The Bye Bye Man (2017)

Don't think it. Don't say it.

The Bye, Bye man mag zich wat mij betreft bij het lijstje van meest ondergewaardeerde films ooit voegen. In 2010 vond ik Skyline ook al sterk ondergewaardeerd, maar ook hier is de gemiddelde van 1,95* ster op Moviemeter en de 3,8 op IMDB op dit moment, grofweg een belediging. Ook ik kan mij volledig gaan focussen op de negatieve aspecten van deze titel maar juist binnen dit genre is het doorgaans niet gebruikelijk dat er veel tijd in karakterontwikkeling wordt gestoken of dat alle zaken die op het scherm gebeuren even logisch zijn. Wat deze titel juist goed doet, en wat in mijn ogen volledig genegeerd wordt, is een snel en vlot verhaal neerzetten die geen enkel moment inkakt.

Ook wordt het hele verhaal op een bepaald punt in een heel interessant perspectief geplaatst. Een van de personages spreekt namelijk uit dat iedereen altijd denkt dat personen die hun hele gezin vermoorden helemaal krankjorum zijn geworden, maar dat niemand in zijn geval begrijpt dat hij hier door de Bye, Bye man toe wordt aangezet. Wat ik hier precies mee bedoel wordt duidelijk als je deze horror zelf gaat bekijken, maar voor mij gaf deze uitspraak het geheel een extra dimensie mee. De creatieve manier van moorden van de –toegegeven- nogal inspiratieloze titelfiguur, die inhoudt dat je het loodje legt zodra je zijn naam ook maar een keer gelezen of gehoord heb vanwege dingen die je ziet die er niet zijn, is een boeiend gegeven. Het is dan ook interessant om je niet alleen te bedenken wat de personen overkomt die de naam gehoord hebben, maar ook hoe het overkomt op de omgeving. Want wat gaat er in het hoofd van de persoon om die een ander op koelbloedige wijze vermoord? The Bye, Bye man geeft hier op hele creatieve wijze een antwoord op en dit gegeven is een van de sterkste punten van deze titel, als je hem tenminste vanuit deze manier kunt benaderen.

Hoewel je hier beslist niet met een pareltje te maken hebt verdiend deze titel absoluut meer credits dan hij nu krijgt. De film kan dan wellicht op een aantal punten belabberde effecten hebben en domme acties van personages, (waarom bijvoorbeeld in godsnaam dat nachtkastje het bos in smijten terwijl je het gemakkelijk had kunnen verbranden, en als je als Bye Bye man mensen toch kunt dwingen om je naam op te laten schrijven, waarom dan in de hoek van een la van een nachtkastje met een vel papier erover geplakt en niet beter/sneller zichtbaar? ) maar ik kan ook genoeg andere voorbeelden bedenken die wel veel beter beoordeeld worden en ook niet bepaald op alle gebieden logisch en visueel even sterk zijn. Ik vond dit in ieder geval een zeer vermakelijke no-brainer, en hoewel ik graag wat meer achtergrond van het titelpersonage had gehad bleef er gelukkig nog genoeg te genieten over.

3,5*

Belachelijk lage score. Gewoon verstand op 0 en kijken maar. Leuke schrik momentjes met op zich niet heel slecht acteerwerk. Ik vond de cast ook niet irritant of iets dergelijks. Gewoon een leuk filmpje maar je hebt van die mensen die op elk klein puntje letten en ja dan snap ik dat de film niet leuk meer is om te kijken.

Close, but no cigar. Het verhaal is een intrigerende variant op Candyman en Bloody Mary, waarin het noemen van de naam dodelijke gevolgen heeft. In The Bye Bye Man is dat idee op een interessante manier doorgetrokken, maar het idee is dusdanig bizar dat je wel een sterke cast nodig hebt om ervoor te zorgen dat de premisse blijft boeien. Maar de cast bestaat uit kleurloze tienerschermvulling en regisseur Stacy Title valt net iets te vaak terug op clichés, inclusief het uiterlijk van de titelgriezel. Hoewel er een paar aardige momenten zijn, weet ook deze horrorfilm helaas niet echt onder je huid te kruipen.

