Loving Annabelle (2006)

Is ie ook, oppervlakkig gezien. En bovendien volstrekt voorspelbaar, maar ik vind deze film prachtig. (De plot hierboven is wel wat ongelukkig geformuleerd.)

Loving Annabelle voelt on-Amerikaans aan, is teder, poëtisch, sensueel en emotioneel zonder ooit sentimenteel te worden. De film frappeert met een milde kijk op de personages. De soundtrack is zeer sfeervol en de decors zijn heel fraai waardoor de film er vaak prachtig uitziet, ook tijdens de vele close-ups van de personages die fraai geacteerd worden.

Hij duurt niet zo heel lang en het tempo is laag. Na het kijken had ik het gevoel ontwaakt te zijn uit een liefdevol vormgegeven droom die ik, meer nog dan vanwege de dramatische gebeurtenissen, koester vanwege zijn warme lyriek.

Behalve af en toe was visuele fraaiheid, is er maar een iemand die deze film draagt. En dat is Erin Kelly: wat weet zij Annabelle ongelofelijk goed neer te zetten. Elke blik klopt en ze ziet er ook geweldig uit.

Verder is het verhaal wel redelijk. Helaas is de supporting cast niet zo goed. De vriend van Diane is niet zo sterk en vooral de vriendinnen van Annabelle (vooral Cat is wel heel matig). Toch een knappe prestatie voor een indie film, met een niet zo hoog budget. Dikke 3,5*

p.s.: Brooks heeft wel goede smaak qua vrouwen. In haar volgende film Waking Madison is niet alleen Kelly opnieuw te zien, maar zal ook Sarah Roemer (Disturbia) haar opwachting maken in een rol die oorspronkelijk naar Evan Rachel Wood zou gaan. Misschien wel de drie mooiste jonge actrices die op dat moment in de Amerikaanse filmwereld rondlopen.

Erg aardige film. Ziet er visueel prima verzorgd uit en het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers (en dan met name dat van Erin Kelly) is erg goed. Verder verloopt de film lekker vlot (korte speelduur helpt daar zeker aan mee) en weet Brooks een goed sfeertje neer te zetten. Erg jammer zijn echter de vele cliche's waar weer mee gestrooid moet worden. De personages (de nerd, de bitch, het strenge hoofd van de school) zijn alles behalve spannend en ook het verloop van het verhaal is verre van verrassend. Einde is wel weer erg aardig.

Dik 3 sterren.

Simpel maar vermakelijke film.

Ik vond het een mooi verhaal, en het acteerwerk was ook redelijk goed. Maar het blijft zo oppervlakkig en de film is ondanks de 76 minuten erg traag. Dan nog niet te beginnen over de rest van de cast, want de andere personages waren erg standaard en werden slecht neergezet.

Maar goed de chemistry tussen de twee hoofdrolspeelsters werd wel goed overgebracht en de muziek was ook mooi en toepasselijk. Einde vond ik wel slecht, was zo abrupt en toen was het ook gelijk klaar. Hadden ze wel wat meer mee kunnen doen.

Toch leuk voor tussendoor.

3.5*

Erg braaf drama over een onmogelijke, heimelijke, liefde tussen een 17-jarig meisje en haar veel oudere lerares.

In Loving Annabelle wordt rustig de tijd genomen om het verhaal uit de doeken te doen. Dit heeft als voordeel dat de kijker bekend kan raken met de personages, maar dit is eigenlijk compleet overbodig. De personages in de film zijn namelijk in die mate een stereotypering dat het tempo best iets omhoog had gemogen. Aan de andere kant is het zo dat de film nu zelfs slechts 76 minuten duurt en dat zorgt ervoor dat de film wel genietbaar blijft.

Conclusie: aardig tussendoortje dat helaas nét iets te braaf blijft.

