Papurika (2006)

Leuke speelse film met strakke animatie en veel grappige foefjes. Net als Perfect Blue komt de kijker eigenlijk benen te kort om op verkeerd gezet te worden, maar dat maakt het voor Kon mogelijk om zo veel mogelijk van zijn handelsmerk achtervolgingen en funky heen-en-weer-gespring tussen van alles en nog wat in zijn film te gooien.

Mooie muziek ook. Fris en opzwepend.

4*

Weirdste was nog wel dat er tijdens de terugreis met de trein opeens de volgende grote neonverlichting uit de zwarte nacht kwam: "Your Dreams Merge Here".

Kleine tegenvaller, Paprika. Dat komt vooral doordat de personages stuk voor stuk vervelend zijn. Die papzak en de professor wekken louter irritatie op. Verder gaat het verhaal wat over the top met de combinatie tussen werkelijkheid en droom; het concept had wat mij betreft wat beter ingeleid kunnen worden. Dat het dan alsnog doldwaas climaxt is alleen maar prima. Paprika zelf had ook een betere introductie kunnen krijgen: waarom is ze wie ze is? Waarom heeft niemand anders een droom-alter ego? De muziek was verder wel erg goed, evenals een groot deel van de animatie/het design. Vooral de omgevingen zagen er mooi uit.

Paprika had denk ik een stuk beter kunnen zijn dan het was. Wat minder chaos had de film goed gedaan. Daarom drie sterren.

3*

Vanmiddag gekeken. Begonnen met making-of, vervolgd door de film zelf, en afgesloten met de film met audio-commentaar. Al was dat laatste niet bijster interessant, heb dan ook verschillende keren doorgespoeld.

Interessante film waar Satoshi Kon in ieder geval vol bruisende inspiratie bleek te zitten die hij hier kwijt wilde. Zoals hij bij zijn audio commentaar zei; 'Dit is een dingetje wat ik nu van mijn to-do lijstje kan halen', 'en ook dit kan van mijn to-do lijstje af'. Leuk om te zien hoe dergelijke mensen lijstjes hebben en die inspiratie dan uiteindelijk in films gaan stoppen.

Paprika zit vol energie, vooral vol kleur. Leuk om Kon zijn werk van een andere kant te bekijken. Vooral erg tof om te zien hoe nauw hier samengewerkt is in zijn hele team. Grootste positieve punt is dan ook het uiterlijk van de film. Erg precieze afwerking van achtergronden en personages, daar ik zelf zeer te spreken ben over de stijl van hen. Leuk om de afwisseling van omlijnde achtergronden met matte-achtige achtergronden te zien. Wederom veel detail in Kon zijn film, dit keer grotendeels versterkt door het special effects team [regendruppels, confetti, vlinders, erg tof].

Leuk verhaal, maar voor mij weinig boeiend. Leek naar mijn mening grotendeels ook een excuus om eens groots en eindeloos uit te pakken als het gaat om animatie. Beste momenten bleven voor mij de scenes waarin Paprika als personage in de ene scene naar de andere scene en van het ene personage naar het andere personage veranderd, vervolgd door het springen in schilderijen en posters.

Het imiteren van een droom naar film of animatie is een onmogelijke klus, aldus animator en Kon - maar hun poging komt vrij dichtbij, al niet altijd treffend. Nergens echt maf of weird, hoeft ook niet, want wat zij ons hier laten zien is geweldig, en ongetwijfeld zal ik meer ontdekken de tweede en derde keer.

4.0

Wat was dit waanzinnig goed.

Na Tekkonkinkreet de tweede nieuwere anime die mij weet te boeien. Net als bij Tekkon wordt er hier een wereld geschapen die bezit van je neemt en je niet los laat.

Tevens is dit de tweede film van Satoshi Kon die ik zie (Tokyo Godfathers was de eerste), en ik ga zeker meer van deze man kijken. Maar (en dit moeten de animeexperts me wel kunnen vertellen) zijn er meer van dit soort animes?

4,5*

Erg teleurstellend. De film kent grofweg hetzelfde thema als The Cell en valt hier zelfs in nog meer oeverloos geouwehoer over droomtechnieken en dergelijke blabla. Slaapverwekkend.

