Le Salaire de la Peur (1953)

Andermaal gezien, blijkt dat ik een ingekleurde versie op de kop getikt heb, maar dat mag de pret niet drukken. Blijft een boeiende film. Las trouwens dat de film door vertragingen en ziekte tijdens de opnames 50 miljoen Franc over het budget ging. De regisseur brak zijn enkel, zijn vrouw had last van haar hart en opnames lagen ook geruime tijd stil door regenval en overstromingen, Het zou overigens opgenomen worden in Spanje maar dat weigerde Montand vanwege het Franco-regime dat daar heerste, er werd uitgeweken naar zuid-frankrijk. Dan werd er voor release in Amerika 21 minuten uit de film geknipt.

Las nu ook dat Friedkin ook nog een versie gemaakt heeft genaamd Sorcerer met Roy Scheider. Nu toch ook wel erg nieuwsgierig naar aangezien die film ook hele aardige beoordelingen krijgt.

Franse avonturenfilm met enkele kenmerken van het poëtisch realisme. Behaalt hetzelfde niveau als Sorcerer en streeft het op bepaalde vlakken zelfs voorbij. Het minst overtuigende aspect is zonder twijfel de lange intro die alle personages en hun hopeloze leefwereld onthuld. Het acteerwerk tijdens de eerste veertig minuten is matig tot tenenkrommend, (neven)personages komen karikaturaal over en veel scènes en dialogen konden ingekort of volledig weggelaten worden. Gelukkig stijgt het niveau exponentieel naarmate de film vordert. De angst waarnaar de titel verwijst wordt uitstekend weerspiegeld, de obstakels zijn bloedstollend en de wisselwerking tussen de vier personages is doorlopend interessant. Vooral Jo en Mario doorstaan elk een ruwe 'character arc' die het verloop een bijzonder zwaarmoedige ondertoon bezorgt. Hun emotionele rollercoaster is één van de belangrijkste steunpilaren van deze film. Ook de verschillende obstakels en manoeuvres die ze trotseren doen tegelijk likkebaarden en huiveren. De rotsscène, het wankele platform, het 'wasbord' en natuurlijk de macabere krater vol olie zijn quasi perfect uitgevoerd en zorgen ervoor dat de angst voelbaar wordt. Hier en daar wat ongelukkige toepassingen van rear projection, maar het mag de pret niet drukken, zeker aangezien het merendeel op locatie is gefilmd. Het typische downer ending kon beter zijn geëindigd met het shot van Mario die neervalt voor de vlammenzee. De remake heeft weliswaar de fantastische soundtrack van Tangerine Dream, een betere intro en ook de brugscène blijft onovertrefbaar. De twee films zijn aan elkaar gewaagd en blijven even nazinderen.

Het eerste gedeelte is ronduit saai langdradig en je vraagt je meerdere momenten af waar dit nou naartoe moet .
Wannneer de rit eenmaal begint komt de film tot leven , of beter gezegd het lijkt net of je ineens naar een andere film zit te kijken .
Het eind is natuurlijk verre van een happy end maar dat zag je op dat moment wel aankomen .

Ik zag vele jaren terug Les Diaboliques en pas nu de grootste klassieker van Clouzot, deels vanwege mijn top 250 project. Deze is nog wel een beetje completer. Waar Les Diaboliques een Hitchcockiaanse thriller was, deze film heeft een eenvoudig gegeven maar een flink aantal extra laagjes. Er zit een duidelijk anti-koloniale laag in en de film is bijna actvistisch socialistisch en de film neemt ruim de tijd om die achtergrond te schetsen vol met avontuurlijke mannen die kort na de oorlog wanhopig in de middle of nowhere beland zijn , waar ze moeilijk uit kunnen komen en waar ze hun leven voor wagen. Ook zowel de mannelijke kameraadschap en de mannelijke concurrentie zijn heel erg goed neergezet.

Een erg pessimistische film vol met wanhoop trouwens. Vond het heel erg goed. De Friedkin-remake ligt hier ook nog. En ook daar ben ik benieuwd naar.

Minder spannende avonturenfilm dan ik mij meende te herinneren, maar zeventig jaar na dato nog steeds een onderhoudende film. Na herziening kom ik voor mijzelf tot de conclusie, dat ik het inleidende gedeelte in het dorpje zeker zo mooi vind als de spectaculaire autorit, want afwisselender.

