Jesus Camp (2006)

Eng en Komisch tegelijk

Ik vond het niet zo verbazingwekkend wat ik zag. Meeste van dit soort idioten komen wel vaker voor in documentaires die over Amerika gaan. Maar toch blijft het vreemd hoe mensen zo maf kunnen doen.

Wat bij momenten overigens onbetaalbaar martiaal oplevert.

Zoals die man met die snor die over abortus verteld was echt hilarisch, wat een foute stem ook. Zo zitten er nog wel wat dingen in die me wel deden grinniken en huiveren tegelijk.

Verder is het geen film die het van de looks moet hebben. Montage was niet best. (zelfs met het martiaal) En het camerawerk zag er ook niet al te goed uit, dat in en uitgezoem de hele tijd. Beetje jammer maar dat zal ook niet snel zijn waarom je dit gaat kijken.

Aardige docu die je een mooi kijkje geeft in de Amerikaanse fundamentalistische christelijke keuken. Maar had mijn inziens niet heel veel nieuws te melden.

Kleine 3.5*

Het is inderdaad een wat makkelijk onderwerp. De docu dan ook gezien met een "nog eens lachen met geconstipeerde Amerikanen" idee.

Film brengt wat je ervan verwacht. Een wat droge vertelling over geschift religieuze mensen met idiote ideeën. Da's leuk enzo, maar echt iets nieuws zie je niet. Schrijnend is het wel, ook voor Christenen die het wel een beetje serieus menen (wat zo'n beetje de enige interessante invalshoek van de docu was).

Het boeit zeker wel, docu is net iets te lang, verder is het gekende kost, die filmisch (en ja, ze probeerden echt wel) slecht gebracht werd.

3*

Best schokkend hier en daar, vooral de scene waarin kinderen mokken moeten breken die symbool staan voor de overheid enzo, dan wordt het echt bijna kwaadaardig. Kan er de humor ook niet echt van inzien, maar extremisme blijft een onderwerp dat me fascineert. Zeker als het, zoals in dit geval, bepaald niet zeldzaam is. Neo-nazi's afdoen als idioten kan nog, deze groep is veel groter en veel invloedrijker. Al lijkt hun invloed met de grote huidige impopulariteit van Bush in de VS wel ietwat over het hoogtepunt. En in die zin overdrijft de DJ wel wat.

De documentaire vertelt me niet zoveel nieuws. Ik ben al langer gefascineerd door het thema en bijvoorbeeld Ted Haggard (die gladde man in die megakerk) kende ik al langer (hij heeft overigens toegegeven seks te hebben gehad met een mannelijke prostituee, zet zijn antihomopraat in een heel ander daglicht). Ook de link die door Becky gelegd wordt tussen extremistisch geweld in Islam en haar vorm Christendom vond ik vrij heftig. Dat zit niet heel ver meer van een oproep tot terrorisme af.

De DJ had eruit gemoeten of had juist veel meer aandacht moeten krijgen om een gematigd Christelijk tegengeluid te laten horen. Nu gebeurde er niets meer dan onder woorden brengen wat je als weldenkende, mainstream Amerikaan (want die zijn natuurlijk ook in meerderheid Christen maar veel gematigder) hoort te denken. De film had of registrerend moeten blijven of de twee visies serieus met elkaar moeten confronteren.

3.5*, fascinerend en hier en daar schokkend, maar uiteindelijk niet echt veel nieuws.

De docu heeft nogal wat stof doen opwaaien in de VS, zie de link die ik eerder poste.

Hier krijg ik echt een steen van in m'n maag, enger dan welke horrorfilm dan ook.

En ik heb hierbij niet zo snel zoiets van 'lachen met die domme bekrompen Amerikanen' zoals enkelen hierboven, aangezien deze groep momenteel echt enorm groot is in Amerika en ze heel ver zijn doorgedrongen tot de machtscentra.

En dan te bedenken dat dat nog maar de figuren zijn die pas op latere leeftijd zijn bekeerd, moet je nagaan als al die kinderen over een tijdje aan de macht komen.

Het is bijna onvoorstelbaar dat mensen (veel mensen zelfs) zo kunnen doorslaan. De volwassenen die aan het woord worden gelaten in "Jesus Camp" zijn volslagen krankzinnig - je kan de wereld niet veel zwart/witter interpreteren dan zij doen. Ik vraag me trouwens af waarom zij zo overtuigd zijn van hun gelijk? En als je dan die kinderen hoort praten, hoor je eigenlijk niemand anders dan hun ouders en hun kerkleiders. Ze worden klaargestoomd tot slaaf van het geloof, een eigen mening zit er al lang niet meer bij.

