Le Salaire de la Peur (1953)

Een beetje aan de lange kant, toch zeer goede film.

De lange introductie vind ik mooi omdat het zo'n contrast vormt met de avontuurlijke en spannende tweede helft. Ik houd er van als de tijd wordt genomen voor het introduceren van karakters.

De stoere oude man van het eerste deel die nergens voor terugdeinst gaat in het tweede deel helemaal kapot, geestelijk en lichamelijk.

De beelden zijn om in te lijsten, zo mooi. Prachtig camerawerk en inventieve shots.

Potjandorie, wat een shots op wegglijdende en vastzittende en draaiende banden. Mijn tanden deden weer dienst als nagelschaar. Wat een scenes! Wat een hitte, wat een smerigheid, wat een spanning, kortom wat een film!

Grootste minpunt is de intro van de film van een uur lang, dat had ietwat korter gekunnen mijns inziens. Ik betrapte me vaak op de gedachte van 'wanneer begint het nu!!?' Maar in de intro zitten ook prachtige scenes, en geeft een goede schets van de situatie waar de hoofdrolspelers zich in bevinden.

Mijn eerste Clouzot is uitermate goed bevallen. Bij een herziening wellicht 5 sterren, op dit moment een ietsiepietsie minder. Klasse.

Beetje vreemde film. De intro maakt wel erg nieuwsgierig, met al die kibbelende kleurrijke figuren. Maar echte round characters worden het helaas niet. De rit met het nitroglycerine vind ik vrij teleurstellend, hier en daar saai met enkele grappige momenten, zoals de Duitser die zich aan het scheren is met humoristische dialoog.
De kameraadschap na de gelukte ontploffing vind ik wel mooi om te zien, maar de rest boeit me niet en ik voel me niet verbonden met de karakters. Die grote vuurhaard op de plaats van bestemming is dan wel weer mooi om te zien, terwijl ik me met het einde niet zoveel raad weet. Beetje dom van hem

3 sterren

Ik heb ook de ingekleurde versie bij Ro - Disc gekocht en ik heb mij er niet aan gestoord tijdens het kijken, waarschijnlijk ook omdat ik nog nooit de zwart - wit versie gezien heb. Toch opmerkelijk dat men Les Diaboliques niet heeft ingekleurd en deze wel.

We volgen de ontwikkelingen van enkele dorpelingen die proberen te ontvluchten aan de hoge werkloosheid die de bewoners aanzet tot een ongekend hoge vorm van passiviteit. Overigens krijgen we niet de indicatie, dat werk lijdt tot een beter bestaan. Luigi, zwoegt en lijkt eerder gestraft dan beloond te worden. Bovendien, kan niemand aan de dagelijkse sleur ontsnappen die het maakt dat men zo graag dit dorpje wil ontvluchten. De dansavonden zorgen nog wel voor vertier, maar het oneindige becommentariëren van elkaar zorgt voor veel onderlinge frustraties. De 1ste 55 minuten leer je de hoofdpersonages kennen incluis enkele onbeduidende personages. De loomheid die vanaf de 1ste 55 minuten afstraalt staat in schril contrast tot de zenuwslopende 2de helft van deze film.

4 personen wagen het erop en storten zich in een avontuur, waarbij sommige mensen zich ongenadig tegen zullen komen en sommige mensen zich tot echte mannen mogen laten kronen. De missie wordt door niemand onderschat, men treedt de wegen dan ook met veel respect tegemoet. Mede daardoor, wordt de angst voor de wegen zo goed overgebracht. In de laatste plaats natuurlijk ook niet minder dan de afwisselende landschappen die men doorkruist. Fantastische beelden levert dit spektakel op. De strijd tegen de weg, de strijd tegen jezelf en de strijd tegen de concurrentie. Op meerdere fronten wordt er geknokt. Een geweldig moment als er op een gegeven moment een soort kameraadschap ontstaat .

Deze film is zeer spannend en waarbij de hoofdpersonen de randjes van de bergen bereden deed ik dat bij de rand van de bank. Het einde van de film is werkelijk prachtig tegenstrijdig. Hij kent geen angst meer en overschat zichzelf .

