Aloys (2016)

Niet zozeer in thematiek, maar in uitwerking erg verwant aan persoonlijke favorieten Upstream Color en Cherry Pie, zeker in het gebruik van geluid. Begon ook al aan 5* te denken, maar helaas verliest de film aan kracht wanneer de mystiek (al redelijk snel) wegvalt. De sterke melancholische sfeer en de briljante audiovisuele uitwerking blijven gelukkig wel overeind.

Zie dat de Nederlandse bioscooprelease nu op 20 april 2017 staat. Wellicht dan nog eens zien, maar de film is ook al op blu-ray uitgebracht door Eureka/MoC.

Is volgens mij nog op de Nederlandse iTunes te zien.

Ik kon trouwens ook maar deels in deze film meegaan. Visueel vaak erg mooi, met name de manier waarop sommige scenes geëdit waren deed ook mij een beetje een Upstream Color denken. De soundtrack dan weer iets te generieke piano/ambient naar mijn smaak. Het grootste euvel vond ik echter de hoofdpersonages, welke me maar matig konden boeien. Misschien heeft die schabouwelijke Duitse taal er iets mee te maken (wat je de film zelf natuurlijk niet echt aan kan rekenen).

Verder inderdaad ook eens dat het ongrijpbare karakter van de film helaas na een poosje verwaterd, daar waar een Upstream Color dat de ganse lengte vasthoudt. Laatste halfuur sleept daarom ook een beetje en werd bij wijlen wat repetitief. Maar een bijzondere film is het zeker; sterk concept, visueel sterk, erg boeiend eerste halfuur, daarom nog zeker een kleine 3*.

Bijzondere en intrigerende film van Zwitserse nieuwkomer Tobias Nölle. De film schetst het ellendige bestaan van de aan de Capri-Sun nippende, depressieve detective Aloys Adorn (Georg Friedrich) die zich verstopt achter zijn camera en alleen via de lens contact heeft met de wereld. Voor zijn werk gebruikt hij de camera om bewijs voor klanten te leveren, de rest van de obsessief door hem gemaakte, gecatalogiseerde en opnieuw bekeken opnamen zijn voor persoonlijk gebruik. Maar wat gebeurt er als zo'n man z'n levenswerk verliest en gedwongen wordt achter de camera vandaan te komen. Als de tapes worden gestolen moet de detective uit zijn appartement kruipen om het leven weer te ervaren in plaats van het vast te leggen. Een mysterieus meisje belt hem op en stelt voor om te “telephone walking,” een Japanse vorm van meditatie waarbij je je een voorstelling probeert te maken van een virtuele wandeling die aan de andere kant van de lijn beschreven wordt. De film is een zeer melancholische film over een eenzame voyeur in een bizar liefdesverhaal waarin realiteit en verbeelding in elkaar gaan overlopen. Dit alles verpakt in een prachtige visuele stijl. Voor sommige kijkers kan het langzame tempo tegen gaan staan en werkt de switch van verbeelding naar realiteit niet de gehele film lang. Echter is het wel een mysterieuze en mooie film die goed werkt als een tegengif tegen het alledaagse. En tot slot deze prachtige quote: “Every party must end, and left behind are the lonely people.” om te eindigen.

Afgezien van wat fraai geschoten beelden vond ik er niet veel aan, een vreemd verhaal waar soms geen touw aan vast te knopen is. Nou kan ik vreemde films soms best waarderen maar dit "kunstwerkje" is me te abstract. Apart is het wel maar dit wist me niet te bekoren. Ook het einde viel me erg tegen, ik had gehoopt op meer duidelijkheid maar helaas blijft het erg vaag. Geen voldoende.

De film gaat over een contactgestoorde man die daardoor zelf niet leeft maar louter het leven van anderen observeert (hetgeen nog eens wordt benadrukt doordat hij detective is en aldus ook beroepsmatig in de bosjes ligt anderen te begluren). Na de dood van zijn vader blijft hij helemaal eenzaam achter, maar een vrouw in z’n flat lijkt verliefd op hem (of in ieder geval sympathie voor hem te hebben) en lijkt erin te slagen om contact met hem te leggen nadat hij dronken in de bus ligt en zij z’n camera kan wegnemen, al is dat op een hele indirecte manier: ze bellen met elkaar en fantaseren dan (‘woorden roepen beelden op, beelden brengen je in beweging’). Hij verliest zich echter geheel in die fantasiewereld en deinst uiteindelijk toch terug om haar in het echt te ontmoeten.

