Manneken Pis (1995)

Sympathieke film met inderdaad goed spel van de twee hoofdrolspelers.

Leuk meiske die Antje de Boeck!

Ik vind dat de scènes met de oude dame (Ann Petersen) wel helemaal uit de film gesneden hadden mogen worden. Die scènes vond ik stuk voor stuk niet boeiend.

Trouwens, kan iemand mij het merkwaardige einde verklaren? Van mij hadden de laatste 5 minuten weggelaten mogen worden.

Vlaanderen boven. Raymond Van Het Groenewoud zong het elk jaar op de Gentse feesten. En wij geloofden het elke keer ! Nochtans werden de Vlaamsche filmkes neerbuigend behandeld in de jaren 80 en 90. Bedroevende kwaliteit, archaïsche verhalen en amateuristische mis-en-scene. Toch waren er filmmakers die geloofden dat Vlaamse films ook modern en opwindend konden zijn. Daarom mocht een hulde aan de Vlaamse film in onze top 100 niet ontbreken. Drie Vlaamse films waren in de running die stuk voor stuk blaken van creativiteit. Film 1 was een persoonlijke visie van het augusta schandaal en de rol van de (sensatie)pers. Any way the wind blows een hippe stadskroniek. Maar de film die ons hart heeft gestolen is Manneken pis. Allereerst is er de score van Noordkaap, niet alleen de song – nog steeds zingen wij bij het begin van het zomerverlof : we waren bijna echt vergeten hoe schoon de zomer wel kan zijn … - maar ook instrumentale begeleiding bij de beelden; het is één van de weinige films waarvan we de soundtrack in onze platenkast hebben. Het gaat over de mooie kant van de liefde, het sprookje als 2 mensen elkaar vinden. Die magie (let op de mooie close up van knetterende elektriciteit op de tramlijn wanneer ze elkaar voor het eerst ontmoeten) van 2 gewone mensen die verliefd worden maar nooit op hetzelfde moment klaar zijn om de stap te zetten. Ze zijn verlegen, onhandig en leven op het randje van de marginaliteit. Dit zijn gewone, alledaagse personages (lelijk wordt 2 x uitgesproken, hun omschrijving van zichzelf nl 2 kapotte voor 1 goede – en een magistraal beeld van een levensgrote poster model girl waardoor Antje de Boeck doorwandelt). En zo komen we tot wat ik noem één van de ontroerendste scenes van de filmgeschiedenis nl Harry en Jeanne zitten samen te eten op het terras, plots kijkt harry op zijn horloge, Jeanne heeft het gezien en denkt dat hij zich verveelt, ze begint over het feit dat ze toch hem niet echt kent en dan plots vertelt hij over zijn jeugd, over het voorval met de trein en hoe hij in een weeshuis is beland, een voorval dat exact 18 jaar geleden is gebeurd (hij kijkt terug op zijn horloge en zegt ‘NU’) en daarom wil hij gezelschap deze avond. ‘Voila nu ken je mij’ sluit hij zijn verhaal af. Telkens krijgen we een krop in de keel door die plotse oprechtheid. Het leven zelve als het ware waarin goede bedoelingen verkeerd geïnterpreteerd worden. Het scenario mag inhoudelijk wat mager zijn (boy meets girl) maar structureel is het clever opgebouwd. De generiek (met de spoorweg lichten), de verklaring van de titel, tram met eindbestemming Stilte – Silence ! Alles leidt uiteindelijk naar die tragische finale. De film blijft natuurlijk een one shot wonder. Regisseur Frank Van Passel had nadien nog mooi tv werk met Terug naar oosterdonk maar cinema was gedaan. Ook de acteurs (Frank Vercruyssen en Antje de Boeck) gingen terug naar theater. Sta mij toe om hier toch ook een vleugje magisch realisme te bespeuren. We kijken naar een universum dat niet volledig klopt met de realiteit. Er is de mis-en-scene waarin DOP Jan Vancaillie het beeld vult met warme kleurtjes (alsof het een postkaart betreft), decors en objecten ademen een retro stijl uit, er is het einde, etc. Als het gaat om plezier en betovering dan zeggen wij volmondig tegen deze parel : ik hou van U, geef me een kus …

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 96 : Manneken pis

Eén van die Belgische klassiekers die ik steeds gemist heb. Nu kwam het er eindelijk van. Met een jonge Frank Vercruyssen, vandaag beter gekend als de inspecteur van de belastingen in de film Zillion (Film, 2022). Deze film is ook al bijna 30 jaar oud. Vercruyssen zowaar als lookalike van Wout Van Aert.

Fijne film wel, geen topper, maar gewoon erg degelijk. Mede dankzij de cast die het goed doet. Sidekicks Crets en Opbrouck in jolige bijrolletjes. En natuurlijk Ann Petersen die goed op dreef is als norse conciërge. Een film met een lach en een traan, met een romantiek die maar niet van de grond komt.

Manneken Pis is een film die in de geest van Stijn Coninx zijn Urbanusfilms is gedraaid. Niet zo grappig natuurlijk, maar wel in die gedegen Vlaamse stijl. Zeer sfeervol met de tram en het appartementsgebouw mét krakkemikkige lift.