Toch krijgt deze film van mij bij lange na niet de maximum score omdat de 1ste helft van de film toch wat schril afsteekt bij de 2de helft van de film. De opbouw duurt wat mij betreft iets te lang. 4*

Veel beter dan Les Diaboliques.

Intro is zoals door sommigen al aangehaald wel veel (en véél) te lang. Waarschijnlijk niet voor zij die mede door de intro binding kregen met de personages, maar ik vond het niet veel.

Visueel vaak erg donker. Dat levert een aantal mooie shots op, maar ook vaak shots waarop er amper wat te zien valt. Vond het verder visueel ook niet al te speciaal.

Wat wel sterk was, was de trip met de trucks. Zowaar echt spannende scenes, al sleept ook dit deel wel erg lang aan. Maar de tijd gaat goed vooruit, en het is best aangenaam om volgen tot de eerste truck ontploft. Het stukje daarna is nog wel spanned (in de modder) maar het hele einde is weer een kwartier te lang en het echte einde is gewoon dom. Belachelijke afsluiter.

Blijft over een mooi middenstuk dat voorbijvliegt en bij momenten zelfs lekker spannend is. Jammer dat dit verpakt zit in een film van bijna 150 minuten. Anders had het makkelijk rond de 3.5* gezeten, nu stokt het op 2.5*

Het hoogtepunt van de film. Heb er 3x naar gekeken, alsof je naar een zeer recente (goede!) actiefilm zit te kijken.

Zoals Jo treffend de titel verklaard aan Mario; we worden niet betaald voor het ritje, we worden betaald voor onze angst. Angst die bij sommigen toeslaat, bij anderen resoluut opzij wordt geschoven, de dollar tekens en bijbehorende ontsnapping aan hun huidige zware levens in de ogen. Een leven dat overigens toch wel aardig wordt geschetst in het eerste uur (al had dat inderdaad allicht iets puntiger gemogen).

Als de heren eenmaal op rit zijn volgt de ene nagelbijtende scene de ander op, met als apotheose de onvergetelijke scene in de olie, bijzonder goed en spannend verfilmd. Fantastisch geacteerd ook, met name Vanel als Jo vind ik erg sterk (interessant karakter ook). Feitelijk verdient de film slechts strafpunten voor de iets te lange duur en het absurde einde...

4 ruime sterren!

Het begin van deze film stelt echt teleur. Die Vera Clouzot is wel een babe, maar voor de rest is het maar afwachten op het moment dat je weet welke kant Le Salaire de la Peur opgaat. Als eenmaal het avontuur begint, word je direct meegeslepen. Op bepaalde momenten is het ook echt spannend en zit je op het figuurlijke puntje van je stoel.

Het andere meesterwerk (Les Diaboliques) van Clouzot vind ik overigens beter dan dit werk.

Tja, ik had dus in eerste instantie ook de NL versie in handen. Ik dacht lekker handig met Nederlandse ondertitels, bleek het de ingekleurde versie te zijn Nooit begrepen wat iemand bezielt om een zwart/wit film in te gaan kleuren, ben er verre van gecharmeerd. Afijn, ik terug naar de videotheek om te ruilen tegen de oude import-versie, die ook verre van ideaal is. Belabberde filmkwaliteit en de helft van de Engelse ondertitels valt weg omdat wit op wit niet zo fijn leest...

Echter... ondanks alles mocht het de pret niet drukken! Heb erg genoten van deze prachtige en spannende film. Het plot is simpel maar uiterst effectief. Een aantal mannen die zich vervelen, op zoek zijn naar avontuur en dringend behoefte hebben aan harde valuta's. Een gevaarlijke missie met een flinke zak geld die aan het eind klaar staat. De pikorde wordt vastgesteld en onder druk komen het ware karakter boven drijven. In die zin deed de film me erg denken aan Deliverance trouwens.