Nul reeten! Let op dit is mijn mening natuurlijk en ik wil niemand die de film wel goed vindt bekritiseren.
In de bioscoop gezien en tegen het einde van de film mijn sjaal en jas al in de hand omdat ik net 96 minuten verspild had...

De film is tergend traag en houdt het kleine beetje spanning niet vast. Als "hij " in beeld komt (ik zal zijn naam niet schrijven en ik denk momenteel ergens anders aan dan is "hij" naar mijn bescheiden mening niet eens echt creepy. Zijn hond moet ook een "woooh" gevoel oproepen maar vond ik eerder lachwekkend. Nogmaals sorry voor de mensen die het wel ok vinden. Ik vond het helemaal niets.

pluspunten: een lekker wijf in de (bij) hoofdrol met een karakter dat helaas niet echt uitgediept werd.
Ja ik heb nog een positief punt. Toen "hij" tevoorschijn kwam (die jas die op die haak hangt) schrok ik me toch alle nekharen omhoog! Je weet natuurlijk dat het komt (de scene zit zelfs in de trailer). Maar hij kwam niet toen ik het verwachte en potdorie WEL toen ik het niet verwachtte! Pluspunt en mijn compliment! En tenslotte nog een compliment: Ik zag een cliche aankomen in de auto toen Alice aan haar vader in de auto vertelde over het nachtkastje.....maar ze kon het niet lezen in het donker. Dat cliche werd vermeden: Top! Het cliche op het einde dat John nog net de naam van "hem" gaat uitspreken boort echter mijn beetje positiviteit over deze prutfilm de grond in....

Het is jammer want ik vermoed dat een beter script en betere special effects (hond=lachwekkend) er een echt goede creepy film van had kunnen maken.

Redelijke film.

Deze bovennatuurlijke horror is niet het niveau van Insidious, maar wel het kijken waard. Het is soms een beetje best voorspelbaar en niet altijd even goed, maar de best creepy sfeer en het goede acteer werk van Douglas Smith geven hem net de 3*.

The Bye Bye Man

Erg jammer dat dit soort films tegenwoordig het grote witte doek moeten halen, want grof gezegd is dit gewoon werkelijk troep. Helaas ben ik persoonlijk weer op de trein gestapt van ‘slechte’ horror films en helaas hoort The Bye Bye Man daar ook bij. Zeker de film kent ook wel zijn leuke puntjes die de film nog een beetje sterk houden maar, uit gehele uitwerking is de film gewoon geen reet aan. Toch wel wetend dat ik eigenlijk langzamerhand ook wel een beetje klaar met dit soort films ben, het cliché gehalte kent bij deze film de totale top nog niet en eigenlijk kon ik alle ‘enge’ scenes wel uit mijn duim zuigen, zo saai werd het.

Ik vond de cast nog wel mee vallen, ook al vond ik ze gewoon om te huilen (soms). Alhoewel ik Douglas Smith nog wel redelijk vond acteren, het is dan wel de hoofdpersoon hij mocht er wel wezen was de rest gewoon echt, nee. Neem met voorbeeld de scene bij de trap waarbij Lucien Laviscount dat grietje opving, nou wat slecht geacteerd. Hij had de handen al onder de oksels terwijl ze nog niet eens was gevallen en, helaas vallen er in deze film vaker van deze B-achtige praktijken die ik het niet waard meer vind.

Om buiten het negatieve te staan kent deze film voor mij gelukkig nog twee momenten waarvan ikzelf zei: “Ja, dit is nog wel gaaf”. En dan vooral in het begin waarbij vier mensen bruut worden neergeschoten en de man zelf dan zelfmoord pleegt, onder andere ook door The Bye Bye Man. En het totale eind waar het wel leuk was dat Elliott The Bye Bye man door heeft maar het toch niet houd en psychisch helemaal door draait. Ik moet wel zeggen dat ik dit nog wel viel te doen maar, als je kijkt naar de gehele film is dit maar een klein stuk en hadden zulke scenes de film tien maal beter kunnen maken.

