grote variatie, de geluidseffecten zoals in de douche scene waren ook erg mooi.

Een behoorlijk sof wat je mij vraagt. Behalve het gevoel voor timing en vertelstructuur was er eigenlijk niet in de film dat me kon bekoren. De twee belangrijkste redenen waren denk ik acteurs en muziek.

Gabe Nevins met zijn kleurloze "uitstraling" (geen uitstraling dus) vond ik al niet erg overtuigend, maar in de bijrollen was het ook écht bar, met name die vriendin Macy: mechanisch opgedreunde teksten, onécht etc. Maar met de volwassenen (Alex' vader bijvoorbeeld) was het niet veel beter.

Verder was het ratjetoe aan muziek: Beethoven (?) Nino Rota (???!!!) volkomen misplaatst wat mij betreft. Wat is er voor link met Fellini's Juilet of the Spirits en deze film? Of waarom de keuze (wellicht moet ik dan de commentaartrack luisteren) Grootste misser vond ik echter Billy Swan's "I Can Help".

Een ratjetoe, eerder dan dat het iets toevoegde aan de narratieve structuur en de wanordelijke gedachten(wereld) van Alex na het incident. Misschien is het voor mij wel te lang geleden dat ík 16 was.

Het kwam op mij over dat Van Sant wat tieners in schoolgangen wilde filmen, omdat dat eerder zo goed had uitgepakt. Doyle slaagt er natuurlijk in. De super-8 intermezzo's van de skaters waren ook fraai gemaakt door Doyle, maar waren meer wat vulling dan dat ze iets toevoegden. Jammer. Wat mij betreft een van de minste films van Van Sant.

Een poëtisch en minimalistisch portret van een skateboardende jongen, in de trant van Elephant en Gerry, begeleid door muziek, variërende van kalme ambient en rustige folk tot screamo. Het is leuk om te zien dat Van Sant het nog in zich heeft.

Meermaals moest ik denken aan het wat betreft thematiek soortgelijke Match Point, maar gelukkig is de gewetenswroeging in deze film met meer gevoel in beeld gebracht. Een scène in de douche van anderhalve minuut, waarin je niets anders ziet dan Alex' emotioneel uitgeputte gezicht onder een zeer kalme wave en het getokkel van het water, zegt zoveel meer dan de gebruikelijke, overextroverte scènes die je in veel films terugziet. Een ander voorbeeld van deze lak aan conventies zijn de scènes waarin je jongeren onder kalme, niet erg bijzondere, doch aardige ambient op hun skateboard ziet rijden door het plaatselijke skatepark, ruizig gefilmd, met af en toe een vlaag van het geluid van de wielen onder het skateboard. Deze scènes voegen niets toe aan het verhaal, maar ze scheppen wel een sfeer die veel toevoegt aan het algehele karakter van de film.

Ik las hier pas dat de film door Doyle was geschoten – zelf zag ik dat niet direct terug in de film. De beelden waren vaak erg verzorgd binnen de realistische portrettering die de film tracht te zijn, met af en toe een mooie kadrering, maar nooit werd ik echt omvergeblazen door de cinematografie; het zag er allemaal piekfijn uit, maar prachtig werd het nooit. Waar Elephant en Gerry twee stylistische tour de forces waren, is deze film op dit punt slechts bovengemiddeld; vergelijk bijvoorbeeld de scènes waarin je Alex in school ziet lopen met de volgscènes uit Elephant, en de winnaar is overduidelijk: de belichting in Paranoid Park is functioneler, de sfeer door realisme in poëtisme ietwat gekrenkt.

Uitbundig favoriete scènes heb ik in deze film niet, omdat de film geen echte hoogtepunten kende, maar voortstroomde op ongeveer hetzelfde niveau. Noembaar zijn de scène van de zwevende skateboarders, die ook lekker lang aanhoudt, en daarnaast de scène waarin screamo wordt gedraaid terwijl de beelden zeer rustig blijven, wat leidt tot een, door het grote contrast veroorzaakt, zeer surrealistisch, vreemd poëtisch effect, dat je niet vaak terugziet in films – ik tenminste niet – maar echt eruit springen, dat doet geen enkele scène.
Één scène vond ik irritant: de bewaker wordt letterlijk door midden gesneden door de wielen van de trein, onder pompeuze opera-muziek (als ik het me goed herinner). Erg vreemd dat het subtiele sfeertje van de film onderbroken wordt door iets dat zo overdreven is.