Maar waar er in The Cell nog wel wat leuks viel te zien, was dat hier wel erg karig. Met uitzondering van die optocht en enkele korte losse scenes (einde) viel er erg weinig tofs te zien en moeten we het doen met zeer oninteressante en vervelende personages die erg onduidelijke verhoudingen naar elkaar toe hebben, met als dieptepunt die dikke.

Voeg dan nog de werkelijk meest vreselijke muziek toe (was dat als camp bedoeld of zo?) en 85 minuten worden een erg lange zit.

Sympathieke film, leuk uitgewerkt en bij momenten best freaky . Geen echte topper wegens de redenen die hierboven al zijn opgesomd: animatie is nogal basic, personages boeien niet echt, de fantasie gaat alle richtingen uit (maar zoals dat ook in de fysica is: als een deeltje overal naartoe wilt, blijft het gewoon ter plaatse hangen ). Ondanks dat wel erg leuk en soms best vervreemdend (vooral naar het tweede deel toe), die vervreemding had ik graag wat meer gezien. Dan had hij nog iets méér op GitS 2 geleken, en dat is nu eenmaal een meesterwerk . Maar dit blijft wel een erg aangename film, spannend en origineel!

Van een tergend langzame Hitchcock naar dit snelle filmpje is een behoorlijke omschakeling. Duurde dan ook eigenlijk de hele film en toen zat ik er nog steeds niet echt in. Bij vlagen pakte het me wel, maar het verhaal was af en toe onnavolgbaar en ook was de relatie tussen de personages verwarrend. Gelukkig zaten er leuke grapjes in en was de animatie vaak mooi (met name de 'werelden', het contrast tussen de wereld en de mens vond ik minder).

Hoewel ik niet alles helemaal heb meegekregen is het uitgangspunt prima uitgewerkt met mooi kleurgebruik en een aantal fantasierijke gebeurtenissen; dit doorspekt met een aantal geslaagde lolligheden kom ik toch op een voldoende uit.

3*

Beeldschone anime over een terrorist die door weet te dringen in de wereld van de menselijke dromen en zo droom en werkelijkheid door de war schopt. Verwacht een surrealistische orgie aan esthetische beelden rond een verhaal dat uit zijn voegen barst van de eigen pretenties. Heerlijk Japans dus! Het enige minpunt is dat een spanningsboog of emotionele binding met de karakters ontbreken. Maar met zoveel moois ertegenover neem ik dat zeker voor lief. Een aanrader voor iedereen met een hart voor de Aziatische cinema.

Rare film.

Zat de hele tijd met een Lynch-gevoel naar Paprika te kijken. De dromen waar elke logica ontbreekt, het in beeld brengen van die dromen, de score als toevoeging, de plottwists en spanning die de dromen voortbrengen. Kon het alleszins smaken.

Maar misschien was het allemaal wat teveel van het goede. Na het even te laten bezinken kan ik er eigenlijk nog maar weinig van maken allemaal.

Het is allemaal mooi geanimeerd en het kleurgebruik subliem maar eigenlijk jammer dat het een anime was. Als het in een echte wereld moest gemaakt zijn zou het nog meer impact op mij gehad hebben denk ik, maar dat het nu ook al impact heeft gehad is zeker.

****

Net ff gekeken op Youtube. Ik moet togeven dat het een geweldige film was en is. Al vond ik hem op sommige momenten langdradig worden. Ook vond ik het jammer dat de parade al snel vervelend werd. Ik vond dat hij te vaak werd herhaald. Behalve bij één van de laatste scenes, daar vond ik hem wel goed passen. Opzich wel een goed verhaal, alleen soms wat rommelig, maar aan het einde begreep ik hem toch wel. Ook erg mooi geanimeerd, vooral mooi kleurgebruik. Ook de personages waren erg goed uitgewerkt. Erg leuke scenes. Conclusie: * 3,5

Maffe film die op mooie wijze droom/fictie en realiteit met elkaar weet te vermengen. Zeer creatief gebruik van de omgeving in die dromen dmv reclameborden, aanplakbiljetten, televisieschermen enz. Verder een aardig en modern verhaal die je vaak laat vertwijfelen (de herhalingen van bepaalde scenes bijvoorbeeld). Ook een film die naar het einde toe duidelijk steeds beter wordt trouwens, met een Akira-achtige climax op het einde.