Had ook geen problemen met de lange introductie, het zet het juiste gezapige tropisch tempo, een prima "couleur local" en een uitstekend podium om de belangrijkste karakters te introduceren. Natuurlijk gaat de film echt lekker worden als er met het explosieve goedje gereden moet gaan worden, vooral als blijkt dat de regisseur nog enkele verassingen in petto heeft die ineens een heel andere draai aan de geschetste situatie geven. Vind dat de film zeker een aantal bijzonder memorabele scènes kent die zeer sterk zijn uitgevoerd. Niet in de laatste plaats omdat de rollen erg overtuigend gebracht worden.
Uiteindelijk eindigt de film ook erg bitter, wanneer de definitieve prijs, het uiteindelijke loon van angst betaald moet worden met je leven... En dat op de tonen van een vrolijke wals. Het geeft de film net dat beetje extra venijn in de staart. Wat ervoor zorgt dat de film niet slechts kan worden afgedaan als een spannend avontuur. Net zoals in het al eerder genoemde Deliverance moet er worden nagedacht over de consequenties van de daden. Vind dat wel mooie thematiek.

Ook bijzonder trouwens dat er zo veel verschillende talen gesproken worden in deze film, vaak werd er bij oudere films voor een voertaal gekozen heb ik het idee. Het komt de authenticiteit iig zeker ten goede.

Le sailaire de la Peur is meer dan een terechte Klassieker.

4.5*

Erg sterke film met een zeer betekenisvolle titel

Tjonge wat heb ik zitten genieten van deze film zeg. Ik was tevoren nog niet echt bekend met het werk van Clouzot, maar dit smaakt zeker naar meer. De film zit echt enorm goed in elkaar. De eerste drie kwartier zijn lekker ontspannen en maken we kennis met de personen, waar een prima beeld van wordt geschetst.

Als de reis dan op een gegeven moment begint, wordt de film eigenlijk met de minuut spannender. Sowieso enorm knap hoe de reis wordt weergegeven. Geen overdreven situaties, maar problemen die je in een gebied als dat ook daadwerkelijk zou kunnen tegenkomen als je met een vrachtwagen vol nitroglycerine voorbij rijdt. De ontploffing van de andere vrachtwagen kwam voor mij echt volledig uit de lucht vallen. Dit sloeg zowel letterlijk als figuurlijk bij mij echt in als een bom.

Het acteerwerk is ook dik in orde. Yves Montand zet een prima rol neer en naarmate de reis vordert kreeg ik zowel voor hem als de andere drie personages steeds meer sympathie. Ook de beelden in het bergachtige gebied mogen er zijn en de film lijkt ook op dat punt zijn tijd soms vooruit. Het einde vond ik ook erg sterk. Dan heb je alle gevaren met een volle truck overleeft en rijd je doodleuk met een lege truck in het ravijn. Cynisch met een sterke boodschap wat mij betreft.

Een erg mooie 4,5*

Leukere film dan ik had verwacht! Oude films vallen me vaak tegen en een zit van 140 minuten, daar was ik een beetje huiverig voor.

Het eerste kleine uur was dan ook niet bijster interessant, het diende volgens mij een beetje om de personages te leren kennen maar was wel erg lang uitgerekt. Dan krijgen we natuurlijk de rit met de vrachtwagens, van dit deel heb ik echt genoten. Het was zowaar op sommige momenten echt spannend en het was leuk om te zien hoe ze de problemen die ze tegenkwamen oplosten.

Zo nu en dan moest ik ook wel lachen om sommige scenes, zo ook het einde wat wel een beetje apart was maar ook erg droog.

De hele film is ook lekker donker, dat brengt wel een goed sfeertje met zich mee. Soms is het ook wel erg donker dat je amper iets ziet, maargoed. 3 dikke verdiende sterren hiervoor.

Heb al 2 jaar de ingekleurde versie liggen. Nu is het er toch van gekomen. Even de kleurtjes wegdraaien en je merkt het verschil totaal niet, zag er prima uit. Toen ik even de kleurtjes terugdraaide (uit nieuwsgierigheid) zag ik wat je al kan raden, dat ziet er echt niet uit! Weg sfeer.

Goed, de film is fantastisch. Heb pas twee films van Clouzot gezien en hij behoort nu al tot een van mijn favorieten. Ontzettend vermakelijk en heel erg spannend. Alles aan de film is eigenlijk goed. Het duurt een uur voordat ze op pad gaan en hoewel dat inderdaad wat lang is, heb je dat uur denk ik (grotendeels) wel nodig. Verder niets aan te merken. Kan alle aspecten van individuele scenes (vond de explosie gevolgd door het oliezwemmen het best tot acteerprestaties apart benoemen, maar de film als geheel is gewoonweg geweldig. 4,5 sterren.