Een grote meerwaarde vormt de vertelstructuur, die fijn door elkaar gehusseld is. In plaats van het verhaal lineair te vertellen, vertelt Van Sant het verhaal op de manier waarmee hij de de grootste emotionele impact denkt te bereiken, en da's natuurlijk veel leuker. Het is trouwens vreemd dat je Alex zo weinig met zijn vrienden ziet praten, daar vrienden in het leven van een tiener toch een behoorlijk belangrijke plaats innemen.

Komt Alex ermee weg? Dat blijft volgens mij geheel open, want het politie-onderzoek is nog onafgerond, en me dunkt dat hij zich toch behoorlijk verdracht gedroeg. Daarnaast had hij ook geen enkel alibi, dus ik zie niet in waarom hij plotseling niet meer verdacht zou zijn. Hij schreef het op papier, om door te kunnen gaan met zijn leven indien hij niet gestraft zou worden, maar dat wil niet meteen zeggen dat hij ook werkelijk niet opgepakt wordt. Ik betwijfel sowieso of het schrijven van zijn verhaal wel effect heeft gehad, want tijdens de natuurkundeles aan het einde van de film, lijkt Alex verre van vrolijk.

De muziek had een stuk indrukwekkender gekund – er is bijvoorbeeld toch wel mooiere ambient te vinden – de stylering wat sfeervoller en opvallender en het kleurengebruik iets interessanter, maar de film is wel een 4* waard.

Wederom een wat saaie van Sant. "t verhaal was op zich best aardig en sommige sfeer scenes waren best geslaagd. Maar al met al gaat het voor mij toch weer een paar versnellingen te langzaam en komt het nooit echt van de grond. Enkel de scene op het spoor wist mij te verrassen. Kom niet verder dan een 3*. Net zoals zo'n beetje alle van Sants.

Pubers! Ik hou van pubers. Ze zijn fascinerend. Ze hebben allemaal problemen, en als ze geen problemen hebben, maken ze er wel een probleem van dat ze geen probleem hebben. De ene heeft het iets zwaarder getroffen dan de ander, maar een volledig gelukkige 16-jarige is toch echt een unicum. Waar ook ter wereld.

En Paranoid Park gaat over precies de getroubleerde mens in die leeftijdscategorie. Dus misschien was dat wel de reden dat ik hem de gehele lengte zo interessant vond, want er gebeurden niet echt veel schokkende dingen om de aandacht vast te houden, op één ding na. Of was het de vertelstijl en de chronologische wirrewar die Van Sant gebruikt die mij bij de les hielden? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik zwaar geboeid was door een film waarin zwaar weinig leek te gebeuren.

Wel spendeerde ik een hoop van de kijktijd aan het proberen te snappen van de casting-regisseur van deze film. Het viel me op hoe 'lelijk' veel personages waren. Dat wil zeggen: ze waren niet echt schrikwekkend lelijk, maar ze hadden niet van die prachtige gladgestreken gezichten waar films (films die ik kijk in ieder geval, Hollywood of arthouse) meestal mee komen aanzetten. Dit wekte de indruk dat de acteurs een amateur-ensemble was, wat natuurlijk de geloofwaardigheid ten goede kan komen. De hele skater-gemeenschap en alles daaromtrent was dan ook redelijk geloofwaardig, zonder dat ik er maar een kip vanaf weet. Maar het gebruik van non-acteurs had ook een nadeel. Namelijk dat ze in veel gevallen voor geen stekker kunnen acteren. De hoofdrolspeler voorop. Zijn emotionele bereik lijkt niet verder te kunnen komen dan zijn standaard uitdrukking, en zelfs zijn standaard uitdrukking is ongeloofwaardig. Het is raar om hem te horen zeggen dat hij het leuk heeft of dat hij bang is, want je zou het nooit zeggen als je alleen naar hem zou kijken. Dan zou je zeggen dat hij gewoon saai en sip is.