Verder zijn de animaties met hun felle kleuren weer erg gelikt en oogstrelend. Soundtrack is een minpuntje, vrij middelmatig.

Dikke 3.5*

Deze regisseur kende ik nog van zijn (betere...) Tokyo Godfathers (2003).

Ik verwachtte wel wat van deze Tekenfilm na het lezen van de vele lovende besprekingen...

Ik heb'm in 2 keer uitgekeken, want gisteren was ik écht te vermoeid om hem in één ruk uit te zien.

De eerste 45 minuten vond ik maar een saaie bedoening, daarna wordt het steeds beter, maar hij duurt dan nog maar een goed half uur.

De tekenstijl vond ik niet echt geslaagd te noemen, te hoeking naar mijn smaak. De laatste 30 minuten waren best de moeite, met veel wervelende actie en prachtige droomscènes.

De titelsong vond'k ook knap gedaan, een soort moderne, Japanse popsong met vervormde stemmetjes.

Spijtig dat ik de Amerikaans gedubde versie heb gezien met Nederlandse ondertitels, ik hoor véél liever de originele Japanse stemmetjes bij zulke Anime-films.

5/10.

Er zitten best goeie scènes in, maar er komt - naar mijn smaak - véél te véél psychologisch gezever in voor

Filmsite: http://www.sonyclassics.com...

Mmm. Aardig, maar niet meer dan dat. Laatst ook Tekon Kinkurîto gezien en daar vond ik de animatie vele malen mooier.

Tja, verder kan ik niet meer over deze film kwijt. Nou, ja, de muziekale omlijsting was inderdaad zeer goed!

Paprika is best wel een aardige film, al is het af en toe wat te onsamenhangend om te blijven boeien, maar vermakelijk is het allemaal wel. Het idee van het tijdreizen, de fantasiewereld, de droomwereld en de echte wereld die constant door elkaar heen lopen sprak me wel aan. Van begin af aan is het echter wel opletten geblazen, omdat fantasie, droom en werkelijkheid ook constant door elkaar lopen in de film. Op een gegeven moment vond ik het verhaaltje ook steeds minder interessant worden, maar gelukkig maakt dat de film nog niet slecht. Nee daarnaast heeft de film gelukkig nog wel meer te bieden. De animatie is misschien niet altijd even mooi, maar de momenten dat de enorm kleurrijke fanfare met diverse figuren en uitbeeldingen weer eens voorbijkomt zijn ware hoogtepunten. Muziek en animatie komen daar op een fantastische manier samen en het is jammer dat die momenten niet altijd even lang duren. Verder is de muziek sowieso een pluspunt en versterkt het vaak de beelden die je voorgeschoteld krijgt. Dit zorgt ervoor dat ik me toch prima heb vermaakt al had het allemaal misschien nog wel ietsje beter uitgewerkt kunnen worden.

Voor nu echter een dikke 3,0*

Naar aanleiding van het overlijden van Satoshi Kon deze animatiefilm herzien en oh wat een juweel is deze film die behalve verbluffend mooie animaties ook een schitterend verhaal heeft en bovendien een magistrale soundtrack. Zou ik een film moeten beoordelen om de soundtrack dat maakt deze film grote kans bij mij op de # 1 positie terecht te komen. Mooiste scène is en blijft voor mij de parade waarin wij van alles zoals kikkers, koelkasten en zelfs het vrijheidsbeeld in een wervelende optocht de revu zien passeren. Ik moest wat het verhaal betreft denken aan die andere nu zeer op MM bediscussieerde film "Inception" die ook de droomwereld tot onderwerp heeft.

Toch jammer dat Satoshi Kon zo vroeg gestorven is. Ik had graag gezien dat hij nog meer van dit soort animatiefilmpjes uit zijn hoed had getoverd.