De uitvoering had mijns inziens wel wat beter gekund, ik had liever een direct cinema-achtige documentaire gezien. Die DJ die een ander licht op de zaak deed schijnen was inderdaad vrij overbodig en onnodig.

Eigenlijk is alles wat die kinderen voorgeschoteld krijgen heel grappig en doorzichtig, maar omdat het voor die mensen bittere ernst is, is het eerder beangstigend. Ze hebben een vrijwillig bord voor hun kop, zo groot als de verscheidene billboards die door de film heengemonteerd zijn. Zielig hoor.

3,5* voor een raar en gemengd gevoel dat ik eraan over houd.

Een meisje van negen dat vertelt dat ze van nagellakken houdt. Want, legt ze doodgemoedereerd uit, dan kan je zo fijn vertellen over Jezus aan je vriendinnen.

Triestmakende documentaire. Kinderen die een levenshouding wordt aangekweekt van; "Jezus is het antwoord, wat was de vraag?". Christendom verwordt hier tot het zo goed mogelijk uitvoeren van een levensprogramma, waarbij het er vooral om gaat voor je eigen plekje (op aarde en in de hemel) te vechten. Hoe vaak er ook "Jezus" wordt geroepen, datgene waar het werkelijk om gaat komt totaal niet aan bod.

Verbazend is de onmogelijkheid van deze kinderen om op meerdere manier te denken. Ze zijn zich volgens mij niet bewust van verschillende levensdomeinen die elkaar wederzijds beinvloeden, alles in hun leven is geestelijk en wordt als zodanig benaderd. Daar valt niet meer tegen te praten.

Dat vond ik wel sterk aan de DJ-fragmenten. Niet alleen de houding van deze radicale groep tegenover niet-gelovigen, ook die tegen andere christenen komt aan bod. Dat laat zien hoe fundamenteel de scheiding is (zoals bovengenoemd meisje over 'Dead Churches' praatte, heel triest).

Uiteindelijk is het ook wel een beetje Amerikaans allemaal: niet te moeilijk denken, iets kiezen en daar tot in het extreme voor gaan, je land boven alles. Dingen die sowieso vaak al niet echt te begrijpen zijn voor ons, tenminste, voor mij niet.

Jammer dat dit gebeurt. Met volle overtuiging, waarschijnlijk ook met de beste bedoelingen. Inmiddels is het kamp trouwens stopgezet: link.

JC is in the house

Ontluisterende docu over hoe, onder het mom van 'het gelijk aan je kant te hebben', jonge kinderen worden gebrainwashed. Met hetzelfde gemak worden onwelkome wetenschappelijke feiten met het oud vuil weggegooid en andersdenken weggezet als het kwaad zelve. Sterkste scenes waren die van het meisje die iemand probeert te 'redden' op de bowlingbaan en de hysterische mokkenscene... arme, arme kinderen.

3,5*.

Bowlend meisje van ca. 8 jaar oud:

"Bal, ik beveel je in de naam van Jezus de kegels om te gooien. God, geef mij de kracht om een strike te kunnen gooien in de naam van Jezus!"

Overigens lag het niet aan Jezus dat de bal in de goot verdween.

Wat jammer toch dat die arme kinderen zo geindoctrineerd worden. Er is niets mis met geloof maar dit geeft maar weer eens aan hoe geloof het kritisch vermogen geheel weg kan nemen. Niemand denkt voor zichzelf na en neemt alles maar aan wat hen verteld wordt, en dan valt dat die kinderen niet eens kwalijk te nemen. Overigens zie ik zelfs maar vrij weinig van het christendom terug in die rare evangelisten.

Aardige docu

Schrikbarend te zien hoe vaak de woorden 'oorlog', 'strijd', 'godvrezen' etc vallen. 'Liefde' schijnt niet langer meer centraal te staan. Kan me niet voorstellen dat welke God dan ook (zover die bestaat natuurlijk) dit wil van/voor zijn creatie.

Verder niet al te moeilijke docu om te maken lijkt me. Het is vooral registreren, de onzin komt vanzelf wel. Balanceert tussen vermakelijk en angsaanjagend.