Qua spanning is het heel erg ver zoeken bij The Bye Bye Man. De film werd op 1 moment na totaal niet spannend, en dat spannende moment was misschien ook weer niet spannend. Logisch toch? Nee! Ik vond de film gewoon qua spanning geen zak meer aan, ik denk persoonlijk dus ook dat ik teveel van dit soort concept-horror films heb gezien. Al die horror-‘toppers’ van de laatste tijd bevatten de zelfde spanningsopbouw dus als je een beetje vaak naar dit soort type films kijkt (Insidious , Lights Out etc.) dan kun je alle schrikmomenten eruit vissen en dat vind ik erg zonde.

Daarbij niet verteld dat het verhaal ook gewoon te slaperig is. We volgen in het begin een man die bezeten is door de zin “Don’t think it, Don’t say it” en daarna een volledige afslachtingsscene achteraan gooit. Daarna komen we uit bij Elliott en zijn vrienden. Op een avond vind Elliott een muntje op de grond en gooit die terug in het nachtkastje waar hij op lag, in de lade zeg maar. Wanneer het muntje er weer uit kwam, kwam hij op aparte tekeningen met bepaalde teksten tegen, dit was dus constant weer de zin “Don’t think it, Don’t say it” (het kan ook andersom zijn). Wanneer hij dit leest staat op de achterkant “The Bye Bye Man” en toen zegt die het ook nog eens hard op, niet ene keer maar ook gewoon een paar keer. Hij word nu achtervolgt door The Bye Bye Man en zijn vrienden worden ook aangetast. We eindigen de film in de dood van hun allen.

Goed als ik scenes zoals in de bibliotheek eng moet vinden tja, dan heb je het helaas goed mis want dit was zo slecht als het maar kan. Ook de hond van The Bye Bye Man was gewoon een lachertje en zo kwam je de film heel moeilijk door. Nee, The Bye Bye Man is niet voor mij weggelegd en heb me niet weten te vermaken. Jammer dat de 2017 horror films-trein zo moet beginnen.

1.0*

De dag dag man.

Het klinkt in het Nederlands net zo dom als in het Engels.
Zwak verhaal die met het niet zeggen/dromen/oproepen thema wat raakvlakken heeft van The Candy Man en Nightmare on Elmstreet.
De CGI van de hond was inderdaad behoorlijk lachwekkend. Door het al vroeg weggeven van het uiterlijk van de ByeMan wordt al veel weg gehaald van de rest van de spanningsboog.
Dus nee, het was het net niet.

De Doei-Doei-Man is simpelweg een prima aanvulling op het flinke aanbod ondermaatse horrorfilms. Het concept is alhoewel niet bijster origineel nog enigszins veelbelovend. Echter wordt die belofte niet ingelost. Het verhaal van de drie studenten die een huis huren en tussen het meubilair een nachtkastje vinden met een verwijzing naar de doei-doei-man schijnt te zijn gebaseerd op een hoofdstuk uit het boek The President’s Vampire van Robert Damon Schneck en daarna bewerkt door Penner de man van de regisseuse. Nu ontving regisseuse Stacy Title ooit een Oscarnominatie voor het scenario wat ze dan weer schreef met haar man Jonathan Penner. En juist met deze film gaat het daar mis want het is bovenal het ondermaatse scenario dat deze film de das omdoet. En niets redt een film die gebaseerd is op een slap script! Maar als dan ook nog blijkt dat het duistere kwaad in kwestie ook niet bijzonder angstaanjagend is, gaat het nog meer mis. Helaas zijn we er dan nog niet want ook zit de film boordevol clichés, zijn de dialogen geforceerd om hun langlopende vriendschap maar vooral te onderstrepen en verliezen de personages onderweg zo'n beetje alle sympathie. En tot overmaat van ramp blijven we dan ook nog zitten met vragen als: Wat was er met die de muntjes? Wat is het doel van die hond? Waarom was daar opeens bibliothecaris mevrouw Watkins? En broer Virgil waarom kwam die nu steeds langs? Het lijkt erop dat Penner en Title te veel tegelijk wilden, en daardoor nu in een grote chaos verzeild geraakt zijn.