Degelijke film, maar niet zo spannend als ik verwacht had, en een beetje aan de trage kant. In het deel waarin de nitroglycerine vervoerd moet worden is het logisch dat de film traag verloopt, de truck mag vaak immers niet harder dan 20 km/uur. De traagheid zorgt hier ook voor een lekker beklemmende sfeer.

De introductie had van mij wel een stuk korter en bondiger gemogen. Op zich is er niets fout aan, er wordt een goed beeld geschetst van een Zuid-Amerikaans werkloos arbeidersbestaan, alleen is het in vergelijking met de rest van de film wat aan de lange kant en niet belangrijk genoeg om er zoveel tijd aan te besteden. Door sommige minder belangrijke personages wat oppervlakkiger te laten en vooral Mario en Jo uit te diepen, zou dit eerste gedeelte behoorlijk ingekort kunnen worden.

Echte spanning bij de verscheidene hindernissen heb ik niet ervaren. Neemt niet weg dat de scènes, zoals het opblazen van de steen en de oliepoel, ijzersterk zijn. Wat mij het meest interesseerde aan Le Salaire de la Peur was het personage Jo en zijn relatie met Mario. Prachtig hoe Jo langzaamaan verandert van een stoere, grofgebekte maffioso in een broekplassende huilebalk. Het einde was voor mij wel bevredigend. Beter in ieder geval dan het voor de hand liggende alternatief.

Daar waar bijna iedereen iets tegen het langdradige begin heeft, heb ik lekker genoten van het zonnige sfeertje met alle hete perikelen van dien. Leuke karakter ontwikkelingen die door een behoorlijk goede cast werd neergezet, niks theatraal's gezien en bovendien nog grappig ook. Wat mij betreft hadden ze daar achteraf mogen blijven ...

Maar ze gingen dus rijden met hun trucks en hoopvol zat ik op spanning te wachten die ik nergens kon bespeuren. Er zaten wel goede scene's tussen maar 't ging soms mis met flauwe reactie's die zich maar bleven herhalen waardoor de 3.5* die toen al vaststond steeds zwakker werd. Daarnaast duurde het allemaal net iets te lang en hadden ze er een normaal einde aan moeten plakken, de overtreffende flauwe trap.

Toch opmerkelijk veel goeds gezien en had zelden een gevoel dat dit een vrij oude film was. 3.2* of misschien toch een kleine 3.5*.

Mooie film. Leuk begin, met de introductie van alle karakters. Heerlijk sfeertje, mooie plaatjes, de hitte is te voelen en ondanks het feit dat velen dit eerste uur te lang vonden duren heb ik me erg vermaakt.

Vond de film nergens te lang duren trouwens. Prima tempo, een goede opbouw en vermakelijk van het begin tot het eind. Erg spannend vond ik het niet jammergenoeg. Toch kent de film een paar érg sterke scénes.

Het moment wanneer ze die steen op gaan blazen bijvoorbeeld, de scéne in de olie en natuurlijk de prachtig geschoten scéne op de steiger. De scéne dat Montand van die steiger afspringt om Vanel te zoeken is prachtig gefilmd trouwens.

Daarnaast worden de karakterontwikkelingen goed weergeven en is het vooral mooi om te zien hoe Charles Vanel langzaam van iemand met een hele grote bek transformeert in een zielig wrak. De ontploffing van de ''andere'' vrachtwagen en het einde werden misschien wat té snel voorgeschoteld, maar op één of andere manier maakten ze beide toch aardig indruk.

Sterke film dus. Vooral het camerawerk vond ik prachtig. De gebieden, bergen, rotsen, wegen en ga zo maar door. Heel mooi gefilmd allemaal. De film kent z'n onlogische momenten wel, maar ik heb me erg vermaakt. Nu op naar Les Diabloliques.

Geweldige film.