Ik vroeg me dan ook af waarom al die kinderen, tussen al hun andere zorgen in, zich niet ook druk maakten om de indruk die ze op anderen moesten achterlaten. Ze keken allemaal zo zielloos en niet-levenslustig uit hun ogen dat ze anderen in hun omgeving toch ook wel moeten deprimeren. Maar misschien is dat meer een overkoepeling van alle andere zorgen. Maar ikzelf werd soms wel een beetje moe van dat schichtig voorover gekamde haar, de slobberige kledingstijl, de schijnbare desintresse om iets interessants met elkaar te converseren. Het was meer 'emo doen' dan 'emo zijn'. Aanstelleritus. Maargoed, ik kan ook niet zeggen dat het saai werd, dus misschien is het in de opzet wel geslaagd. De dromerige sfeer in de film vond ik ook wel chill, die skateboard-filmpjes waren best geinig. Gingen alleen af en toe iets te lang door. Qua stijl was het ook redelijk intrigerend, met gefade-in en -out, landurige shots van reizende mensen, voice-overs, afwisselend mooie en verschrikkelijke muziek en weet ik niet wat allemaal. Van Sant heeft wel duidelijk voor ogen hoe hij sfeer moet creëeren.

Al met al is Paranoid Park een boeiende en enigszins zweverige kijk in een pubertje met een skateboard en veel spijt, maar wat meer plezier had de film geen kwaad gedaan.

3*

Wauw, ben onder de indruk.

De manier van vertellen (verhaaltje starten zonder de gebeurtenissen te laten zien) vond ik erg speciaal en goed uitpakken. Het lijkt wat van de hak op de tak te springen maar alles valt mooi in elkaar.

Op elk gebied is deze film uitermate boeiend. Op audiovisueel gebied krijg je een compleet meesterwerk onder de neus. Het camerawerk is van topniveau en sfeervol de muziek is nog eens dubbel zo goed. Erg leuk afwisselend ook, dan krijg je een relaxed instrumentaal stuk gevolgd door Billy Swan.

Verder ben ik erg benieuwd wat we nog van Gabe Nevins gaan horen, sterke rol van die jonge kerel.

Wat weerhoudt me ervan dit prachtstuk de volle pot te geven? Naar het einde toe had ik het gevoel dat de film wat inzakte. Maar misschien is dat bij een herziening wel beter.

4,5*

Weet nog niet zo goed wat ik hier over kwijt wil. Ik zou hem daarvoor nog eens moeten kijken maar vast staat dat deze Van Sant film mij erg bevalt. Geheel in de traditie van Elephant en Last Days. Voor degene die deze films de moeite waard vonden kijk dan ook deze. Zoniet dan sla deze over. Maar voor mij was dit mooie cinema. Enkele erg smaakvolle scenes, mooie opbouw, goede sfeer en overtuigend geacteerd. Zonder nu specieke momenten te benoemen dit is een prima film

Bij vlagen zeer indrukwekkend.

Paranoid Park is het allemaal net niet voor mij. Er zitten prachtige scènes in en de muziekkeuze beviel me (meestal) wel. Maar daarnaast zijn er ook weer scènes die me helemaal niets deden. De douchescène vind ik bijvoorbeeld een pareltje, het geluid in die scène levert ook een grote bijdrage en hier heb ik me helemaal in kunnen verliezen. Maar een shot waarin je vanuit de verte een paar skaters door de schoolgangen ziet lopen, en er zich steeds meer bij aansluiten, vind ik maar niets. In veel reacties hier heb ik gelezen dat Christopher Doyle's bijdrage de film naar een hoger niveau tilt. Dit is wat overdreven in mijn ogen. Zeker, het camerawerk is mooi, maar ook weer niet overdonderend of oogstrelend. De fotografie is dus mooi, alleen soms haalden de bewegingen me uit de film. De camera volgt de personages soms iets te laat. De persoon komt in de zijkant van het beeld, verdwijnt bijna uit beeld, waarna hij door een gehaaste beweging weer in het midden wordt geplaatst. Komt heel 'ongecontroleerd' op mij over. Van het acteerwerk had ik eigenlijk veel meer verwacht, maar de prestaties waren niet slecht. Van Sant laat hier op een mooie manier het leven van pubers in het algemeen zien. Een erg realistisch en indrukwekkend beeld. Alex is een ingetogen jongen met een hoop problemen, iets te ingetogen naar mijn mening, ik had hem graag ook zien lachen of iets dergelijks. Zijn leven bestaat simpelweg uit rondhangen, een vriendin hebben waar hij niet van houdt en het aanhoren van zijn ouders geruzie. Paranoid Park is zeer rustig verteld en brengt je soms in een dromerige toestand. En wordt abrubt verstoord als je de doormidden gesneden bewaker ziet, sterk moment. Tenslotte wil ik nog even vermelden dat het nummer Angeles van Elliott Smith de film prachtig afsluit. Veruit het beste moment van de film samen met de douchescène, ik werd er stil van.