3,5*

Bekende materie, maar evengoed opvallend en net zo schokken. Maar voor de rest toch niet zo'n heel interessante docu, aangezien je na een kwartier zo'n beetje alles wel gezien had, de rest bestond enkel uit herhaling van hetzelfde achterlijke gedoe.

2.5*

Hier wordt de spijker op de kop geslagen. Een discussie met deze mensen is bij voorbaat zinloos. Elke vorm van nuancering zal worden uitgelegd als een truc van de satan om ze van het geloof af te brengen.

Ontluisterende film over kinderen die volgens mij geestelijk mishandeld worden. Erg interessant om te zien hoe het binnen de fundamenteel christelijke kringen in de VS eraan toe gaat.

Docu die af en toe op geslaagde wijze zijn boodschap overbrengt, zonder nadrukkelijke aanklachten rond te spuien. Uiteraard is het makkelijk om Amerikanen op hofnarren te laten lijken. Er kan met veel mensen en nationaliteiten gelachen worden, zij het groen of niet, maar die brave Amerikanen steken op dit vlak met kop en schouders boven de rest uit. Ironisch is het zeker dat in plaats van deze negatieve bestempeling of veralgemening in de toekomst naar de achtergrond te bannen, ze hier aantonen dat het tegendeel niet lang meer op zich zal laten wachten. Een heel leger rare snuiters staat inmiddels te trappelen om de wereld tot een onvermijdelijke serie facepalms te verleiden. Daarnaast ben ik alvast enorm benieuwd naar de prestaties van deze merkwaardige generatie in debatten. Hoe gaan ze hun tegenstander overtuigen van hun visie ten opzichte van abortie? Al huilend God aanroepen en absurde wartaal uitkramen tot de opposant er stiekem tussenuit piept?

Enfin, jammer dat het eindresultaat niet altijd even interessant blijft en veel beeldmateriaal derhalve de pedaalemmer in kon vliegen. Het begin en middenstuk waren sterk, maar het einde voelde slap aan.

Moment suprême is voor mij dat waarop een meisje tijdens één van de vele luidruchtige huilsessies een doosje zakdoeken onder de neus van een hysterisch jongetje duwt. Hilarisch in die context.

3,00

Kamp Hel.

Weinig gestructureerde documentaire over kindermishandeling, onder het mom van geloof. Mevrouw de hoofddader mompelt iets als 'De Moslims doen het ook.' En zo mag men schijnbaar toch kwaad met kwaad vergelden.

De horrorclown (inclusief Pipo-stem) had helaas te weinig schmink op om door de kindertjes te worden herkend als de abortus-dwaas. God heeft waarschijnlijk al een plekje in het hiernamaals voor hem gereserveerd en het zal er tropischer aan toe gaan dan verwacht wordt door de kinderlokker zelf. Schrijnend ook is de hoeveelheid tissues die op zo'n dagje bijbelkamp wordt weggesnoten. Ookal is de boodschap dat 's werelds bronnen gewoon mogen worden uitgeput en 'global warning' vooral een politiek spel is. Zonder bomen ook geen Kleenex.

De twee meisjes met de camera maken er vooral een potje van en kennen visuele schoonheid waarschijnlijk enkel in het chaotisch vastleggen van mensen. Het liefst vanuit zoveel mogelijk hoeken en gaten. Sowieso lijkt het er op dat de regisseuses dusdanig verrast waren over hetgeen ze in de kinderkerk aantroffen, dat alles maar lukraak moest worden geschoten. Het liefst van de hak op de tak en met als enige interessante tegenhager die andere Christen met zijn liberale radioshow.

Ook deze dj oreert het liefst zonder na te denken over enige gevolgen, maar klinkt op zijn minst iets realistischer van toon. En dus gaat hij tijdens de zogenaamde finale de gekke mevrouw verbaal behoorlijk uit de weg om, nadat ze de telefoon heeft opgehangen, te melden dat hij verbijsterd is over zoveel onwetendheid omtrent kindermishandeling. Ook zijn reservering zal er hoogstwaarschijnlijk heter aan toe gaan dan gewenst.