Vond het toch wel jammer dat ik de ingekleurde versie had, je zag het er iets te goed aan af. Maar verder heel weinig op aan te merken. Erg spannende film, geweldige opbouw, prima speelduur. Zeker niet te lang, en qua tempo precies goed. De personages hebben elk hun eigen unieke motivatie. De film kan verder vooral leunen op een geweldig script. Leuk cynisch einde ook, hoewel het net iets te makkelijk gebracht werd, het idee erachter is uitstekend.

4*

Le Salaire de la Peur

Wat een fantastische film. Eindelijk kwam Le Salaire de la Peur dan binnen via de MM pakket service. Ik had er al lang naar uitgekeken, en ik kon bijna niet wachten om hem vanavond te zien. Sprakeloos ben ik na het kijken van de film.

Ik besloot eens een film te kijken zonder ik er dan maar ook iets van af wist. Het enige wat is wist is zijn notering op MM. De film begon rustig, en het werd niet meteen duidelijk welke kant het verhaal op ging. Wat me wel meteen opviel was de heerlijke sfeer, de geweldige camerabeelden, de goeie acteerprestaties en het fantastische kleurgebruik, heel mooi allemaal.

Na ongeveer drie kwartier, wordt het inderdaad duidelijk dat Mario en Jo, en de twee anderen, de vrachtwagens met Nitrocyline gaan vervoeren. Wat volgt is twee uur spannende maar vooral briljante cinema. Leuk is vooral telkens die nieuwe obstakels, dat het verhaal spannend houdt. Eerst die bobbelige weg, daarna dat keren bij die houten brug, vervolgens die steen die midden op de weg lag, en als laatste die olie plas. Erg boeiend en zeer spannend allemaal.

Nogmaals de acteerprestaties zijn fantastisch. Yves Montand speelt erg goed, ik weet niet of meer mensen dat vinden maar ik vond hem erg op Humphrey Bogart lijken, kwa uiterlijk. Verder doet de rest van de cast het ook super niets op aantemerken. Het einde is ook erg indrukwekkend, niemand wordt gespaard. Geweldige film, de vijf sterren zijn dik binnen, en de top tien plek ook. Ik zal er nog een nachtje over slapen welke plek dat precies gaat worden, maar het zal zomaar kunnen dat deze film morgen op nummer één staat.

5,0*

Ook maar eens gekeken vanwege de notering.

Redelijk spannende trip en gebeurt nog aardig veel in de film. Alleen jammer dat het beginstuk toch wel iets te lang is, de personages (zeker in deze setting) wat afstandelijk voelen en dat het einde in het verkeerde keelgat schoot.

3*

Fascinerende film, waarin een zootje gestrande Europeanen vast zitten in een gat in Honduras en proberen daar weg te komen. Als die kans zich aanbiedt slaat het lamlendige sfeertje om en krijg je een spannende tocht voorgeschoteld, met veel memorabele scenes.

Mooiste scene vond ik de subtiele manier waarop de ontploffing van de eerste vrachtwagen werd getoond- de sigaret die wegwaait.

Wel vraag ik me af wat 2000 US$ toen waard was,dat ze er een ticket van konden kopen snap ik, maar iemand had het zelfs over een huis kopen.

Helaas door omstandigheden de film in 3 delen gezien, waardoor de opbouw niet goed uit de verf komt. Bij herziening zal er nog wel wat bijkomen.

De angst zit er flink in gedurende z'n afsluitende anderhalf uur. De opbouw daarvoor is nogal aan de forse kant. Het profiteert van z'n afgelegen, bloedhete setting, internationale gezelschap en halve wilde, maar als onderlaag blijkt het alleen ten aanzien van Jo echt van toegevoegde waarde. Geen vervelend uurtje, maar wel een beetje te breed uitgemeten. Het maakt verder niet zoveel uit.

Want zodra het spel op de wagen is, staat de film onmiddellijk onder hoogspanning. Een explosieve reis, in zwart-wit natuurlijk, met obstakels en zweetdruppels waar close-ups van een slippende band meteen naar adem doen happen. Vermeldenswaardig zijn de scènes rondom de steiger en de olieplas. Spijtig van de laatste pakweg vijf minuten. Is het niet overbodig, dan is het wel knullig.

