Tussenstand (2007)

"(...) Tussenstand is een herkenbare en indringende film, met als grootste kracht het fenomenale spel van De Brauw en Musters. Door de stijlkeuzes op het gebied van camera en montage worden de intense emoties en het onvermogen van beiden om te communiceren voelbaar. Voor de kijker is er geen ontsnappen aan. Die mogelijkheid wordt pas geboden op het moment dat de aftiteling loopt, de deuren van de zaal open gaan en je verstild naar buiten loopt om het geheel rustig te laten bezinken."

Complete recensie

Q&A met cast en crew

Beetje tegenvallend.

Ten eerste hou ik niet zo van extreme close-ups, en zeker niet als ik de nekharen van een "volgevreten klootzak" kan tellen.
In eerste instantie vond ik het begin van een gesprek erg leuk gefilmd. Eerst op afstand, onverstaanbaar met het geroezemoes van het restaurant op de achtergrond, en later ingezoomd op de hoofdpersonen, waardoor vanaf dat moment het gesprek te volgen was.

Na een aantal gesprekken had ik zoiets van: "Ja, ken ik het wel, ik heb het wel gezien hoor, Meike de Jong"
Toch was er afwisseling; elk gesprek werd in een ander restaurant of café gevoerd.

Het grote pluspunt van deze film waren de geweldige acteerprestaties. Het kwam zo naturel over, en ik hoorde dat er zelfs geïmproviseerd is tijdens het filmen, en dat is te merken. De irritatie en spanning was duidelijk op de gezichten af te lezen.

De kracht van de stilte en "de verzoening" tussen de man en de vrouw, en het begin van een verzoening tussen moeder en zoon, waren een mooi einde.

Toffe film. De Jong maakt hier een aantal gedurfde keuze die in dit geval goed uitpakken. Het idee om alle gesprekken in het restaurant plaats te laten vinden is goed uitgevoerd en voegt toe aan het soort 'slice-of-life'-gevoel dat de film mij gaf. De titel 'Tussenstand' is dan ook erg toepasselijk. Er is niet echt een einde, of een indicatie hoe dit afloopt, dit is een registratie van een moment in het leven van voornamelijk Roos.

Elsie de Brauw en Marcel Musters zijn beide goed op dreef; iets wat heel belangrijk is, omdat zo'n film drijft op het niveau van de acteurs. Toch had ik het idee dat met nog betere acteurs, zeg maar niveau Hors Catégorie, hier nog eigenlijk een veel betere film in zat. Maar al met al een goed concept en een goede film.

De vele gesprekken in het steeds maar weer terugkerende cafe hadden zeker wat flair over zich. Toch, vond ik het geheel net wat te geforceerd aandoen. De hele tijd wordt eerst even de hele cafe sfeer opgesnoven, waarin de 2 centrale personages in het cafe eerst overstemd worden door ander geroezemoes om vervolgens aan tafel te schuiven en de camera in het gezicht van de centrale gesprekspartners te planten en hun wel en wee te volgen.

Een film die vaart bij goede acteerprestaties en met name op dat vlak wel weet te scoren. De totale afwezigheid van muziek en de schommelende camera, die probeert om de gemoedstoestand van de personages zo goed mogelijk te vangen konden mij niet geheel bekoren. De stukken waar de zoon in voorkwam vond ik nogal nietszeggend en te klinisch van aard, observeren is 1. maar registreren is een tweede. Het had allemaal best wat opgefleurd mogen worden of had gewoon voor wat baanbrekende shots gekozen i.p.v. wat gehannes in de ruimte.

De film kijkt wel goed weg en weet dankzij een fijn einde gelukkig met een positieve voetnoot af te sluiten. De bewustwording bij beide ouders dat ze gefaald hadden, de stilzwijgende acceptatie hiervan en het gedrag van ma bij thuiskomst waren fraai uitgewerkt. 3*

Omdat ik zelf in een scheiding de zelfde kromme dialogen heb mee gemaakt raakte me deze film echt.

Goed geacteerd en de manier van filmen is heel confronterend.

Weinig Nederlandse films gezien waar er zulke duidelijke stijlkeuzes worden gemaakt die dan ook nog het drama versterken. En die van een film waarin de dialogen (en die zijn prachtig, erg geloofwaardig en zitten vol details en schijnen nog deels geimproviseerd te zijn ook) erg belangrijk zijn ook een filmisch geheel maken. Veel close-ups, het in beeld nemen van maar één van de gesprekspartners. Het werkt in deze film.

Ontroerende, bijzondere film. Hoort bij mijn favoriete Nederlandse films.

4.0*, maar kan nog weleens omhoog gaan.

Uitstekende film over een gescheiden echtpaar van middelbare leeftijd. De film bestaat eigenlijk alleen maar uit dialoog-scenes. En hierbij blijft de camera heel dicht op de gezichten van de acteurs waardoor iedere nuance in hun spel zichtbaar is en het geheel vrij indringend is. Het gekibbel tussen de twee vormt zeker de spil van de film, maar door de gesprekken met anderen uit hun omgeving krijg je meer een totaalbeeld van de twee hoofdpersonages. Sterk acteerwerk van Elsie de Brauw en vooral Marcel Musters.

Een redelijk dramafilm...

Kan geen verhaal volgen, saai...

Redelijk acteerwerk...

Geen HD kwaliteit breedbeeld...

Redelijk geluid (Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Best wel sterke Nederlandse film die wel een beetje in het rijtje past van Interview; het feit dat de film focust op 2 mensen die de grootste gedeelde van de film met elkaar discussiëren, maar waarbij dat absoluut niet saai word. Sterker nog, sommige kan je zelfs emotioneel meevoelen.

Marcel Musters en Elsie de Blauw zetten allebei een sterke rol neer als gescheiden ouders die in een restaurant intensief met elkaar een oplossing proberen te zoeken voor hun zoon Isaac, die een beetje een kluizenaarsleven leid. En het gaat er nog best heftig aan toe en vooral Marcel Musters als Martin weet hierin een hele eigenwijze, arrogante kwal neer te zetten die Roos wel harteloos diep blijft raken met zijn opmerkingen. Je weet het al, een breuk in een relatie is gewoon slopend.

Ook het verhaal van Isaac was erg sterk en zijn doodzwijgen naar zijn moeder maakt het allemaal erg onprettig. Deze film weet de kijker echt op alle manieren een gevoel over te brengen.

Prima dramafilm.

3,5*

Ik vind het een goede film. Realistisch, sterk acteerwerk, vrij rustig en een redelijk interessant thema. Geen film die ik geweldig vind, ook doordat ik het soms lastig vond om de verschillende gesprekken te volgen, maar wat mij betreft wel een voldoende waard. 3,5*