Waardering: onveranderd 5,0*

Bij herziening heb ik deze film even afgewaardeerd. De film is lang niet zo overdonderend, energiek en fris als in mijn herinnering. De parade is bv. prachtig vormgegeven, maar mocht best wel wat langer gerekt worden, hetzelfde geldt vaak voor de fijne muziek die nooit voluit afgespeeld wordt. De animatie ziet er verder nog geweldig uit, maar heeft wel wat te lijden onder enkele matig vormgegeven karakters ( die dikzak & de professor ). Het scheppen van een parallel universum gaat Kon nog wel bijzonder goed af, al is deze film ook op dat gebied eigenlijk niet meer dan een zwakke kopie van het geniale Perfect Blue. Een kleine 4*

En na het zien van de vijfde Kara no Kyoukai film die lichtjes deed denken aan het werk van Kon, kreeg ik spontaan zin om deze film te herzien.

Deze film is typisch Kon, ook hier een vrouwelijke hoofdrol en ook hier versmelten droom en werkelijkheid. Omdat dat laatste zo letterlijk mogelijk gebeurt kunnen de overgangen tussen werkelijkheid en droom nog soepeler verlopen, namelijk zonder knip. Ik moet wel zeggen dat dat een beetje ten koste van de lol gaat. ik vond juist erg sterk hoe in Kons andere films de overgangen werd gedaan door middel van de het aan elkaar plakken van twee scènes die qua setting verschillend zijn, maar qua mise-en-scene juist heel erg op elkaar lijken. Hier ook soms, maar toch wat minder vaak.

Uiteindelijk voelt deze film wat minder aan dan Perfect Blue, vooral omdat de laatste je veel meer in de film trekt, mede doordat de soundtrack daar beter werkt. Wel heeft Paprika de betere karakterdesigns, al vind ik ze nog steeds niet geniaal. Ook viel op dat er hier soms CGI werd gebruikt, en ik moet zeggen dat ik het niet altijd er even mooi uit vond zien, omdat ik de cel shading niet altijd even goed gedaan vond.

De eerste en enige keer dat ik Paprika zag is zo'n anderhalf jaar geleden, waarna ik 4* heb uitgedeeld. In de tussentijd is mijn smaak wat veranderd, waardoor ik op een gegeven moment heb besloten bijna al mijn stemmen te verwijderen, waaronder deze..Maar ook nu krijgt de film 4* van me, al is het misschien om iets andere redenen.

Het vergelijk met Inception is snel gemaakt, dit is de film die Nolan inspireerde tot Inception. Die laatste film vond ik slecht, maar meestal is het origineel beter dus gaan we ervoor.

Paprika is een echte droomfilm geworden. Waar Nolan speelt met effecten, is dit veel meer droom. Leuke fantasiewereld en visueel ook sterk gemaakt. Qua verhaal is nogal verwarrend soms, al is het ook een mooie sfeer die sowieso al boeit.

De film is een aangename verrassing en zal later nog wel eens bekeken worden. Er was zoveel te ontdekken, dat het interessant blijft bij een herkijkbeurt.

Typisch een film waar ik mijn aandacht goed bij moet houden, want je zou bijna vergeten dat er te midden van alle visuele pracht ook nog een verhaal verteld wordt. Dat is meteen ook het enige echte probleem aan deze film: de aandacht ligt zo hard op het visuele vlak, dat het verhaal een klein beetje ondergesneeuwd raakt. Verder wel een zeer imposante film als het op soundtrack en animatie aankomt. Na de afgelopen Kawajiri films die ik heb gezien waar vooral blauw en rood erg belangrijk waren, was ik nu toch erg blij om weer een anime te zien die gebruik maakt van het complete kleurenpalet en daardoor ook meteen een stuk frisser over komt om te zien.

Wel weer grappig hoe de rating op de dvd werd aangegeven: AL in Nederland, maar in Engeland en Ierland 15 jaar en ouder? In dat opzicht ben ik wel geneigd te zeggen dat de film absoluut geen gezellige kinderfilm is, want na de kleurenpracht komen er toch een aantal vrij duistere en naargeestige scenes die absoluut niet voor de jongste kijkers geschikt zijn. Zonder echter te lang willen doordrammen op dit soort zaken, kan ik toch concluderen dat Papurika gewoon een erg fijne film is die ik binnenkort toch nog eens moet herbekijken om het verhaal wat gedetailleerder over me heen te laten komen.