Aardige avonturenfilm. Ondanks de nogal lange introductie blijven de personages redelijk oppervlakkig. De rit zelf zorgt echter voor voldoende spanning. Aardig in beeld gebracht, met name de scènes op de steiger, in de olie en het opblazen van het rotsblok. Degelijk acteerwerk en de film kijkt zeer aardig weg. Het had wat mij betreft wel een minuut of vijf minder lang mogen duren, het einde is namelijk nogal misplaatst en had beter achterwege kunnen blijven.

Wat een fantastische film! Had hier na mijn onvoldoende voor Les Diaboliques geen hoge verwachtingen van. Deze film kent echter een perfecte opbouw. De setting van een groep verdwaalden in de middle of nowhere in Zuid-Amerika is goed getroffen. De verwikkelingen zijn misschien niet spannend en het duurt wat lang, maar ik vond het wel een pay-off hebben in de tweede helft van de film. Dat deel is nagelbijtend spannend. En dat is helemaal te danken aan de opbouw. Er zijn twee teams van twee en de manier waarop die worden afgewisseld is grote kunst en een enorme toegevoegde waarde. Lange scenes, soms komen ze elkaar tegen en wordt overgeschakeld naar het andere team. Maar wat de film vooral kenmerkt is ook veel rust. Geen gekke cuts, geen versnellingen, alles wordt gewoon in de bij de actie behorende tijd getoond. "Een stilte voor de storm"? Heel invoelbaar en heel spannend. Zeker de beste film die ik in een tijd heb gezien.

Onwaarschijnlijk goede Franse (maar in Mexico spelende) actiefilm met Yves Montand in een van de meesterlijke hoofdrollen. Razend spannend met een paar gruwelijke scenes en fantastisch verfilmd door regisseur Clouzot, een unsung hero van de Franse cinema.

Breed uitgesponnen sfeerbeeld in de aanloop naar het avontuur en het slot viel niet zo best uit maar daartussen ligt een brok film van het hoogste niveau.
Zag hem vele jaren geleden en het beeld van de man met zijn been onder de truck en de spanning bij de vele bochten op de weg die de twee vrachtwagens met het explosieve goedje moeten maken waren mij levendig bijgebleven .
Eigenlijk een eerder pessimistische kijk op de maatschappij, in een eenvoudig, maar krachtig verhaal uitgewerkt.
Top acteerprestaties van Yves Montand en Charles Vanel.

Naar mijn smaak een vrij bombastische film die te lang duurt. Het voelt wat gedateerd aan, al heeft de film wel stevige ingrediënten. Interessante personages, een boeiend middenstuk en hier en daar prachtige shots. Maar het tempo zit niet goed en het verhaal wordt door de lange duur weinig interessant. Misschien dat later een nieuwe kijkbeurt voor een opwaardering kan zorgen.

Regisseur Henri-Georges Clouzot filmde in Zuid-Frankrijk, maar weet op voortreffelijke wijze de drukkende en zweterige tropensfeer neer te zetten van Zuid-Amerika.

In de jungle van van Zuid-Amerika worden vier mannen in twee vrachtwagens op pad gestuurd. Ze moeten nitroglycerine naar een afgelegen olieveld vervoeren. Door de grote rivaliteit tussen de mannen komt de bezorging van het gevaarlijke middel in gevaar en ook ieder kuiltje in de junglewegen kan al fataal zijn.

Het begin van het verhaal, waarin de onsympathieke personages geïntroduceerd worden, is wat traag. Maar zo gauw de reis is ingezet, volgt een aaneenschakeling van magistraal geënsceneerde actiescènes, zinderende spanning en sterk acteerwerk. Deze zwart-wit Thriller / Avontuur film, won de BAFTA, de Gouden Beer en de Gouden Palm.

Leuk.

Ik kijk ze niet veel, de zwart wit films. Soms wil ik ze nog weleens een kans geven, hier vanwege de top 250 notering. En gelukkig maar ook, want ik vond hem verrassend leuk om te kijken. Ik zal er niet raar van opkijken als deze zomaar een remake krijgt.

Eerste Clouzot ervaring, misschien kijk ik Les Diaboliques nog wel een keer. Deze film uit 1953 weet soms spannender te worden dan de meeste films boven de 2010. En dat is knap, want meestal voel ik ze niet zo. De goede versierde scenes zorgen ook voor nodige spanning.

