Biri Gyaru (2015)

Hoewel ik inmiddels een 60-tal Japanse films gezien heb, heb ik binnen het aanbod uit dat land mijn draai nog niet echt kunnen vinden. Als regisseur komt voorlopig Nobuhiro Doi boven drijven, van wie ik eerder drie films gezien heb. Dit is de vierde en het is opnieuw een film, die mij uitermate goed bevallen is.
Het verhaal gaat over een flierefluitende tiener met een imposante kennisachterstand, die via bijlessen alsnog probeert toegang te krijgen tot een universiteit. Regisseur Doi heeft over dat thema een lieve en beklijvende coming-of-age film gemaakt met een mooi verhaal en scherpe karaktertekeningen. De cast is uitzonderlijk sterk bezig. Allereerst de charmante Kasumi Amimura in een aanstekelijke hoofdrol en daarnaast Yô Yoshida (als haar moeder) en Atsushi Itô (de enthousiasmerende studiebegeleider) in prima bijrollen. Een heerlijke studentenfilm, let wel… zonder de gebruikelijke romantiek. Dat is voor de verandering wel zo aardig.

Het eerste uur waarin de "lang-leve-de-lol meid Sayaka centraal stond was zeer leuk. Het keek lekker vlot weg en het was allemaal zo Japans als maar zijn kan. Genoeg Japanse filmpjes gezien met lekkere rebelse jonge meiden waarbij het verhaal er meestal niet om toe deed. Daar ging deze film aanvankelijk ook naar toe, maar helaas kwam na 'n uur de omslag en werd het ineens i.m.o te serieus (on)Japans drama. Zeer jammer, want die Sayaka was toch echt om te smullen met haar geblondeerd kapsel. De manier hoe zij lag te dutten op haar lesmateriaal; om in te lijsten zo mooi. Zij oogde bovendien ook zeer sympathiek en dat kan zeker ook gezegd worden van haar cram leraar. Deze film had daarom ook gewoon in zijn geheel als feel-good movie moeten eindigen en zeker niet als drama. Het einde daarentegen was wel mooi maar ook oh zo voorspelbaar.

3.5*

Lief en zoet.

Deze Flying Colors is er eentje in de categorie feel-good, ondanks wat toegevoegd drama op het eind. Maar da's amper doorslaggevend. Het positieve, opgewekte en kleurrijke toontje blijft de bovenhand houden. Niks mis mee trouwens.

Amimura kende ik nog van Strobe Edge, een soortgelijke film (maar dan van een iets betere regisseur). Ito is normaal een acteur waar ik een hekel aan heb, maar zijn rol past best binnen het geheel. Toch vond ik het af en toe nog iets te dik aangezet.

De film zelf is redelijk voorspelbaar en weinig realistisch, maar gezien het fijne sfeertje dat er hangt is dat niet bepaald een probleem. Visueel ziet het er erg netjes uit allemaal en ondanks de wat lauwe soundtrack zitten er maar weinig valse noten in deze film.

Het glimt misschien net wat te hard en verder is het ook net iets té obvious allemaal, maar een erg leuk tussendoor feel-good filmpje dat makkelijk charmeert en de hele speelduur blijft boeien, zelfs al zie je einde al van mijlenver aankomen.

3.5*

Beetje vreemd.

Sowieso het gegeven al, maar ook de keuze om het tamelijk neutraal (maw, zonder nadruk op drama of humor) te vertellen. En weinig verrassend ook, maar dat kan je ook wel verwachten als een van de alternatieve titels het einde al prijsgeeft. Bijna saai, hoewel toch op een ongrijpbare manier wel boeiend - en precies zo'n gevoel als ik wel vaker overhoud aan films uit Japan en omstreken. Alsof er een soort begrip voor nodig is wat ik precies net niet snap.

Ook visueel wel wat apart, met een net ietsje afwijkende cinematografie zowel in cameravoering als kleurgebruik. Daarmee net als het cultuur/belevingsaspect waar ik het hierboven over heb leuk anders dan de gemiddelde Hollywood-brij in teal and orange. Leuk als afwisseling, maar ook wel wat jammer dat het me nog steeds niet echt lukt om tot de kern te komen - dit soort films echt helemaal te begrijpen. Maar misschien is dat teveel gevraagd.