Mooie, realistische en ingetogen film met uitstekend acteerwerk. Het verhaal wordt rustig, maar duidelijk en zonder poespas verteld, en het scheppen van een band met de personage's wordt voor de kijker niet moeilijk gemaakt. Toch weerhoud men zich gelukkig van klef doenerij en sentiment.

Het einde is helaas behoorlijk plots en open, en het alternatieve einde op mijn DVD brengt wat meer 'closure' met dat het toch nog goed komt, maar blijft open en speculatief. De kijker mag dus zelf invullen hoe het deze personen verder zal vergaan.

Jammer van het plotse einde, en wellicht dat wat randpersonage's wel wat meer diepgang konder gebruiken in vergelijking met de hoofdpersonage's, maar dat is niet een essentieel punt, het zou de film wellicht wat meer sieren.

Wat de film toch een lekkere 'guilty pleasure' maakt om te kijken, is de erotische spanning tussen de twee hoofdpersonage's. Het houd de film in ieder geval erg boeiend en vermakelijk.

Een klein pareltje. 4*.

Aardig tussendoortje, dat door de te korte speelduur en het gebrek aan diepgang bij een aantal andere personages behalve de 2 hoofdrollen niet aanvoelt als een topper. Zo is dat rare meisje natuurlijk bloedmooi en snap ik niet waarom ze zo verlegen is. Of het feit dat ze alleen maar poëzie lessen hebben, lijkt me wel een ergzijdige school zoals het in Loving Annabelle is weergegeven.

Toegegeven, de spanning tussen Gaidry en Kelly is lekker goed voelbaar en alles wat deze film tussen de 2 produceert voelt ook geloofwaardig aan. Daarbij is het visueel ook aardig en passen de zoete vrouwenliedjes ook wel in deze film.

Toch jammer dat me het gevoel bekruipt dat er meer in deze film had gezeten, als de andere dingen ook wat meer aandacht had gekregen.

3*

loving annabelle vindt ik een heel realistische film,absoluut een

non-fictie verhaal waar ik mij persoonlijk herken!

een topper van een film

Best wel leuke wegkijker.

Weinig speciaal verhaal (waar op zich niks mis mee is). Minpunten zijn er genoeg. Zowat alle bijrollen zijn maar matig; de katholieke kostschool deed me eerder aan een soort van lesbo-kamp denken; af en toe was het allemaal te puberaal.
Natuurlijk zijn er ook pluspunten: Erin Kelly deed het wat mij betreft erg goed; de film beschikt over een aardige sfeer alsook enkele mooie omgevingen. De film beschikt ook wel over een zekere spanning. Annabelle en Simone beleven enkele net niet-momentjes, en ik vroeg me wel af wanneer er nu eens schot in de zaak kwam (omdat de film toch maar een kleine 75min duurt..) Godzijdank kwam er dan toch schot in de zaak met een toch wel aardig gefilmde seksscène.

Nadien wordt het slot wel wat te snel afgehandeld. Het einde vind ik niet onaardig, doch de gedachte dat de lerares als pedofiele opgepakt wordt, 5 minuten nadat Moeder Overste haar betrapt had, is wat onbevredigend.

Zoals gezegd, best goed als tussendoortje (een film van 1u15 is rap bekeken). Geen meesterwerk, zeker niet, maar wel meeslepend op een eigen manier. Een 3,5 toch wel.

Had best een heel mooie film kunnen zijn over een interessant onderwerp.

Het scenario en camerawerk zijn oké. Maar van de acteerprestaties van de beide hoofdrolspeelsters kwam ik niet erg onder de indruk. Lerares Diane Gaidry ging nog wel. Erin Kelly is zonder twijfel een heel mooie meid, maar van acteren heeft ze volgens mij niet veel kaas gegeten, in ieder geval in deze film niet. Als Annabelle loopt zij in nagenoeg alle scenes rond met hetzelfde, strakke gezicht.

Een gemiste kans.