Heb het idee dat het een in potentie prachtige films was, met een interessant verhaal en waar meer in zat dan ik er nu uitgehaald heb. Had slechts het idee van dit potentieel, omdat ik op een gegeven moment mijn interesse (volledig) kwijt was. Zelden een film gezien waar ik zowel verstandelijk als gevoelsmatig zo weinig mee of tegen heb. Een paar dagen later weet ik al amper meer waar de film over ging (beetje gechargeerd, maar Paprika voelt als maanden geleden). Er zijn een aantal factoren mogelijk de oorzaak of wellicht was het een combinatie van. In de eerste plaats was ik misschien net te moe voor ‘zo een film’, hoewel ik moet zeggen dat dit normaliter voor een film die me weet te pakken niet uit maakt. Ik heb het vaker bij Anime’s (m.u.v. Ghibli) op de een of andere manier zie ik best aanknopingspunten met mijn smaak, aan de andere kant vind ik de verhaallijnen vaak niet bijzonder boeiend en interesseert het me niet al te veel en word ik geen deelgenoot. Vind het vaak een hoop oninteressant geneuzel. Misschien is deze hoek van de cinema (al wil ik dat eigenlijk in deze fase nog niet heel erg toegeven) niet geheel aan mijn besteed, hoewel ik de vermeende toppers meestal wel aardig en soms ronduit goed vind. Naast de verhaallijn pakt de film me niet op gevoel, echt mooi vond ik het niet (wel lekker kleurrijk) en de sterke scenes zogen me niet in de rest van de film. Dit is wel een film die ik eigenlijk meteen weer op zou moeten zetten en geconcerteerd kijken, maar heb daar niet zo veel zin in. Dit is blijkbaar niet een film waarbij het lukt om ‘over me heen te laten komen’, maar waar ik blijkbaar wat meer moeite voor moet doen. En daartoe ben ik best bereid, maar nu even niet. Voor nu 3 sterren.

Toch een kleine teleurstelling, mijn tweede Kon.

Begin is nochtans heel erg goed, met een erg coole openingsscène. Zat meteen op het puntje van m'n stoel. Als het stof daarna een beetje gaat liggen en het verhaal zich ontrafelt, had ik echt zin om de ontdekkingsreis aan te gaan door deze wereld. Veel ingewikkelde termen passeren de revue, maar het blijft allemaal interessant genoeg. Daarnaast is het natuurlijk volop genieten van de visuals, de alweer erg goeie soundtrack en het bizarre sfeertje dat Kon zo goed kon oproepen.

Ergens rond het uur ergens gaat het echter mis voor mij. Ik weet zelf niet precies waarom, maar ik verloor de interesse. Ik ben normaal een aanhanger van het principe: 'Het kan altijd nog wel een tikje meer over-the-top', maar hier vond ik het helemaal niet werken. Om de vergelijking met Perfect Blue toch maar eens te maken, daar vond ik de sfeer veel beklemmender, het alter ego-verhaaltje een pak beter uitgewerkt, en over het algemeen de film een pak volwassener. Alle gekkigheid in de finale is in principe prima, maar ik on het niet rijmen met het meer mysterieuze eerste deel van de film.

Slecht wil ik Paprika absoluut niet noemen, daarvoor zijn de visuals en de soundtrack te goed en sommige scènes te sterk. Ergens tijdens het schrijfproces ging Kon echter ergens een beetje uit de bocht. Jammer, want in dit concept zat zeker meer potentie. Ik kom uit op een kleine 3.5*, inclusief lichte ontgoocheling.

Een bijzondere ervaring. Visueel vond 'k het een erg sterke film, het was erg goed gemaakt. Ook de muziek in de film vond 'k erg goed.

Het verhaal was niet van de poes. Niet zo'n eenvoudig verhaal, maar het wist me wel te boeien.

Toch wel aangenaam verrast door deze film. Zeker geen alledaagse animatiefilm, maar 'k vond hem zeker het bekijken waard.

Fijne herziening.