Voor een film uit 1953 zag het er allemaal grootschalig aangepakt uit. De film speelt zich af in een Centraalamerikaanse bananenrepubliek waar heel wat Europeanen een onderkomen hebben gevonden, op de vlucht voor iets of iemand. Daar zitten ze zonder werk en vervelen zich. Tot er een explosie in een gasveld plaatsvindt. De Amerikaanse exploitant looft een enorme premie uit aan ervaren chauffeurs om een lading nitroglycerine tot daar te rijden om de brandhaard te dichten, en dit over barslechte wegen die ook nog 's bezaaid zijn met allerlei obstakels.

In werkelijkheid draaide Clouzot de film gewoon in de Provence maar het is er niet aan te zien. Ik zou echt gezegd hebben dat hij in het buitenland had gefilmd. Een nog jonge Yves Montand zet zijn eerste grote rol neer, met aan zijn zijde de ervaren rot Charles Vanel. Behalve dat de film in het tweede uur erg spannend is, geven ook de sterke personages de nodige brandstof aan deze avonturenfilm. Vooral Vanel als "monsieur" Jo zal me bijblijven als de tragische lafaard die daarna een droevig einde kent . Een klassieker die wat tijd heeft om op te warmen maar daarna gaan alle remmen los...

PS / Friedkins remake Sorcerer vond ik minstens even goed.

Spannende, goedgemaakte film over twee vrachtwagenbemanningen die in Zuid-Amerika een hoeveelheid nitroglycerine moeten vervoeren naar een afgelegen olieveld. De film is te lang, met vooral een eindeloos durende opbouw, maar eenmaal op weg is dit prima te genieten. De remake van regisseur William Friedkin, Sorcerer, is evenwel een stuk beter.

Eerste verfilming van het gelijknamige boek waarin de reis van vier platzakke chauffeurs die erop uit worden gestuurd om met twee vrachtwagens over vijfhonderd kilometer onbegaanbare wegen, een lading nitroglycerine naar een brandende olieput te vervoeren, centraal staat. Probleem dat ik met deze film had is dat meer dan uur niet veel meer dan verveling van de westerlingen die zijn gestrand, wordt getoond, vaak op bombastische of komische manier. Hierna werd het beter maar of het nu de leeftijd was of dat regisseur het zo bedoeld had weet ik niet Echter ondanks de situaties spanning oproepen blijft het tempo wat traag, wordt er iets teveel geouwehoerd en de problemen onderweg enigszins te knullig. En de afsluiting van de film is minstens vijftien minuten te lang! het koste film toch zeker een halve punt.

Sign of the times.

Dat de inleiding, de uitleg van de wanhoop van de mannen die ze uiteindelijk aanzet tot de zelfmoordmissie op de vrachtwagens nu als langdradig wordt beoordeeld spreekt meer voor de tijdsbeleving van nu dan voor de film, want die is tijdloos. Net als de exploitatie van het hoofdmotief dat is, en net zoals de exploitatie in alle kleine details in de aanloop dat is. Geniaal in dat iedereen zijn eigen taal mag spreken, maar ook wat onduidelijk waarom de voertaal uiteindelijk Frans is - heb ik daar iets in gemist misschien? Hoe dan ook, volstrekt overtuigend in het sterke verhaal, en meesterlijk in de verfilming daarvan.

Een meesterwerk dat verder geen uitleg of krans behoeft, en al zeker geen remake - en al helemaal niet zo'n talentloze en kansloze versie als er nu op Netflix de ronde doet. Beschamend dat dat uberhaupt toegestaan wordt.

Uitstekende film waarin vier mannen in opdracht van een oliemaatschappij een gevaarlijke klus ondernemen. Een lange inleiding die gemakkelijk wat korter had kunnen zijn. Echter wordt dit daarna ruimschoots goed gemaakt. Lange, goed opgebouwde, en vooral spannende scenes. Uiteraard geen cgi en zo te zien ook weinig tot geen studiowerk.

Deze film voor het eerst op een woensdag middag ergens halverwege de jaren '80 op de Belg Frans gezien, toen ik er halverwege in kwam vallen. Jaren over gedaan om er achter te komen welke film het was en pas toen de Criterion versie uit kwam in het geheel terug gezien.