Van Sant is een interessante regisseur. Ik krijg zin om Elephant te herzien en ben benieuwd naar zijn andere, vergelijkbare werk. Good Will Hunting blijkt zes nummers van Elliott Smith te bevatten dus die zal ik ook snel eens aan een kijkbeurt onderwerpen.

3*, met kans op verhoging. Ik heb nu al zin in een herziening.

Heerlijke film die lekker voortkabbelt in zijn eigen ritme.

Belangrijk zijn daarbij vooral de fantastische timing, soundtrack en integratie daarvan. De soundtrack zelf bestaat uit de meest gevarieerde groep nummers die je kunt bedenken en toch passen ze elke keer weer goed bij de scène. Valt me ook op hoe Van Sant soms speelt met het achtergrondgeluid.

Erg sterk script ook, de keuze om het verhaal niet-chronologisch te vertellen vond ik hier ook erg gepast. Alex is een erg interessant hoofdpersonage maar vooral emotioneel nogal ondoorgrondelijk. Zo vraag je jezelf op het einde af of hij er wel echt mee weg komt. Zou hij er echt geen last van krijgen / gehad hebben?

Cinematografisch erg sterk. Camerawerk viel vooral op door de mooie close-ups en kadrering. Ook het veelvoudige gebruik van Slow-motion doet het wel bij mij. Camerabeweging was ik eigenlijk niet kapot van, vond ik wat beter in bijv. Elephant.

Zit ergens rond de 4*, ook omdat de film richting het einde toch wel ietsjes verslapt.

Gerry vond ik mooi sfeervol, maar te traag en wat saai. Ik voelde het niet, kon niet in de film komen. Over Last Days hoeven we het niet te hebben, duffe film met een veel te depri gastje die niet veel meer doet dan depri zijn, lopen en mompelen.
Dan blijft Good Will Hunting over, die ik een hele lange tijd geleden nog wel best goed vond geloof ik.

Verbaasd ben ik dan ook enigszins, dat dit me wel pakt. Waarschijnlijk toch iets minder sfeer gericht en hoewel geen linear verhaal, toch wel duidelijk meer verhaal dan de 2 andere films.

Dat er meer verhaal is (naar mijn idee), betekend niet dat sfeer hier niet belangrijk is. Heel erg zelfs.
De scènes met zwevende skaters konden me deze keer niet lang genoeg duren. Het helpt natuurlijk mee dat het cultuurtje me wel boeit, maar toch zat er veel meer achter. De filters en ambient waar het mee gepaard ging, was gewoon prachtig.

Vaak worden mooie visuele scenes ook gekoppeld aan emotie, iets wat ik zeker bij een Last Days nogal mistte. Hier werkte dat wel. Zo'n douche scene weet me nu opeens wel te raken, terwijl er eigenlijk niets bijzonders gebeurd. Echter in combinatie met andere scenes, is het erg mooi, al was het ook gewoon erg mooi gefilmd natuurlijk.

De soundtrack heb ik al aangehaald, maar ik doe het nog maar een keer. Vooral de ambient viel erg op en creëerde een dromerig sfeertje. Een Elliot Smith doet me dan weer wat te dramatisch aan en had van mij zeker niet gehoeven.

Verrassend dus, omdat ik er na 2 'missers' voor mij, zeker niets van verwacht had.

na het erg tegenvallende Good Will Hunting en Elephant en het vreselijke Last Days, nu Paranoid Park gezien. Ik was er al een beetje huiverig voor, maar kon het toch niet laten om hem te gaan zien. Opnieuw presenteerd van Sant een lege huls.

