Io e Caterina (1980)

Anti-feministiese klassieker van Sordi met hemzelf als eeuwige conservatieve en machistische burgerman. De bewering hierboven dat Sordi zijn bonne-robot zelf zou hebben ontwikeld is volstrekt onjuist: op zakenreis in de USA ontmoet hij bij Rosanno Brazzi voor het eerst zo'n hebbedingetje, en dat wil hij ook. Zeker als hij is gedumpt door zowel zijn vrouw Valeri, zijn echte bonne, en zijn maitresse, een nog steeds appetijtelijk uitziende Spaak.

Sordi laat dus in de USA zo'n electronische bonne voor zichzelf ontwerpen, en hij geeft haar de naam Caterina. Sexen kan ze helaas niet, dus daarvoor huurt Sordi niemand minder dan Edwige - die ook werkt in de kledingzaak van zijn vrouw- in ! Zoals het hoort wordt Edwige in haar eerste scène geintroduceerd via haar reet, en in haar tweede idem dito. Waarbij ik toe moet geven dat ze in totaal nog geen 20 minuten in beeld is, gelukkig wel steeds exploitatief, in de meest vulgaire outfits of nog beter geen- ook de verplichte douchescène ontbreekt niet...maar helaas blijkt Caterina ondanks haar bionische verschijning door een programmeerfoutje toch behept te zijn met vrouwelijke, al te vrouwelijke trekjes...voeg daar nog aan toe dat ze dol is op het kijken naar gialli( dwz. hier tv-krimi's ) en je begrijpt dat dit serieuze problemen gaat opleveren, waaronder eentje uitgevoerd in giallo-stijl tijdens een onweersbui.

Zoals u inmiddels heeft begrepen gaat het om serieuze wijsgerige vraagstukken die hier worden aangekaart !

Het scenario is trouwens afkomstig van Sordi's regelmatige medewerker Sonego. Sordi vond het helaas weer nodig zelf de boel te regisseren, hij kon het nog steeds niet al is de framing hier wel redelijk. De montage echter niet.

Prima score van Piccioni.