Wanneer het goorste individu, de TV-dominee Ted Haggard die er uitziet als een pedofiele junk, vreemde grapjes maakt naar de camera van de meisjes, hoopt de kijker op een 'divine intervention'. Deze heeft gelukkig met enige vertraging alsnog plaatsgevonden, toen er bewijs op tafel kwam dat de dominee de herenliefde iets te letterlijk bleek uit te oefenen. Het liefst onder invloed van crystal-meth, waarschijnlijk door de duivel hoogstpersoonlijk zelf toegediend.

De enigen die van ons kijkers zonder uitleg in de echte hemel mogen belanden, zijn de geïndoctrineerde kindertjes. Die in grote getale en zonder enige aanleiding op zoek zullen gaan naar de grensoverschrijdende geneugten des levens. Dit vanwege het hoge traumagehalte waaraan ze door hun ouders en de enge mevrouw zijn blootgesteld.

Amen.

Jesus Camp is een ware schok om te zien.

Dat het er tegenwoordig zo aan toe gaat, het brainwashen van de kinderen begint op vroege leeftijd en deze mensen in de documentaire voelen zich overduidelijk verheven boven de rest.

Het is geen volk dat vrede zoekt en dingen accepteert, het is een haatzaaiend volk wat alleen maar naar andere kan wijzen onder het noemer "maar zij doen het ook".

De structuur van deze gemeenschap wordt goed duidelijk, het wordt geleidt door een stelletje hypocrieten van de bovenste plank. Onze Ted Haggerd schijnt een homo te zijn, sympathiek is hij het allerminst. Hij kraakt gewoon het jochie met de lange staart af. Best hard en gemeen, goed voor hem dat hij die problemen hierna heeft gekend.

Die dikke Becky begint over het feit dat mensen lui zijn en liever Fast Food vreten, terwijl zij tien ton weegt.

Je vraagt je toch af wat deze allemaal in godsnaam bezielt, ze leren de kinderen allemaal dingen die helemaal niet van belang zijn op hun leeftijd. Met het gevolg dat ze allemaal jankend in die zaal zitten en allemaal om de aandacht van Jezus schreeuwen, zum kotsen

Erg schokkend allemaal en ik zou deze mensen stuk voor stuk in hun gezicht uitlachen.

Over de documentaire ben ik zelf iets minder tevreden, er wordt te weinig tegenwicht gegeven aan deze hersenspoel praktijken door middel van die liberale radio DJ. Dit zorgt ervoor dat de docu iets te onevenwichtig aan voelt, juist omdat je op een gegeven moment wel zat wordt van al die "Jesus Lovers". De afwisseling is niet goed genoeg en het voelt soms teveel als een rotzooitje aan.

Aardige poging, meer ook niet.

2,5*

Aan de ene kant een prima documentaire, aan de andere kant ook weer niet. Het is een onderwerp dat mij heel erg boeit. Dat sommige mensen zo gebrainwasht en geobserdeerd kunnen zijn. Ik snap het nooit. Politieke discussies zijn niet toegestaan, maar wel wil ik dit zeggen: Stelletje hypocrieten...

Opzich is de docu prima gedaan. "The image speaks for itself" gaat redelijk op. Jammer genoeg ging dit mij na zo'n 45 minuten toch redelijk tegen staan. Een beetje nuance was toch wel op zijn plaats geweest. Het blijft helaas bij wat beelden tonen van jankende kinderen die "verlost" worden. Het was ook iets minder extreem dan ik verwacht had. Het wordt allemaal zo droog gebracht. Af en toe een radioprogramma tussendoor, maar daarmee houdt het op. Jammer. Het had zo 20 minuten korter gekund.

Het meest schrikbarende aan deze documentaire is dat hij in bepaalde mate zinloos is. De meeste mensen die hem namelijk gaan kijken zijn geen fundamentele gelovigen en zullen zich niet persoonlijk aangesproken voelen door deze film. Het is toch aapjes kijken in zekere zin. De vraag die het meest bij mij bleef hangen is in hoeverre de fundamentalistische christenen zich zelf aangevallen zullen voelen worden door Jesus Camp. De filmstijl vond ik objectief op een bijzonder overtuigende wijze. Ik had niet de indruk dat er iets in scène was gezet door de makers of dat er zo hortig in het geheel geknipt was die meer subtiele kanten achtet het verhaal zou laten zien. Dus we krijgen hier werkelijk te zien hoe die mensen zich op dat moment gedroegen. Mijn vraag is dan: zouden de mensen niet trots zijn als ze zichzelf terugzien? Zouden de ouders ontroerd zijn als getoond wordt hoe hun kinderen als bezetenen bereid zijn hun leven voor God op te geven? Zouden ze niet weer meegesleept door de toespraken van Becky?