Al blijf ik wel grotendeels bij m'n originele kritiek. Het is jammer dat Kon iets teveel vrijheid neemt, daar waar hij het best is wanneer hij droom en werkelijkheid op een fijn lijntje laat balanceren. Ook visueel kan Kon beter, zeker de CG oogt ondertussen wat verouderd en de character design zijn ook wat aan de flauwe kant.

Animatie zelf is knap en gedetailleerd en naar het einde toe zitten er toch echt een paar geweldige scenes in. Soundtrack is ook geniaal, Hirasawa en Kon vormden echt een droompaar. Plotje boeit verder wel, maar ook daar is het misschien allemaal net iets té chaotisch en wild, zonder echt ooit in overdrive te gaan.

Niet zo goed als Kon's eerste films en jammer genoeg zal hij dat niveau nooit meer evenaren, daar waar ik het gevoel had dat deze Parika en Tokyo Godfathers vooral een soort van experimenten waren. Het blijft in ieder geval wel een leuke en boeiende film, een aanradertje, maar niet z'n beste werk.

4.0* en een uitgebreide review

Jaren op de plank gelegen, eindelijk gezien. Het is alweer een aardige tijd terug dat ik deze 'Papurika' heb mogen aanschouwen, maar vind 't toch nog wel een vermelding waard, want ik heb best genoten van deze prent. Prachtige balans tussen droom en werkelijkheid. Fantastisch geanimeerde werelden en vermakelijk van begin tot eind. Een trip waar ik ingezogen werd. Tel daarbij de bombastische muziek op en ik ben meer dan tevreden over het resultaat wat regisseur Satoshi Kon heeft geleverd. Dikke voldoende.

Leuke film, verwarrend (wat uiteraard ook de bedoeling is) maar zeker ook vermakelijk!

Wel een stuk minder 'pakkend' dan Perfect Blue, waar ik zeer onder de indruk van was.

De animatie vond ik overigens wel wat mooier in deze film.

Dit viel mij inderdaad ook op, jammer!

Paprika vond ik een tegenvaller. Je ziet duidelijk in welke mate de film van invloed was op Inception, maar buiten het binnendringen van andermans dromen is er geen enkele overeenkomst. Er zat weer eens geen ondertiteling bij dus was ik overgeleverd aan de Engelse dub, wat praat die Paprika irritant zeg, lijkt wel een kleuter. Daarnaast zijn de dialogen niet te volgen omdat ze erg snel en eentonig zijn. De dromen waren ook een beetje chaotisch en soms echt random als personages de meest vreemde dingen uitkramen en rondmarcheren met wat lijkt op een Hitlergroet.

De karakteranimatie was zeker niet slecht, maar de film zat daarnaast ook vol van de oerlelijke digitale animaties en effecten (een nare gewoonte die animatiefilms uit de jaren 2000 hebben). Kon's eerdere films vond ik vele male mooier.

Uiteindelijk vond ik het zelfs een lange zit deze film. Waar Nolan in Inception nog een ingewikkeld maar begrijpelijk verhaal verteld is het hier voor mijn doen te chaotisch.

Verrassend.

Eindelijk weer eens een anime die me wel kan overtuigen. Kon is voor mij nog onbekend, maar Paprika laat aan mij zien dat er nog steeds anime is die ik wel kan waarderen. Het is moeilijk om me met anime te overtuigen, maar van Paprika kon ik weer genieten.

Wel is het verhaal relatief lastig, snel en chaotisch. Je moet er echt je aandacht bijhouden om het allemaal te blijven volgen, want de details vliegen om je oren. Hier en daar worden er te veel pogingen gedaan om het extra verwarrend te maken, want veel meerwaarde hebben die pogingen niet. Wel blijft het verhaal zelf verder ten alle tijden goed in elkaar zitten.

Voice-acting stoorde ik me eindelijk ook eens niet aan. Geen irritante hoge stemmetjes of vervelende personages, wel wat kalmere en leukere personages. Vooral Paprika zelf was een leuke verschijning, goed getekend ook. Qua animatie zelf vond ik het er ook prima uitzien. Mooie, grootse beelden tussendoor die zeker weten op te vallen.