Het botert niet tussen van Sant en mij. Ik zie de schoonheid niet in zijn films wat anderen er wel in kunnen vinden. Ik vind het vooral erg leeg. Het doet mij helemaal niets, ik krijg geen feeling met het verhaal de beelden en ook niet met de personages. Paranoid Park heeft ook weer ontzettend veel nietszeggende ellenlange trasckingshots. Wat is het nut daarvan. En meestal ook nog eens van achter gefilmd zodat je geen uitdrukking van de acteurs ziet. Nou was die jongen ook niet bepaald een ster acteur natuurlijk, maar dit was echt een zoutzak. De gebeurtenissen konden mij ook niets schelen eigenlijk. Plot klinkt aardig, maar van Sant kiest er voor om daar zo weinig mogelijk mee te doen en het op het experimenteren te houden. Dit levert zeker enkele mooie momenten op maar blijft voor de rest gewoon erg leeg. Opnieuw een aantal mooie beelden, maar weinig inhoud, gelukkig wel iets beter dan Last Days. Nu Gerry nog eens proberen, wordt dat ook niets dan is het afgelopen met van Sant

1.5*

Indrukwekkende film die op een realistische manier de jeugd weergeeft van tegenwoordig, gevoelens worden goed uitgedrukt en de film blijft ook onderhoudend en boeiend.

Het einde heb ik dan wel weer erg tegenstrijdige gevoelens over, het is wel passend bij de rest van de film, maar misschien toch ook weer net iets te snel en te makkelijk afgelopen..

Eind oordeel: zeker een 3,5 waard!

Ook met Paranoid Park weer van Sant ons opnieuw in een kleine anderhalf uur te facineren. Al vanaf het begin is de film al weer helemaal in het van Sant stijl. De continue stille scenes of met van die onaangename of rustige muziek derdoor. Dan heb ik het dit keer ook over die chaotische muziek die regelmatig word gespeeld tijdens die skateboard-flashback scenes van Alex. Alex zijn rol was weer heel goed neergezet en heel subtiel komen we dichter bij de gruwelijke waarheid. Alleen kan je nog wel eens in de war raken met de tijd waar je ook regelmatig bij moet puzzelen.

Paranoid Park begint eerst bij het einde (kort) en vervolgens maken we een sprong terug in de tijd en wisselen de scenes af van de tijd Dat Alex iemand perongeluk uit zelfverdediging heeft vermoord, dan ineens weer na dat incident en ook tijdens de incident. Eerst komen delen dat Alex een gekwelde en getergde jongen is die er dood mee aan zit met wat hij heeft gedaan, maar evengoed die incident zo diep mogelijk weg wil stoppen omdat hij al genoeg problemen aan zijn hoofd heeft. Dan komt er ook echt een moment dat hij wel toe moet geven en zo krijgen we ook te zien wat er is gebeurd. Met dat hij en zijn maat voor de grap met een rijdende trein mee rijden en een bewaker ze deraf wil slaan en vervolgens krijgt die bewaker een klap met de skateboard en beland op een ander spoor waar ook gelijk een trein hem door midden rijd. En vervolgens word die scene donker en onakelig en krijgen we ook nog te maken met onweer dat de sfeer nog onprettiger maakt. En vervolgens een zwaar geschrokken Alex die allemaal stemmen in zijn hoofd maakt om een reden te bedenken om er toch nog lichtelijk van af te komen. Toch wel de beste scene uit de film naar mijn mening.

Paranoid Park is ook een naam van die skate terein maar toch heeft het ook wel wat met de situatie van Alex te maken omdat hij langzaamaan ook paranoide word.

Ook het acteerwerk was erg sterk en natuurlijk is de opbouw van de film weer ontiegelijk knap en mooi gedaan. Nu weten we we het werk van Gus van Sant te herkennen met zijn docu-achtige scenes, muziek, stijl en de hele subtiele verhaaltjes en vele leerzame portretten. Paranoid Park is gewoon opnieuw een hoogdepunt in zijn ouvre, Wellicht toch een van zijn beste films wat ik tot nu toe gezien heb. Gewoon weer petje af voor deze man.

4,5*

Tot nu toe heb ik altijd een hekel gehad aan de films van Gus van Sant omdat ze meestal overdreven saai zijn: Elephant kon ik amper uitzitten, bij Gerry moest ik moeite doen om de film niet voort te spoelen en My Own Private Idaho had ik na 15 minuten afgezet. Toch besloot ik vandaag om zijn films nog eens een kans te geven door me te wagen aan Paranoid Park die me buitengewoon goed bevallen is, sterker nog, op een film als deze had ik niet gehoopt.

