The Ramen Girl (2008)

leuk om brittany murphy weer eens in een film te zien spelen..

leuk geacteerd, lekker feel-good, en mooi op z'n eigen grappige manier ondersteund door de muziek..

ook het contact tussen brittany en de japanse kok was erg leuk om te zien.. zeer geslaagde film

Ik heb een heel dubbelzijdig gevoel bij deze film. In het begin vond ik het verhaal zo vaag. Ik begreep echt niet waarom ze zo gefixeerd was op het doel om te leren om Ramen te maken. Haar beweegreden begreep ik niet en op het einde eigenlijk nog niet echt.

Op een gegeven moment begon de film me toch te pakken. Dat kwam vooral door de chef die Abby probeert aan te leren om ramen te maken. Wat een sterke rol. Zo'n lieve brombeer. De verwarring en miscommunicatie die tussen de twee onstaat is heel grappig om naar te kijken. Ook is het erg leuk om mee te kijken met het japanse dagelijkse leven.

Het einde vond ik dan wel weer zwak. In feite was ze gezakt voor de grootmeester met het maken van de ramen maar toch vertrok ze terug naar Amerika. Ik had toch het gevoel dat ze iets niet afgemaakt heeft. Ik had graag gezien dat ze in Japan toch was doorgegaan om de perfecte ramen te maken voor de grootmeester.

Maar verder is het zeker wel een leuk fimpje om naar te kijken. Ook al moet je daar wel even voor volhouden want in het begin vind ik het nogal wazig.

Eigenlijk stelt deze film niets voor met het cliché verhaaltje, matige humor en vervelende personages. Maar dankzij de prachtige setting van Japan is hij toch zeker kijkbaar. De film laat op een mooie manier kleine stukjes van de Japanse cultuur en gewoonten zien, hier en daar gecombineerd met mooie beelden van het Japanse stadsleven. Als je niks met Japan hebt kan je de film beter links laten liggen, maar voor de liefhebbers (zoals ik) zitten er best genietbare momenten tussen. 3*

Deze film viel mij ontzettend tegen. Zo vlak na het overlijden van Murphy ging ik mij hier eens goed voor zitten maar dit was toch wel een teleurstelling.

Murphy die ik normaal gesproken graag zie is hier ontzettend druk en vervelend aanwezig. De taalproblemen met haar tegenspeler hongen me na twee minuten al de keel uit en de film heeft daarna ook niet veel meer te bieden. Het is allemaal te geforceerd, niet sympathiek en vooral niet leuk. Ik vind dit heel jammer want ik had me er echt wat van voorgesteld.

Toch wel zonde dat Brittany Murphy er niet meer is want in deze film speelde ze zeer goed. Het verhaal is best mooi en een sterk punt in deze film is de taalbarrière tussen haar en de Japanse meesterkok (eigenlijk met alle japanners) Toshiyuki Nishida die ook prima speelde.

Maar de film had wel beter uitgewerkt moeten worden. 30 minuten voor het einde wordt er geforceerd gewerkt naar een einde en is Brittany opeens instaat om een goede soep te maken ? Dat had men veel beter kunnen uitwerken en dan was de film zelfs een stuk beter geweest. Al met al is het een leuk drama die gedragen wordt door het goede en sprankelende spel van Brittany Murphy.

Ik vond grappig leuke film...

Het is wel leuk voor Japanse kok..

Niet slecht..

O, ik wist het dat zij "Brittany Murphy" was overleden (32 jaar leeftijd, het komt door de hartstilstand, veel te jong...)...

Ze speelt goed.. 3 sterren.

De film deed me een beetje aan Lost in Translation denken, maar deze vond 'k veel leuker.

Britanny Murphy was goed gekozen als dutske van dienst, spijtig dat we niks meer van haar gaan kunnen zien.

Het verhaal is niet echt origineel, maar viel ook niet tegen, enkel het einde vond 'k wat vlug vlug.

Een ontspannend filmpje die je eens mee kunt pikken als ze hem eens op tv tonen.

De magie van een kom soep.

Wel wat melancholisch, om Brittany hier te zien spelen met haar makkelijke en vrolijke lach, die lach die nooit verder dan een paar tellen weg lijkt. Zelfs in de meest dramatische scenes. Jammer.

De film is misschien niet heel sterk, het verhaal wat aan de flauwe kant en de herhaling van 'ik versta je niet' komt net iets te vaak langs. Maar toch is het een fijn positief verhaal, zo voorspelbaar als wat natuurlijk maar dat heeft ook z'n goeie kanten weer. Wel jammer van het einde, dat doet echt af aan de kracht van de hele lost-in-translation van het sprookje.

En wat je ook van de acteerprestaties van Brittany denken kan, de film drijft wel op haar. Alle eer.

Glansrijke rol voor wijlen Brittany Murphy in een prachtig plaatje wat qua regie prachtig is neergezet. Heb de film al eerder gezien en doet jaren later nog meer verrassen dan destijds.

Wie Jiro Dreams of Sushi heeft gezien weet dat de opleiding tot een Japanse Chef niet eenvoudig is en een erg lang traject, waarbij het eerste jaar men alleen maar rijst wast ofzo. Wat dat betreft is de houding van de Japanse Chef in deze film erg begrijpelijk en is het tirannieke wellicht meer iets vanuit de perceptie van de westerling en zeker niet iets uitzonderlijks. Wat wel uitzonderlijk is hoe lang hij het volhoudt met het hoofdpersonage, want ik had haar persoonlijk al in een vroeg stadium uit mijn restaurant gegooid. Kortom, niet echt een film die erg geloofwaardig is.

Desalniettemin kijkt het allemaal prettig weg, de clash tussen culturen is aardig weergegeven en er is zeker chemie tussen de hoofdrolspelers. Jammer alleen dat het verloop van de film zo voorspelbaar is, maar goed, de film is sowieso niet bepaald diepgaand, dus het voorspelbare was in zekere zin ook wel weer voorspelbaar. Op audiovisueel gebied had toch ook wel wat meer gebracht mogen worden, zeker wat betreft het filmen van de gerechten, waarbij de kijker toch meer verleid had mogen worden. Een gemiste kans. 1,5*.

De veel te jong gestorven Brittany Murphy is geen topactrice, maar ze is met haar karakteristieke pruilmondje altijd wel leuk om naar te kijken, vooral in onschuldige niemendalletjes als deze film. Het stelt meestal weinig voor, maar wel aangenaam tijdverdrijf op momenten dat er niets anders voorhanden is.