Stomp the Yard (2007)

Leuke dansfilm waarin goed werd geacteerd door de hoofdrolspelers. Verhaal is natuurlijk zoals vele andere dansfilms maar die zijn doorgaans niet verkeerd. Ik vond hem ongeveer net zo goed als Step up 1. You got served kan niet tippen aan deze film! Op het einde komt weer die verwachte gebeurtenis in het verhaal zoals die bij alle dans(wedstrijden)films is. Dat is wel een beetje cliche maar ik heb genoten van deze film!

Hij is de beste van de crew en kan het eerste meisje dat 'ie ziet moeiteloos afpakken van haar vriend. Ja, Dj is een echte held. Treurig om het zo te zien gebeuren en de dansmoves leken eerder op een blikseminslag. Ik begreep niet zo goed wat ze nu allemaal aan het uitbeelden waren toen ze zo belachelijk aan het rondzwaaien waren. Als je op youtube een aantal breakdance filmpjes terugzoekt weet je gewoon dat het niveau van de 'Theta Nu Theta' en hun rivaal erg laag ligt. Los daarvan vertonen de deelnemers aan deze activiteiten nogal arrogant gedrag en terwijl het in die hiphop-wereld juist erg herkenbaar is dat iedereen waardering voor elkaar heeft laten ze hier opvallend weinig respect zien. De mensen op het podium leken eerder een stel gangsters die hun straatbende kwamen vertegenwoordigen en marcherend als soldaten (bijgestaan door fakkels en honkbalknuppels) kwamen ze van tevoren bij elkaar om de tegenstanders te imponeren. Het vriendinnetje nam ongeveer de helft van de speelduur in beslag en is volledig ingevuld met bekende passages.

Net als andere danspraktijken is dit weer een trieste bedoeling. Makers die geïnteresseerd zijn in dit thema zouden professionele breakdancers uit moeten nodigen om in hun productie te spelen en als ze de boel verder willen opvullen hoeft dat echt niet persé met zo'n kleffe relatie. Er zijn gerust andere problemen te bedenken en een intensieve training zou ook niet misplaatst zijn.

Matig.

Wederom een matige film in de carrière van White, waarvan dit nu mijn derde film is die ik van hem zie. Allemaal kregen ze tot nu toe 2,0*. Ook deze Stomp the Yard weet daar dus geen verandering in te brengen, al had ik er nog wel hoop voor na de opening.

De opening is lekker elektrisch en heerlijk in beeld gebracht. Leuke cinematografie, nog leukere danspasjes en lekker ruig camerawerk. Het was eigenlijk precies goed zo. Niet te snel gemonteerd, leuk versierd ondersteunt met gave danspasjes en dan heb je al snel een goede opening. Jammer dat White de toon daarna verandert.

Het voelt in het begin nog aan dat White elke scene wilde versieren, maar dat gevoel ebt uiteindelijk weg. White wilde de film blijkbaar een beetje rauw maken, maar het komt er vooral saai uit. De gesprekken tussen de personages zijn niet erg boeiend en de personages zelf evenmin. Dan worden de 115 minuten langzaam wel een erg lange zit.

Tussendoor moet de film het soms hebben van leuke energieke danspasjes waar de film de meeste kracht uit weet te halen. Maar de ruimtes tussen deze scenes worden opgevuld door saai vormgegeven dramascenes waar de nodige clichés nogal lomp doorheen wandelen. Het schrijfwerk zal vast niet lang zijn geweest. De choreografie dan weer wel, gelukkig.

De finale is ook weer lekker bombastisch, en samen met de opening zijn dit de sequenties die het meest opleven. Voor de rest resulteren de pogingen om een rauw drama te maken vooral in saaiheid en een lange zit. White heeft als regisseur wel het talent en de visie, maar nog niet de kundigheid om van zijn films boeiende minuten te maken. Helaas, maar tot nu toe wel de beste die ik van hem heb gezien.