Ik heb een aantal jaartjes terug zelf ook nog geskateboard, in een tijd dat iedereen het nog deed, misschien daarom ook dat het verhaal me wel aansprak of dat ik meteen door de film meegesleurd werd bij die eerste sfeershots van skaters. De sfeer in die scènes met op de achtergrond heel zachte ambient muziek had wel iets, een intens gevoel dat Van Sant over wou dragen naar de kijker en daar ook bijzonder goed in slaagde. Mij deed het alleszins wel iets. Verder was dit gewoon het meesterwerkje waarop ik niet durfde hopen, perfecte combinatie van muziek en beelden, mooie slow-mo, gruizige beelden, zeer goede timing, mooie non-lineaire verhaalopbouw, alles was gewoon zeer goed in beeld gebracht. Het verhaal was dus ook interessant, al leken de acteurs wel niet veel emotie te tonen, maar afgezien daarvan is dit toch wel een serieuze aanrader..

4.0 sterren

Overdreven saai is hier nu juist het sleutelwoord..

ja als er stof ter nadenken is of te discussiëren kan dat wel na de film, niet tijdens, het skateborden kon mij niet vermaken.

Wat een argumenten weer.

Van Sant probeert met de nodige stijlelementen het simpele verhaal toch wat smaak te geven. Dit lukt vrij aardig, al heb je de gezichten in slow motion close-up op een gegeven moment wel gezien. Toch zorgt dit, samen met de muziek en de dromige hoofdrol, voor een erg kalme sfeer en dat straalt de film ook uit.

De ongelukkige moord is in deze film eigenlijk bijzaak; veel meer draait het om puberen. Voor het eerst te maken krijgen met problemen, prille relaties en zelfstandig worden.

redelijke film, maar zeker niet bijzonder

tenenkrommend was die scene dat die bewaker doormidden werd gesneden door die trein, komt heel erg ongeloofwaardig over, dat die gast dan ook nog even leeft..

ik heb betere films van gus van sant gezien, dat sowieso!

Ongeloofwaardig, nutteloos en saai.

Heel vlak geacteerd, lege karakters en op technisch gebied blijft de film elke 5 minuten hetzelfde voorschotelen. Huppakee nog maar een slow-motion scene met een deuntje erbij. 't Was met name erg storend, omdat de meeste scenes 'waarin dit werd toegepast' nietszeggend waren. Datzelfde geldt voor de scenes waarin de skaters te zien zijn. Het voelt als een truukje, opvulling en voegt weinig toe. Het verhaal is verder te weinig meeslepend uitgevoerd.

Het enige positieve waren de zo nu en dan mooie shots en sfeervol gefilmde scenes.

Een film die even nodig had om op gang te geraken. Maar ik moet toegeven dat de sfeer snel gezet wordt. Wat in het begin apatie leek van het hoofdpersonage is net zeer goed gespeeld. Gaandeweg komen de echte emoties boven die geweldig gespeeld werden trouwens. Door de chronologische aanpak wordt het hoofdpersonage goed voorgesteld met de echte ontknoping van de feiten als achtergrond. Eens dat aan bod komt, bekijk je die feiten helemaal anders omdat je het personage beter kent. Ook de randfenomenen komen dan echt tot hun uiting. Kleine schijnbaar onbenullige zaken worden stilaan duidelijk gemaakt.

Een film kortom die me beter bevallen is dan verwacht. Skateboarden lijkt me vandaag de dag wat passé en het duurde voor ik in de film algemeen me kon vinden. Maar eens die loopt ben je zo mee. Zeker niet slecht en een aanrader voor de liefhebbers.

geniale film

Ik heb gemengde gevoelens over deze film. Zowel de negatieve als de positieve reacties kan ik begrijpen.

Ik vond hem wel heel sfeervol met name door de muziek en vertraagde beelden.

Over de acteurs; ik kon de ingetogenheid van de hoofdrolspeler wel waarderen. Paste bij de film. Maar of die jongen echt goed kan acteren weet ik niet, zou zo maar kunnen dat hij er in het dagelijks leven ook zo levenloos bijloopt. Wel een schattig koppie:)

En die vriendin van hem, Jennifer, wat een akelig wijf zeg. Die hoef ik echt nooit meer op m'n scherm te zien.