De film is interessant – de film gaat niet alleen over een eenzame man en vrouw maar stelt impliciet ook de vraag of we niet allemaal slechts met een zelfgeschapen beeld van de ander omgaan in plaats van die ander echt te ontmoeten – en is ook erg mooi geschoten. Ik denk dat je deze film surrealistisch kunt noemen omdat fantasie en werkelijkheid door elkaar heen lopen, hetgeen de film nog een extra dimensie geeft. Toch heeft de film ook iets onbevredigends: de film focust zich sterk op de relatie tussen de man en de vrouw maar tegelijkertijd blijft die relatie wat duister, zowel qua echtheid (wat is echt en wat is gefantaseerd?) als qua intenties (waarom wil de vrouw dat de man gaat leven, al is het maar in zijn fantasie?). Maar misschien is dat juist het punt van de film: we weten niet wat echt is of wat de ander wil maar moeten het doen met ons beeld van de werkelijkheid.

Helaas was ik erg moe tijdens de film en heb ik me niet goed kunnen concentreren. Ik hoop de film nog eens te kunnen zien om een definitief oordeel te kunnen geven.

Nadat zijn vader na een lang ziekbed sterft, probeert Aloys [Georg Friedrich] te overleven als privé-detective. Door zijn werk is hij echter niet in staat tot gewoon, menselijk contact, totdat Vera [Tilda von Overbeck], die in hetzelfde flatgebouw woont, hem om hulp vraagt omdat ze naar het ziekenhuis moet. Hij negeert haar, ontfermt zich toch over haar leguaan. Daardoor ontstaat er een breekbare band tussen de twee mensen, die Vera versterkt wanneer ze telefonisch contact opneemt met Aloys en ze hem een droomwereld schildert waardoor hij uit zijn geestelijke isolement treedt.

Meer inhoud heeft de film niet en dat doet je toch een beetje afvragen waarom deze film 90 minuten moet duren. Dit is namelijk vooral een stijloefening van regisseur en co-scenarist Tobias Nölle en hoewel de beelden prachtig zijn gefilmd en het acteerwerk van beide acteurs voortreffelijk is, doet het ook allemaal iets te zweverig aan en is het zo nu en dan ook ronduit verwarrend. Een onevenwichtige film, maar de visuele schoonheid telt voor mij toch zwaarder dan de inhoudelijke tekortkomingen en maken dit psychologische drama toch de moeite waard.

Ik sluit me aan bij alle het goede en deels negatieve dat hierboven door verschillende mensen is benoemd. Voor mij stort de film helaas na het feestje nogal in. Het voelt dan als herhaling van zetten, spielerei en te lang. Jammer. Ik had er graag meer sterretjes aan kwijt gewild.

Het is zeldzaam wanneer er een Zwitserse film in de internationale schijnwerpers komt... maar met Aloys kunnen ze toch wel weer zichzelf een schouderklopje geven.

Tobias Nölle lijkt wel een beetje beïnvloed te zijn geweest door Nolan... Deze inspiraties verwerkt hij op een knappe degelijke manier in zijn experiment... Ja, ik kon dit wel experimenteel noemen. We volgen Aloys... erg knap neergezet door Georg Friedrich, de man die ik nog ken als die lijkschouwer uit Atmen. Hij zorgde er echter wel voor dat ik de hele tijd het gevoel had dat ik naar een Oostenrijkse film zat te kijken ipv een Zwitserse. Om nog te zwijgen over enkele verdachte Haneke/Seidl inspiraties. De film is saai, leeg, monotoon, oppervlakkig en de locaties zijn veelal kaal... kortom, het ademt de kwellende eenzaamheid van Aloys. Zijn vader is net te komen overlijden en hij zoekt zijn heibel in het filmen van momentopnamen en details in zijn omgeving. Dit vaak ter laste van de omstanders. Dan ineens, wanneer hij uit een kater ontwaakt in de stadsbus, zijn cameraspullen en opnames gestolen en niet veel later wordt hij gebeld door een mysterieuze vrouw. Waar de film dan naartoe gaat... Het is me nog altijd een raadsel... of iets wat ik zelf zou moeten invullen. Het is... nouja... gewoon experimenteel.

Maar dan wel op een manier dat het kunstzinnig en boeiend blijft en waarbij je je niet dreigt te vervelen. Het acteerwerk is sterk, het kan alle kanten op en op den duur gaat het de mindfuck kant op waarbij je, inderdaad op zijn Nolaniaans, regelmatig switcht tussen droom, visioen en werkelijkheid. Knappe verwevingen ook: Die Chinese familie, de visioenen over dat bos en dan vooral met kers op de taart: die keyboardscene!

Ja, wat mij betreft een zeer geslaagd stukje arthouse...

4,0*

Vind het ook een fijn filmpje. Het verhaal moet even op gang komen, maar de ijzersterke geluidsband en de fraaie cinematografie zijn direct overtuigend. Het spel tussen de hoofdpersoon en zijn mysterieuze stalker vond ik ook interessant, hoewel het misschien net iets te lang duurt. In weerwil van wat De filosoof hierboven stelt gaat Aloys uiteindelijk toch achter de werkelijke vrouw aan, nadat hij zijn telefoon kapot trapt. Uiteindelijk liggen ze samen in een (psychiatrische?) kliniek te slapen. En de keyboard scene, heerlijk, ik ga hem nog eens opzetten.