Best ok.

Geslaagde combinatie van veel. Horror van psychologische-, slash- en monsterachtige aard.

Dat laatste is door de gebrekkige grime en CGI het minst indrukwekkende onderdeel. Toch ontwikkelde ik wel iets van foute sympathie voor the bad 'guy'. Dat ligt echter meer aan het feit dat de bedreiging intrigerend wordt geïntroduceerd en neergezet. Het smaakt meteen naar meer.

Het verhaal is leuk gejat en is een samenraapsel van eerder uitgevoerde conceptjes. Niet per sé origineel dus, maar wel leuk uitgewerkt. Een behoorlijk goede proloog zet de toon. Het verhaal loopt vervolgens lekker door. Door de vaart en de redelijk intelligente verhaallijn zijn de ontwikkelingen boeiend genoeg om te volgen.

De personages zijn ietwat cliché en wat afstandelijk. Het zijn niet bepaald goed uitgediepte persoonlijkheden. En daar valt goed mee te leven. 't Is ook niet de bedoeling dat je er een band mee opbouwt, geloof ik.

Ze zijn simpelweg het middel waarmee het verhaal tot leven komt. Ze zijn niet belangrijk en van enige opgelegde verwachting om huilend en bibberend mee te leven is geen sprake en dat is verfrissend. Zo blijft het verhaal de spil.

Tja, "the Bye Bye man" dus. Best leuk.

Zeer matig.

Het lijkt erop alsof de film bedenkelijke klassiekers als Candy Man weer een nieuw leven wil geven. Jammer genoeg is de uitwerking zo enorm voorspelbaar dat de film nooit zelfs maar in de buurt komt van een geslaagde horro en blijft hangen in flauwe referenties en gebrekkige regie.

Title probeert hier een aantal dingen. Zo kan je bij de intro denken dat je een nieuwe Martyrs voorgeschoteld krijgt, maar die scenes missen punch. De opbouw daarna in het oude huis is de laatste jaren al zo vaak gedaan dat het moeilijk is om er nog enthusiast over te worden, vooral omdat er zich ook al veel betere regisseurs aan gewaagd hebben. En de mindfuck die daarop volgt voelt zo by the numbers aan dat ook dat deel van de film nooit echt wil werken.

Wat rest is een film die, buiten wat er brakke keuzes, zoals de CG hond, bioscoop-waardig oogt, maar voor een horrorfilm stelt dat niet zoveel voor, vooral eigenlijk dat het allemaal wat braaf en gelikt is. Veel identiteit zit er in deze film dan ook niet in. Acteerwerk is ook één en al matigheid, de bad guy is nooit eng en de soundtrack weet ook helemaal niks toe te voegen.

In een gulle bui zou je nog kunnen zeggen dat het een moedige poging was van Title, maar het resultaat is gewoon niet veel soeps. Er zit wat budget achter deze film, da's het enige wat het nog kijkbaar maakt, maar verder een erg mak kopie-horrortje.

2.0*

Viel me mee.

Het is geen geweldige film. Vaak voel je wel een beetje of een regisseur er echt wat van kan. Vooral ook net in de details moet je dan wat durf tonen. Dat gebeurt hier niet. Toch (waarschijnlijk door de magere berichten) vond ik de film niet zo vervelend. Het is allemaal wat cliche maar toch vond ik het tempo aangenaam, acteerwerk te doen en zat er zo nu en dan een aardige scare in.

Het is geen meesterwerk, bij lange na niet. Maar voor de horror liefhebber niet per se eentje die je helemaal moet overslaan.

2.5 sterren.

Op heel wat vlakken erg tegenvallend, dus ook een zwakke score. 3/10

Het verhaal brengt totaal niks nieuws ( niet dat dit erg is ), maar de uitwerking in dit soort films is toch al meerdere malen veel beter gedaan. Denk aan bv. It Follows. Het is eigenlijk niet spannend en vooral sfeerloos. De kwaadaardige entiteit stelt teleur en bepaalde effecten zijn zeer zwak. Bv. de hond.

Ook de cast is erg matig. Een film die je heel vlug bent vergeten.