Hier had toch wat meer ingezeten.
Er zitten enkele prachtige momenten in (ik denk maar aan het moment wanneer Annabelle haar gitaar neemt en voor de leerkracht zingt, en het geen wat erna volgt in de meeste scènes die ze samen hebben voel je wel een soort spanning, wat toch heel positief is.
Maar de clichés stapelen zich op tot en met: het stoere meisje, de zwartgallige emo, Annabelle die zelf ook heel 'stoer' is.

Op het einde gaat het wel heel vlug en het is toch wel jammer dat madam direct de cel invliegt.

De band tussen een leraar of lerares en de leerlingen. Mooi om te zien. Één van de mooiste dingen van het vak is dan wel de band die je met 'jouw' kinderen op kunt bouwen. Voor mij was dat altijd het meest fijne aan juf zijn. Hoewel ik nooit gevoelens heb gekregen voor een leerling (Thank God, dat zou weird zijn, gezien ik gewerkt heb met kinderen van 0 tot 15 jaar oud) heb ik wel regelmatig gehad dat jongetjes verliefd werden op Juf Eline. Niet alleen jonge ventjes die elke dag op een ander verliefd zijn, maar ook 14/15 jarige pubergastjes die dachten 'de liefde van hun leven' te hebben gevonden. Moeilijke situaties brengt het voort. Laat staan als het ook nog wederzijds zou zijn, zoals in 'Loving Annabelle'.

And hellooo Annabelle. Daar zou ik wellicht ook wel gevoelens voor krijgen, wát een leukie! Die lach, dat haar, dr schooloutfit.. Jawel hoor, ik snap Simone wel. Mooie (seksuele) spanning tussen Diane Gaidry en Erin Kelly. Af en toe een paar zwoele, erotische scènes waardoor de aantrekkingskracht nog duidelijker zichtbaar is. Geweldige liedjes ook ter ondersteuning, Sara Bareilles - Gravity bijvoorbeeld.

Dat einde is om te huilen, zo afgeraffeld. Vreselijk jammer, dat geeft een zeer onbevredigd gevoel en laat je met allemaal vraagtekens achter. NIET leuk.

Verder een heerlijke film vol lesbische seksuele spanning.

Het is weer leuk om een lesbische relatie op te zien bloeien. De dames acteren sterk en we zien de onschuldige lerares steeds meer moeite krijgen met haar nieuwe verleiding. Geen misplaatste zijwegen of overbodig geklets. Puur de geleidelijke omschakeling naar een ander leven en Simone verliest weliswaar haar baan maar vind wel de juiste bestemming. Uiteraard is het jammer dat er maar één scène met intiem contact terugkomt maar het draait vooral om de geestelijke gesteldheid dus die keuze begrijp ik wel.

Aardig filmpje. Maar wel een beetje erg zoetsappig en oppervlakkig - zoveel gebeurt er eigenlijk niet, en het tempo is zo sloom dat het zelfs met een speelduur van 76 minuten nog als een lange film aanvoelt. De muziek versterkt dat ook nog eens - ook daar geen onvertogen noot. Wat ietwat onderbelicht blijft is waar de aantrekkingskracht tussen de dames nou precies vandaan komt. Dat kan toch nauwelijks iets te maken hebben met de middenstandsrijmpjes die Annabelle bedenkt - en buiten dat is ze toch vooral een puberend schoolmeisje. Dat zou voor een lerares van een jaar of 30 toch niet zoveel nieuws te brengen hebben...

Maar als je daar overheen stapt is het best een leuk filmpje voor - jawel - een regenachtige zondagmiddag.

Een nogal nikserige, gezapige film, met ook nog eens een einde van niks, die in zijn geheel een wat B-achtige feel over zich heeft.
Een behoorlijk saaie romance, die niet meer heeft dan wat moeilijkdoenerij en wat voorzichtige toenaderingen, met dan uiteindelijk de verwachte climax.

