L'Arbre de Guernica (1975)

Derde film die ik zie van de Spaanse surrealist Arrabal, een tijdgenoot en directe collega van Jodorowsky.
Ik vond zijn debuutfilm (Viva la Muerte) zeer sterk, maar diens opvolger (I Will Walk Like a Crazy Horse) een stuk minder. Gelukkig valt deze daar precies tussen en heeft hij, naast een behoorlijk pittig onderwerp, genoeg vervreemdende beelden.

De film speelt zich af tijdens en net na de Spaanse burgeroorlog. Na eerst het stadje Guernica met de grond gelijk te hebben gemaakt, willen Franco en zijn leger het stadje Villa Romera veroveren. Dat stadje wordt namelijk gezien als het hart van Spanje en is tevens een communistisch bolwerk.
In deze sfeer komen Vandala en Goya (niet de bekende kunstenaar) elkaar tegen, raken elkaar kwijt en hervinden elkaar.

Ik vond dit een goede film, maar ik zat sommige beelden hoofdknikkend te bekijken (een stevig portie dwergenseks, een priester en een leger-officier die met elkaar gaan tongzoenen en een man die klaarkomt in een glas wijn). Godzijdank waren de overige beelden uit de surrealistische koker van Arrabal een stuk interessanter!

Voorlopig een kleine 3,5*

Arrabal nam zijn toevlucht tot Parijs/Frankrijk, vandaar dat al zijn films Franse producties zijn. Wat ik wel opmerkelijk vind is dat zijn films - hoewel ze in Spanje spelen - ook in het Frans gesproken zijn. Dat leidt toch duidelijk af (en dan heb ik het niet eens over de lipsync). Een film die zo duidelijk refereert aan de Spaanse burgeroorlog en Franco in het Frans (met een Italiaanse actrice in de hoofdrol) is toch opmerkelijk. Ook opmerkelijk is dat er wel een strijdlied wordt gezongen dat dan wél in het Spaans is.

De film zelf had zich betrer geconcentreerd op die gruwelen van de oorlog, zo'n scène waarin Melato zich na een bombardement/aanslag met een gewond kind over de ruïnes in veiligheid brengt is veel veelzeggender dan die bizarre taferelen met dwergen etc, die in dit geval de boel duidelijk ophouden. De mêlee die in Viva la Muerte zo duidelijk werkte qua stijl/inhoud (herinneringen, associatief etc) is in zo'n persoonlijk politiek pamflet behoorlijk minder op zijn plek - daar had een rechtlijniger aanpak een betere film opgeleverd denk ik. Nu merendeels nog steeds krachtig, maar helaas ook een tikkie te rommelig.