Don't think it, don't say it, maar dit is een behoorlijke kutfilm. Na een veelbelovende en onheilspellende retro openingsscene zitten we al snel opgescheept met een dun plot, een cliché eng huis en bordkartonnen personages. Echt eng wil dat huis overigens niet worden, net als de rest van de film. Wel erg saai en vooral vervelend.

Don't say it, don't think it

Ik vermoed dat het horrorgenre één van de moeilijkste genres is om nog echt in vernieuwend in te zijn. Als je goed zoekt zijn er natuurlijk altijd wel de nodige uitzonderingen, It Follows schiet me zo direct even te binnen, maar vaak lijkt het toch op iets dat al eens eerder gedaan is geweest. The Bye Bye Man lijkt dan op het eerste zicht ook wat weg te hebben van films als Candyman (in de zin dat je het monster in kwestie oproept door zijn naam op te zeggen) en het is maar de vraag of de film zijn eigen plaatsje in het genre ging kunnen veroveren.

Qua iconische naam al zeker niet. Het gebeurt wel eens vaker dat een uit het Engels naar het Nederlands vertaald woord zijn kracht verliest, maar Bye Bye Man? Dat klinkt belachelijk in het Nederlands, maar het klinkt zowaar nog belachelijker in het Engels. Zonde eigenlijk, want voor de rest is het best nog wel een imponerend figuur. Een soort van Slenderman die iedereen de stuipen op het lijf jaagt en dat vooral op een subtiele manier doet. Zo verschijnt hij regelmatig in de achtergrond zonder dat de personages het door hebben en ook zonder dat er echt iets gebeurt. Veel insinuatie dus en dat werkt eigenlijk wel goed. Zeker omdat het verder allemaal nogal lowbudget is en dat de special effects niet bijzonder veel voorstellen. Het einde waar onze Bye Bye Man in vol ornaat is te zien (inclusief demonische hond) stelt dan ook wat teleur omdat hij (en vooral zijn hond) er gewoon enorm fake uitziet.

Een film met de nodige clichés dus, hoewel er hier en daar nog wel een fijne verrassing tussen zit, en één van die clichés zit hem ook in de hoofdpersonages. Sowieso al een erg stereotiep groepje en je kunt je soms afvragen wat hen doorheen de film (hey, laten we even een seance gaan houden!) in godsnaam bezielt. De invulling van Douglas Smith (Elliot), Lucien Laviscount (John) en Cressida Bonas (Sasha) is echter nog vrij goed. Fijn ook om Faye Dunaway nog eens in iets te zien. Beetje jammer dat een actrice van haar allure het tegenwoordig moet doen met kleine bijrolletjes in lowbudget (al gaat dit haar beter af dan een Oscar uitreiken..) horror films zoals dit maar toch.. Ze blijft toch een zekere klasse uitstralen.

Regisseur Stacy Title is vooral bekend van Snoop Dogg's Hood of Horror (waarin Snoop een soort van gastheer is die wat griezelige verhaaltjes vertelt) en ik vermoed dat The Bye Bye Man niet echt veel aan die bekendheid gaat veranderen. Dit is geen film die het genre op zijn grondvesten doet schudden, maar wel tof is voor een anderhalf uurtje griezelen. Beetje meer budget en dit had echt wel iets kunnen worden.

3*

Met film is het net als met muziek. Als je in de juiste stemming bent hoeft het niet geweldig te zijn om er toch enigszins van te kunnen genieten, en dat had ik nou ook met dit werkje. Duidelijk dat hier getracht wordt om binnen het horror genre, na Michael Myers, Jason Voorhees, Freddy Krueger en inderdaad Candyman, weer een nieuw cult figuur te lanceren maar deze griezel komt bij lange na nog niet eens in de buurt van genoemde iconen. Bye Bye Man zelf is zonder twijfel de zwakste schakel in deze niettemin vlot lopende vertelling. Hij werkt meer op de lachspieren dan dat hij angst inboezemt, wat dan wel weer wordt gecompenseerd door de opvallende casting van de vrouwenrollen. Diva Faye Dunaway doet mee, die chick uit de Matrix trilogie heeft een bijrol en warempel huppelt de bevallige ex van prins Harry zowaar prominent door het beeld. Gemiddeld filmpje al met al, anderhalf uur kijken zonder je een moment te vervelen is hier pure winst. Valt wel te hopen en ook te verwachten dat er geen vervolgen komen, want dan haak ik af en zeg: bye bye man.