Het is mede door de korte speelduur wel uit te kijken allemaal, maar bijzonder is het nergens. Kan me ergens wel voorstellen dat sommigen dit een mooie film vinden om te zien, visueel, maar eigenlijk vind ik het lichtgebruik en de manier van filmen wat goedkoop en televisiefilm-achtig aandoen.
Ben dan ook nogal verbaasd door de hoge scores hier. Meer dan een bescheiden voldoende verdient dit toch niet, in mijn ogen.

3*

Redelijke film waarin een rebelse puber op een kostschool voor meisjes terecht komt en verliefd wordt op haar lerares. De relatie tussen deze twee vrouwen wordt goed neergezet, maar het verloop is nogal voorspelbaar. Sensueel in beeld gebracht, alhoewel het er soms ook wel te dik bovenop ligt. Ook vanwege de korte lengte, kijkt de film toch wel gemakkelijk weg.

Sinds Fucking Åmål (1998) zoek ik tevergeefs naar een film die net zo mooi de liefde kan beschrijven. Ergens tussen Hollywoodsprookjes en trage Europese cinema zit vaak wel wat leuks, maar over het algemeen mist het toch wat. Nog moeilijker wordt het om verboden liefdes te vinden, vaak is het toch het traditionele man-vrouw of meisje-jongetje. Waarbij ik eerlijk toegeef dat ik de coming-of-agefilms doorgaans toch leuker vindt, omdat ze meer tot mijn verbeelding spreken.

Met Loving Annabelle zou je in theorie best of both worlds kunnen krijgen. Erin Kelly die helemaal opbloeit zodra je de piercings en rare kleding weghaald. Stop haar in een wit gewaad en…

So far so good, maar de opbloeiende relatief met docente is toch erg ongemakkelijk. Vooral vanwege bovenstaand bericht van mijzelf; ik kan er gewoon niet bij hoe zoiets ontstaat. Ergens tussen overleden liefdes en de troostende moeder ligt de chemie, maar die is mij te gekunsteld.

Eenmaal op gang zijn er veel mooie scènes, met als hoogtepunt toch duidelijk ‘dé nacht’. Soms wat droge, herkenbare situaties tussen de meiden. Typische jongerengrappen/-opmerkingen. Wat dat betreft ook een uitstekende film, niet in het minst ook vanwege de sterke acteerprestaties.

Des te schrijnender is het verhaal. Want waarom.. waarom moet het per se om de leraar gaan? Zou het verhaal ernstig veranderen als je de relatie laat onstaan tussen twee studentes i.p.v. studente-docente? Ik vermoed van niet. Sterker nog, ik vermoed dat de film vele malen sterker geworden zou zijn. Het zou in ieder geval veel natuurlijker overkomen.

Eigenlijk heeft deze film alles wat in Naissance des Pieuvres (2007) ontbrak. Helaas had die film juist weer alles wat in Loving Annabelle ontbreekt.

Een dromerige film over de verboden liefde tussen een leerling en haar leerkracht. Voor de jonge Annabelle is zij het enige lichtpunt in een leefwereld waar ze zich niet thuis voelt. Het klikt niet echt met haar ouders, de directie en de medeleerlingen. De zachte aanpak van haar leerkracht voelt ze aan als affectie. Simone op haar beurt heeft zich gesetteld in een vooral veilige situatie, via een relatie met een man. Ze voelt liefde voor de nieuwe leerlinge en dat schudt haar leefwereld door elkaar. Bovendien is ze een leerlinge van haar, wat het deontologisch onaanvaardbaar maakt. Je ziet haar ook worstelen met die wetenschap en de strijdt om niet aan haar gevoelens toe te geven.

De film is sfeervol en mikt vooral op de twee hoofdpersonages. De rest acteert vrij slecht moet ik zeggen en dat doet de film niet altijd goed. Het doet wat denken aan Lost and Delirious, maar kan aan die film niet tippen. Toch blijft het een heerlijke film die beter is dan het doet uitschijnen. Maar meer ook niet.