Naarmate het einde nadert neemt de film een bombastische vorm aan, maar dat maakt weinig uit, want charmant blijft deze film altijd. Dat eigen sausje maakt van Paprika ook een leuker resultaat. Wel jammer dat er tussendoor soms wat onnodig naar perverse scenes wordt gegrepen die de film zelf nooit ten goede komen.

Ja, ik heb me wel vermaakt. Koste me soms moeite om het te blijven volgen, daar mikt Kon ook iets te hard op, maar dit was een aangename verrassing waar ik best van heb kunnen genieten. Leuk dat ik toch nog een animatiefilm tegen kon komen waar ik echt weer een beetje van kon genieten.

Duidelijk minder dan Perfect Blue. De animatie vond ik minder krachtig met minder mooie beelden, maar het verhaal vond ik ook minder. Perfect Blue vond ik richting het einde ook minder worden omdat er nogal veel werd bijgehaald, het geheel chaotisch wordt en droom en werkelijkheid door elkaar lopen, maar dat is bij deze film eigenlijk de hele film door en dat is niet mijn smaak. Ondanks enkele losse goede momenten vind ik de film als geheel dan tegenvallen. 2,5*.

Niet mijn ding, daarvoor mis ik gewoon 'emotionele binding' met het verhaal, wat er voor mij niet of onvoldoende is. Dat was ook zo bij Inception trouwens, dus in die discussie zal ik me ook niet mengen. En ook daar ben ik geen fan van. De animatiestijl ligt me ook niet zo, ik vind ze gewoon niet echt de mooiste. Ik denk dat het meer moet hebben van het verhaal of het experimentele verwarrende. Maar dat is gewoon - zeker het laatste - niets voor mij.

Niet 100% binnen mijn genre, maar wel veel appreciatie voor het fijne animatiewerk dat toch wel erg mooi was. De dromen bijvoorbeeld zijn inventief en erg kleurrijk. Ook het onderwerp dat weg heeft van een detective-animatiefilm waarbij science fiction en fantasy de rode draad vormen, was prima.

Je moet er toch je aandacht bijhouden want het is soms nogal lastig te volgen. Zeker wanneer de realiteit en de droomwereld in elkaar over gaan. Het is moeilijk om ze dan uit elkaar te houden. En met de personages schiet je ook niet veel op daar die toch vrij oppervlakkig zijn.

Nogal chaotisch in zijn geheel, qua verhaalstructuur of het meer bombastische einde. Lastig om te beoordelen omdat ik 2,5* wel erg streng zou vinden.

Bijzonder ja. Nu heb ik altijd best moeite met Oost-Aziatische films, om diverse redenen. Hier zit dat niet zozeer in mijn weg. Of is het over-the-top wat er vaak overheen ligt, nu eigenlijk een sterkte. Het is een soort koortsdroom van anderhalf uur. Het verhaspelen van droom en realiteit is zeker niet nieuw, maar ik hou er wel van. Je ziet duidelijk dat de makers zich verheerlijkt hebben aan het feit dat animatie ze geen beperking op kon leggen qua gekkigheid

Je moet het verder ook niet teveel willen volgen of begrijpen, ondanks de aanwezige thema's en diepzinnigheden. Dit is typisch een gevalletje van je mee laten voeren.

Eindelijk op groot scherm mogen zien

En wát een genot. De gekte, de overdaad, de manier waarop dromen en realiteit kwistig worden uitgesmeerd, bijgezet door een knettergekke soundtrack, een uitzinnige kleurenpracht en genoeg visuele vondsten om je gedurende de speelduur aan te blijven vergapen.

Heerlijk hoe de absurditeit middels dialogen de film binnensluipt telkens, alvorens los te barsten in de letterlijke parade van gekkigheid, met alle toeters en bellen van dien. Perfect tempo, scheutig heen-en-weer schietend tussen realiteiten en meer dan eens indrukwekkend hoe het de beleving van een droom tastbaar benadert.

Hou een pistool tegen mijn hoofd en ik moet toegeven dat de mate van detail wat textuur mist en wat eenzijdig glossy overkomt, de character design af en toe wat makkelijk is en dat er misschien een wat overtuigendere emotionele component in had mogen zitten; het zijn kleine minpuntjes die mij van de volle score afhouden. Maar die 4,5* blijft rotsvast staan.