Een goede horror/thriller film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goed camerabeweging...

Geen top...

Deze thriller eens bekeken en het was allemaal niet zo bijzonder, maar super slecht was het ook niet. De film verveelde gelukkig niet en verder zag hij er niet slecht uit.

Prima voor een filmavondje, maar een topfilm is het niet.

Deze film weet wel waar 'ie z'n inspiratie vandaan moet halen hè? Gooi The Babadook, Nightmare on Elm Street & Candyman door elkaar en je krijgt The Bye Bye Man. Maar dan een stuk slechter dan bovengenoemde films. Het is allemaal te voorspelbaar en helaas ontbreekt de echte spanning. Op een klein aantal jumpscares na is 't ook eigenlijk nooit echt schrikken geblazen. Als dan ook het acteerwerk niet je van het is (verrassend dat Carrie-Ann Moss zich voor deze film leende) en de hond van de Bye Bye Man enger is dan hijzelf dan weet je dat dit nou zo'n 'horrorfilm' is die je beter links kan laten liggen.

1,5*
3/10 (IMDB)

Niet slecht.

In principe, als je dieper in deze film gaat... zou je dit concept kunnen associëren met roddelen. Wanneer het zich verspreidt... en anderen komen het te weten... Althans, dat gevoel kreeg ik erbij.

Voor de rest kabbelt deze film wel lekker voort. De acteurs zijn zo slecht nog niet en de hele legende rond The Bye Bye Man kon er ook zeker mee door. Echt origineel is het dan weer allemaal niet, maar het grimmige sfeertje en dat hele gebeuren rond het feit dat de besmette personages waanbeelden krijgen kwamen wel goed uit de verf. Ook de openingscene was lekker lomp. Ook zag The Bye Bye Man (en zijn hond) er ook weer typisch uit.

Niet zo slecht als wat ik hierboven allemaal bespeur.

3,5*

I.v.m. computerproblemen (defecte SSD harde schijf), heb ik het dit weekend moeten doen met de films welke voorhanden waren op "Film1 on demand", zoals deze waardeloze dertien in een dozijn Horror / Thriller film, waarvan het alleen leuk was om te zien dat Carrie-Anne Moss (haar kennen we natuurlijk van de "The Matrix" reeks) en good old Faye Dunaway ook een rolletje hadden, als respectievelijk rechercheur en weduwe.

In dit verhaal draait het om drie hogeschoolstudenten, te weten Elliot (Douglas Smith), Sasha (Cressida Bonas) en John (Lucien Laviscount), die besluiten om niet op het terrein van de universiteit in Wisconsin te verblijven, maar juist te verhuizen naar een oud huis buiten de campus. Ongewild ontketenen ze een bovennatuurlijke entiteit, die bekend staat als de "Bye Bye Man". Deze jaagt op mensen die zijn naam ontdekken en erover praten en eraan denken. De drie studenten zullen elkaar moeten redden en tegelijkertijd het bestaan van de "Bye Bye Man" geheim zien te houden, voordat zijn grip op de wereld groter wordt.

Het verhaal weet totaal niet te boeien of te vermaken en spannend wordt het nergens, waarbij de geforceerde schrikmomenten ook geen enkel effect hebben. Ook oogt het allemaal best goedkoop (o.a. de speciale effecten) en dat geldt zeker voor de drie hoofdrolspelers in het verhaal, die nergens weten te overtuigen. Zo hebben ze een overdaad aan achtergrond meegekregen, die vervolgens door het verloop van de film totaal irrelevant wordt gemaakt en hun dialogen zitten vol "inside" jokes. die op geforceerde wijze hun langlopende vriendschap moeten suggereren. Intussen neemt het stel de domste beslissingen en word je om de oren geslagen met clichés. Het roept de vraag op hoe grote namen als Faye Dunaway en Carrie-Anne Moss met hun bijrollen in deze chaos verzeild zijn geraakt.

