Tremors 3: Back to Perfection (2001)

Had de film na het geweldige Tremors en het vermakelijke Tremors 2 niet zo amusant verwacht, eigenlijk, ik ging er vanuit dat de serie enorm downhill zou gaan, maar gelukkig weet ook Tremors 3 ontzettend goed te vermaken. Met name Michael Gross blijft leuk als Burt Gummer, ditmaal gepromoveerd tot hoofdrolspeler in plaats van bijrol. Dat gaat vaak mis, maar Gummer is een personage dat schijnbaar een film wel kan dragen. Verder niets hoogstaand aan deze simpele horrorkomedie, maar hij wist mij in ieder geval geen moment te vervelen.

3 sterren.

Vond het toch niet veel.

Reeks glijdt verder af. Het leuke, frisse sfeertje uit de eerste film is er toch niet echt meer. Vooral jammer zijn de steeds verder muterende beesten. Tremors blijven voor mij toch steeds die oranje blubberwormen onder de grond, niet de nogal domme mutaties verzonnen in de volgende delen.

't Is nog steeds grappiger dan dat het spannend is, en af en toe zijn er wel enkele geinige momenten, maar viel me toch wat tegen. Enkel nog deel 4 te gaan, en lijkt me wel positief dat het een prequel is. Back to basics lijkt mij aangewezen bij deze reeks.

1.5*, af en toe vermakelijk, maar niks meer dan dat. Veel "Tremors" is er ook niet meer aan.

Beter dan het tweede deel maar moet wel onderdoen voor het origineel. De CGI is soms erg slecht, maar gelukkig neemt de film zichzelf niet te serieus.

I'm a masterpiece of selfdestruction

Net zoals je nooit mag oordelen over een boek op de basis van de cover, mag je dat bij een filmposter eigenlijk ook niet doen. Er zijn talloze voorbeelden van monsterfilms uit de jaren '50 en '60 waar een fantastisch mooie poster bij staat maar waar de uiteindelijke effecten zwaar teleur stellen. De effecten van de eerste twee Tremors films waren op zich nog vrij goed maar de poster van dit derde deel lijkt in elkaar te zijn geflanst door een tiener die een illegale versie van Photoshop heeft gedownload en indruk wil maken op zijn vriendjes. Wat blijkt echter?

De effecten van de Graboids en hun afgeleiden zijn inderdaad van het niveau van de poster, dus je kan de makers alvast niet beschuldigen dat ze de film mooier willen voorstellen dan dat de realiteit is. Dat neemt niet weg dat dit qua visuele dingetjes een hele stap achteruit is ten opzichte van het sterke eerste deel. Zeker wanneer je de Graboids van deel 3 (die "I am Ishmael" scène met El Blanco spant de kroon) vergelijkt met hetgeen meer dan 10 jaar eerder in elkaar werd gestoken. Verder is dit wel een Tremors film die kwalitatief nog vrij goed overeind blijft staan. Het niveau zakt weliswaar verder en verder weg maar in tegenstelling tot wat ik had verwacht, benadert dit op zich nog het niveau van deel 2. Dat komt vooral door de terugkeer naar Perfection. Oké, over Valentine wordt niet meer gesproken en tussendoor wordt even vermeld dat Earl en Grady effectief hun pretpark hebben geopend en er wordt misschien iets te kunstmatig geprobeerd de films aan elkaar te linken (de nicht van Chang die nu het winkeltje heeft overgenomen) maar het werkte beter dan ik had verwacht door de terugkeer van een aantal personages. Het is geen al te grote herhaling van zetten en dat is vooral omdat de Graboids hier hun derde (en laatste?) evolutie doormaken. Na in het eerste deel onder de grond te hebben gezeten, konden ze in het tweede deel bovengronds mensen zoeken met hun heat seekers en nu kunnen ze zowaar vliegen.

De manier waarop is op zijn minst speciaal te noemen trouwens. Daardoor krijg je wel wat running jokes zoals Burt die denkt dat hij volledig voorbereid is op de aanval van de wezens en uiteindelijk in het stof moet bijten. Ook is Burt gewoon nog altijd een erg fijn personage dat hier meer en meer larger than life begint te worden. Niet alles werkt daarin even goed (die scène waarin hij opgegeten wordt is er toch lichtjes over, zelfs in een film als deze) maar Michael Gross doet het fijn. Wel tof trouwens dat Robert Jayne terugkeert als Melvin. Ok, het was een vervelend personage in de eerste film en hij is er qua acteur niet veel beter op geworden in die 11 jaar die tussen beide films zit maar toch, ik ben altijd wel fan van dit soort hernemingen. Hetzelfde kan gezegd worden van Charlotte Stewart, Ariana Richards en Tony Genaro trouwens die ook allemaal wederkeren, bovendien haalde dit trio niet het bloed onder mijn nagels in de eerste film dus dat is helemaal mooi meegenomen! Visueel dus heel wat minder dan de voorgangers en dat is vooral te wijten aan het feit dat ze volledig CGI gaan. Het zoveelste bewijs dat het met een computer misschien wel wat makkelijker is maar dat het er daarom niet noodzakelijk beter uitziet.

Met Tremors 3 lijkt de reeks wel wat afgesloten te worden en met het vierde deel maken we ineens een tijdssprong naar 1800. Een slim idee eigenlijk, want het concept van de Graboids lijkt nu wel wat op te zijn maar de verandering van setting kan nog veel goeds betekenen. Het is natuurlijk de vraag wat S.S. Wilson en de zijnen er mee gaan doen.

3*

Het derde deel.

Het eerste deel blijft van de eerste drie in ieder geval nog altijd het beste deel, maar dat was ook te verwachten van een reeks die zichzelf niet serieus neemt en daardoor steeds verder in dwaze concepten vervalt. Soms kan het werken, maar de duidelijk goedkopere en makkelijkere aanpak van deze reeks is daarin niet voordelig.

Toch blijft het concept waarbij grote worm naar klein beestje naar vliegende bedreiging evalueert best lollig te noemen, en ook goed gevonden. Voor wezens die echter al zo lang hebben bestaan is het bijzonder dat deze mutaties nu pas opduiken, maar in kader van eindresultaat en verhaal maakt het weinig verschil. In ieder geval niet voor mij.

De aanpak van de film blijft een beetje hetzelfde als het tweede deel. De leukste scenes zijn afkomstig van de Graboids zelf en daarom is zo'n park voor Graboids ook leuk gevonden. Jammer genoeg zie je ze in dit geval enkel boven de grond komen en niet bewegen of exploderen, en hebben daardoor toch een stukje minder charme. De geanimeerde mutaties zien er namelijk best slecht uit.

Het camerawerk is lekker druk maar de film zelf blijft er wat kaal uitzien, en de spanning ontbreekt op een hoop momenten. De film gaat veel voor komedie, maar regelmatig ook voor spanning, en zo'n uit de hand gelopen pretpark voor die beesten is dan ideaal gevonden. Helaas is dit hier niet het geval, het blijft toch wat terughoudend en te braaf.

Cinematografisch talent ontbreekt en tevens een beetje gevoel voor humor die het eerste deel wel heel goed had. Het duurt ook allemaal net wat te lang en het personage van Gross is er niet veel leuker op geworden. Tussendoor zitten er nog wel lollige momenten tussen, maar in zijn geheel blijft de film iets te makkelijk en soms ronduit taai. Weer een stapje terug in de reeks.