Knap cameragebruik soms, acteerwerk wel ok, soms wat houterig zoals het karakter Linda. In het algemeen duurt de inleiding misschien iets te lang, maar de finale is dan ook sterk met het middenstuk meegeteld. Erg leuke film, aanrader voor zwart wit fans.

Le salaire de la peur was voor mij een totaal onbekende film. Dankzij Cinema Canvas deze miniklassieker kunnen bekijken van Henri-Georges Clouzot. In het begin had ik wat moeite met de film die erg traag start. Het is eigenlijk vanaf de rit met de explosieven dat het interessant begint te worden.

Twee duo’s rijden door de jungle om hun goedje af te leveren. Dit is niet zonder gevaar en heel wat obstakels kruisen hun weg. Vooral de magie tussen Mario en Mr. Jo is erg aandoenlijk en grappig. Tijdens de roadtrip komt hun ware aard, vooral die van de bange Mr. Jo, naar boven. Mario daarentegen is de onbezonnen macho die wel ziet hoe het afloopt. De spanning tijdens de roadtrip is groot en houdt de kijker op hun puntje van zijn stoel. Zo zijn het rotsblok, de modderpoel en die hangbrug erg leuke taferelen.

De film is niet altijd even geloofwaardig en bij het omgaan met de nitroglycerine is men niet altijd even consequent. Blijkbaar zou er ook een ingekleurde versie bestaan, maar het zwart-wit stoorde me allerminst. Ook het einde was prima en verrassend, geheel naar het beeld van Mario eigenlijk.

Vrachtwagens en nitroglycerine

Een aantal jaar geleden had ik me aan L'Enfer d'Henri-Georges Clouzot gewaagd. Een documentaire over L'Enfer, een film met Romy Schneider en Serge Reggiani in de hoofdrollen maar die nooit door Clouzot werd afgemaakt. Als documentaire op zich niet zo bijzonder, maar wel een interessant beeld van hoe een film (bijna) tot stand komt. Ik was altijd al van plan om me nog eens aan iets van de regisseur te wagen en het is uiteindelijk Le Salaire de la Peur geworden. Waarom? Gewoon omdat het één van de meest mooiste titels in de geschiedenis van de cinema is.

De film zelf moet echter wat op gang komen, zeker het begin in het café is redelijk taai om door te komen. Het wordt pas interessant wanneer onze vier vrijwilligers in hun vrachtwagen kruipen en vanaf dan laat de ware Clouzot zich zien. De 'strijd' tussen de twee duo's blijft boeien en het is vooral de evolutie in de relatie tussen Mario en Jo die erg beklijvend wordt neergezet. Redelijk onvoorspelbaar ook en dat had ik niet meteen verwacht. Je voelt/weet natuurlijk dat één van de twee vrachtwagens de rit niet gaat overleven maar de dood van Luigi en Bimba komt dan toch nog op een ietwat onverwacht moment. Ook het einde waar Mario verongelukt nadat hij ligt te zigzaggen over de weg zie je nogal aankomen, maar dat wordt dan vakkundig genoeg in beeld gebracht om niet als storend te ervaren. Sowieso eigenlijk best wel een aantal iconische scènes met de beenbreuk van Jo als spreekwoordelijke hoogtepunt, beklemmend stukje cinema is dat.

Vreemd om zo'n jonge Yves Montand te zien eigenlijk. Ik heb al een handvol films met de Franse klassebak in de hoofdrol gezien, maar nagenoeg allemaal uit de jaren '70 of '80. Fijn om te zien dat hij op jonge(re) leeftijd ook al overtuigend genoeg was om een film te dragen. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Met Montand is absoluut niets mis maar er zijn nog andere acteurs die hun steentje zeker en vast bijdragen. Zo is Charles Vanel indrukwekkend als Jo (het verschil in de manier waarop hij de film binnenkomt en hoe hij hem verlaat is geweldig) maar ook Folco Lulli en Peter van Eyck drukken als de rivaliserende chauffeurs zeker en vast hun stempel. Verder nog een ietwat vreemde romance tussen Mario en Linda (een rol van Véra Clouzot, de vrouw van) waarbij het nut van de karakteruitdieping van die laatste me een beetje ontging.