De opening van het verhaal welke zich afspeelt op 20 oktober 1969 en waarbij Larry (Leigh Whannell) met een geweer schietend te keer gaat was nog wel enigszins aardig, maar zodra het verhaal zich afspeelt in de huidige tijd, gaat het heel snel bergafwaarts met het verhaal, die nauwelijks het aankijken waard is en hoe de film zal aflopen interesseert ook niet eens. De "The Bye Bye Man" (Doug Jones) is daarbij ook geen afschrikwekkende personage, want hij krijgt er de kans gewoon niet voor, omdat hij nauwelijks in beeld te zien is. Regisseuse Stacy Title is er meer gefocust op, om je gezicht te drukken in de schreeuwend duidelijke metafoor voor geestesziekte en merkt niet op dat haar personages onderweg alle sympathie verliezen.

Over regisseuse Stacy Title, zij ontving ooit een Oscarnominatie voor het scenario van de korte film "Down on the Waterfront (1993)", welke ze samen schreef met haar man Jonathan Penner. Kort daarna maakte ze de Komedie / Drama film "The Last Supper (1995)", waarin onder meer een jonge Cameron Diaz speelde. Haar meest recente films zijn echter een stuk minder hoogstaand en helaas komt deze film niet veel beter uit de verf en dan druk ik me misschien nog zacht uit. Dat is echter niet volledig aan haar te wijten, want het is bovenal het ondermaatse scenario dat deze film de das omdoet.

Zoals gezegd weten de drie hoofdrolspelers in het verhaal totaal niet te overtuigen (ze zijn eigenlijk vooral irritant vanwege hun domme beslissingen) en helaas geldt dat ook voor de bekende actrices Carrie-Anne Moss en Faye Dunaway, waarbij de laatste ook maar in één scene te zien is. Buiten de genoemde cast heeft verder ook Jenna Kanell (in de rol van helderziende Kim) een rolletje in het verhaal, en zij zorgde misschien nog wel voor de meeste Horror in het verhaal (o.a. de scene met de maden in haar gezicht, die er wel zeer goedkoop en nep uitzag).

Al met al een waardeloze dertien in een dozijn Horror / Thriller film (duurt circa 90 minuten) die totaal niet weet te vermaken en die je beter ook kunt mijden.

Niet verkeerd.

Toch wel een film die me ondanks de reviews best positief verrast heeft. Nee, de beste film is het natuurlijk niet. Maar wat maakt dat toch uit. Het verhaal is nog best origineel bedacht, al met wat jatwerk van andere Urban Legends.

De Bye Bye Man zelf is nog wel een leuke verschijning, maar die hond is puur slechte CGI. De cast is, zoals je kan raden, niet altijd even best. Douglas probeert er nog het beste van de maken, maar het helpt ook niet echt als de rest niet meewerkt.

Prima horrorfilm die wel een paar effectieve scares kent, en een sterke openingssscene maar daarna wat gas terugneemt met onnodige drama en iets te veel romantiek dat nergens naartoe gaat. Kent leuke scenes, maar is inderdaad in het algemeen vrij matig.

Het begon sterk.. daarna dwaalde ik wat af doordat de film langdradig en niet spannend meer was. Jammer

Vermakelijke horrorfilm..deed me wel erg denken aan the boogeyman. Maar deze figuur was wel enger om te zien

Deze film begint best leuk en spannend, maar op een gegeven moment weten we het wel. Het verhaal blijft steeds maar in cirkeltjes ronddraaien. Is het nu wel echt? Of is het de vloek die ervoor zorgt dat ik bang ben en daardoor dingen zie die er niet zijn? Dit wordt tot in de treuren herhaalt en op een gegeven moment haak ik dan af. Erg jammer, want de acteurs spelen best goed en het scenario komt heel naturel over. Maar dan toch zakt de film als een pudding in elkaar. Een voldoende door de cast die hun best doet om hier toch nog iets van te maken.