Erg goede klassieke Franse avonturenfilm, waarbij de tijd wordt genomen de verschillende hoofdkarakters te introduceren. Maar het is uiteraard vooral het tweede langere gedeelte over de waanzinnige, bizarre tocht door het gebergte en het oerwoud wat het meeste fascineert.

Ook de ontwikkeling van de karakters is om je vingers bij af te likken. Vanel is de gangster, de tough guy, die via vuil spel alsnog aan de barre tocht mee kan doen, echter: ze zijn nog niet vertrokken, of hij blijkt een enorme angsthaas en zwakkeling te zijn, zijn hele stoere act was slechts schijn. Montand echter, die aanvankelijk overkomt als een nietsnut, een flierefluiter en meeloper, ontpopt zich al snel als een geboren leider en iemand, die zich onder aller omstandigheden weet te redden en zijn hoofd koel houdt.

Ergens is het wel jammer dat we van het andere duo veel minder te zien krijgen en we amper te weten komen hoe het is geëindigd, behalve dat we een ontploffing in de verte zien.

Een aantal scènes, zoals met de brug, of door de modderpoel, zijn klassiek. Alleen het einde vind ik dan weer wat moeilijk te rijmen met de rest en is een beetje een sof.

Toch een film die zeker de moeite waard is en nog niets van zijn aantrekking kracht heeft ingeboet.

Een negen, ofwel 4,5 ster.

Henri-Georges Clouzot heeft me al een paar keer erg weten te overtuigen met Les Diaboliques en Le Corbeau, dus was ik benieuwd naar misschien wel zijn bekendste werk.

Deze Le Salaire de la Peur is een goede avonturenfilm geworden dat vooral in het tweede deel erg sterk is wanneer de rit van de mannen begint. Hoewel er in het eerste deel toch al een intense sfeer wordt gecreëerd, voelt het toch te lang aan. Er had zeker ingekort kunnen worden, want een aantal personages vond ik eerder vervelend zoals de baruitbater en Linda.

De rit van de 4 mannen door de bergen en over de onverharde wegen wordt erg knap in beeld gebracht en er zitten enkele erg sterke scènes tussen, zoals de explosie van de rotsblok en de ontploffing van één van de vrachtwagens, maar ook de scènes in de oliepoel en het keren bij de houten brug waren knappe scènes. Het einde is wel erg cynisch met Mario die al zigzaggend de ravijn inrijdt wanneer zijn opdracht achter de rug is.

Een typische film voor mij die schippert tussen een score van 3.5* en 4*. Het eerste uur is best taai om doorheen te komen met de scènes in het café, maar de tocht van de mannen maakt veel goed. Het krijgt van mij het voordeel van de twijfel.

4*

In een afgelegen dorpje in Midden-Amerika belanden kansloze avonturiers, waaronder de cynische Jo (Yves Montand), in bittere armoede en verveling. Een oliebedrijf biedt een fortuin aan wie twee trucks vol gevaarlijke nitroglycerine over 500 km hobbelige wegen naar een brandend olieplatform vervoert. Twee duo's vertrekken in een zenuwslopende rit vol gevaren, waarin elke schok kan leiden tot explosie en ieder moment hun laatste kan zijn.

Le Salaire de la Peur is volgens velen een meesterwerk van spanning en menselijke waanzin: Clouzots geniale montage, het zinderende geluid en Yves Montands ijzingwekkend kwetsbare spel maken van de nitroglycerine-transport een hartverlammende thriller die je nagels bijt tot op het bot. De existentiële paranoia en claustrofobische roadmovie bouwen naar iconische scènes – de rots, de poel – die cinema definitief veranderden. Toch overtreft William Friedkins Sorcerer (1977) nog dit origineel: rauwere locaties, intensere psycho-thriller dynamiek met Roy Scheider, en een nog meedogenlozere kijk op kapitalistische waanzin maken Friedkins versie superieur. Ik vind “Le Salaire de la Peur” een heel goede film, maar Sorcerer blijft voor mij de ultieme kick.

De prijzige 4K UHD print van Criterion is haarscherp maar er zijn geen ondertitels bij de Engelse dialogen, jammer.