Tof! Had er met het taaie begin geen goed oog meer in maar Clouzot heeft me naar het einde toe compleet weten draaien. Fijn dat er toch nog films bestaan die je langzamerhand compleet in hun greep krijgen. Een aantal geweldige scènes (de obstakels op de weg vormen het hoogtepunt) en natuurlijk een cast die geweldig op elkaar is ingespeeld. Heb hier denk ik ook nog ergens Les Diaboliques rondzwerven, dat wordt de volgende Clouzot waar ik me aan ga wagen. Moet er maar eens werk van maken.

Kleine 4*

Knap gemaakte film op vlak van sfeeropbouw en fotografie. Het is een vrij lange film die zijn tijd neemt voor de exploratie van de karakters, en met een tweede deel waarin de spanning te snijden is. Met een grandioze finale. Ik heb de gekleurde versie bekeken en vind die op zich mooi. Was me tijdens het kijken niet bewust dat het origineel gefilmd is in zwartwit, maar bij bepaalde scenes had ik wel het idee dat het om een typische noir scenes ging die beter tot hun recht zouden komen in zwartwit. Zoals de scene waarin een caféganger gefilmd wordt met schaduwstrepen op zijn lichaam veroorzaakt door licht over de typische lamellen.

Mijn emotionele verbondenheid met de film was wel niet zo groot, al met al kon het mij niet veel schelen wat er met Yves Montand en co. gebeurde.

Deze film is zeker het bekijken waard en wordt vaak in 1 adem genoemd met 'Les Diaboliques', samen de twee internationaal bekende klassiekers van Clouzot. Mijn voorkeur gaat wel uit naar Les Diaboliques die voor mij toch mijlenver boven deze film staat, al gaat het natuurlijk wel om verschillende genres. De ene is een actie thriller en de andere heeft het meer met psychologie en suspense.

Degelijke film. In tegenstelling tot velen vond ik juist de aanloop naar het transport het meest interessant. Een wereld met flink wat armoede wordt daar getoond waar iedereen z'n brood probeert te verdienen. Om die reden beginnen de hoofdpersonages aan een gevaarlijk maar lucratief transport van explosieven, wat zeker goed en spannend wordt gebracht, maar dat zich zoals elk transport wel een beetje laat raden. Tijdens dat spannende transport is het wel fijn dat er een ontwikkeling van de onderlinge relaties zich voordoet en dat de druk van hun levensgevaarlijke opdracht op hun psyche continu merkbaar is.

Het begin speelt zich af in een Zuid-Amerikaanse migranten-stad, waar het armoedige leven zich rond de plaatselijke kroeg/hotel afspeelt. Grappig dat de migranten hier Fransen en Amerikanen zijn die daar op zoek zijn naar werk. Het toont verder een vrij rauw beeld wat me niet ondenkbaar lijkt in het Latijns-Amerika van de jaren '50.

Qua taalgebruik zullen velen smullen aangezien er altijd kritiek is op Duitsers die geen Duits spreken. Hier spreekt iedereen de eigen taal, en met iedereen bedoel ik iedereen... De film schakelt constant en in volledige willekeur tussen Frans, Engels, Duits, Italiaans en Spaans. Een waar drama als je het mij vraagt, ik versta al die talen redelijk, en dus helaas goed genoeg om er gek van te worden, na de seconden dat het duurt om een taal te herkennen moet je alweer omschakelen naar een andere, en dat met een niet altijd volmaakte ondertiteling in taal X die uiteraard wegvalt telkens als taal X (of iets wat erop lijkt) wordt gesproken . De uitspraken met enorme accenten helpen daarbij niet, zoals o.a. die dame die zogenaamd alleen Spaans spreekt maar de taal helemaal niet beheerst en duidelijk alle zinnen fonetisch uit haar hoofd heeft geleerd en met zwaar Engels accent uitspreekt, zonder te weten wat ze zegt. Dus nee, geef mij maar een film waar de belangrijke dialogen hooguit in 2 talen worden uitgesproken door acteurs die die taal daadwerkelijk beheersen, want dit werkt niet.

Afgezien daarvan is het een hele degelijke film, met fraai camera- en acteerwerk. Terecht een klassieker. Ruime 3,5*.