Voor ons als buitenstaanders is dit pure horror (voor mij in ieder geval), maar voor de geportretteerde mensen is dit kennelijk gewoon dagelijkse kost, dus als ze deze documentaire zouden kijken zouden ze wellicht het niet als een negatieve afschildering van hunzelf zien. Er zit immers geen veroordelende voice-over bij. Alleen de dj wordt ingezet als tegengewicht (een minder overtuigend element van de film overigens), maar die zouden de fundamentalisten zien als een afschildering van de tegenstander. Daarmee zal deze film waarschijnlijk het minste effect hebben op de mensen die er eigenlijk het meeste lering uit zouden moeten trekken. Voor de rest van de wereld is deze documentaire slechts informatief, voor als je deze wereld nog niet kent of voor als je er wat meer van wilt zien.

Persoonlijk vond ik het allemaal niet bijzonder verrassend. Dit onderwerp heeft allang mijn interesse en is bekend terrein. Dat voorkomt niet dat ik toch weer geboeid zat te kijken. Weinig dingen vind ik zo eng als fundamentalisme en dit soort hersenspoeling. Er is niets grappigs aan kinderen die zich op deze manier gedragen. Het meest fascinerende was echter één van de volwassenen: Becky. Alle mensen hebben tegenstrijdigheid in zich, maar Becky maakt het wel heel bond. Ze lijkt zich nauwelijks bewust van de ironie dat haar methode van kinderopvoeding weinig verschilt van die van de door haar gevreesde moslimterroristen. Ook bizar dat ze in een toespraak kritiek levert op volgevreten, dikke mensen. Zou ze ooit in de spiegel haar eigen omvang gezien hebben? Haar onzinnige Bijbelinterpretaties en vaak ontzettend onchristelijke gedrag zijn bijzonder goed gevangen door de filmmakers.

Wel jammer alleen dat het allemaal zo lang duurt. Een uur was genoeg geweest voor dit onderwerp. Een nadeel van die christenfundamentalisten is dat ze zo'n eenzijdige visie hebben dat ze weinig te zeggen hebben. Daardoor valt alles nogal in herhaling na een tijdje. Desondanks is dit een boeiend portet van iets wat mij persoonlijk flink angst aanjaagt. Toch denk ik dat er meer uit het onderwerp gehaald had kunnen worden dan slechts naar enge mensen kijken.

3,5*

Gruwelijke hersenspoeling van jonge kinderen op Jezus-kamp.

50% zal later vast ook overtuigd het evangelie uitdragen, de andere helft zit dan waarschijnlijk in de psychiatrie.

Schokkend ook hoe hier doodleuk verteld wordt wie de goede politici zijn en wie de slechte.

Bless George W. Bush!!

Wie van jullie is bereid te sterven voor Jezus!! dacht je al dat het vervelend was dat je geen Harry Potter meer mag kijken of lezen.

We zien wel meteen het meest uiterste geval want dat gezinnetje met dat kleine prekertje die zijn met z'n allen de hele dag aan het prediken...en als je je eigen kinderen dan ook nog zelf les gaat geven weet je zeker dat ze niet blootgesteld worden aan onwelvallige opinies.

We gunnen ze een puberteit met veel sex (liefst de wat minder christelijke varianten) en een stuk of wat ongewenste zwangerschappen.

Hopeloos volk, maar ja de VS is helaas niet alleen maar rock 'n' roll, Hollywood en Junkfood, 25% is inderdaad aartsconservatief reborn christian (en compleet zelfverzorgend met eigen radiostations, muziek (ook gewoon Christian Metal), videotheken (vol verknipte Hollywoodfilms), TV-zenders e.d.

Ietsje enger nog dan de EO-jongerendag - en zonder enig gevoel van liefde, empathie of openheid.

Enerzijds een vrij schokkend verslag, zeker als je je realiseert dat het hier om een behoorlijk grote groep mensen gaat. Was het maar een klein clubje gekken, dat maakte het geheel een stuk minder angstaanjagend. En toch had de film ook iets erg geestigs. Zeker als dat dikke mens in beeld kwam en bijvoorbeeld ging uitleggen hoe ze met artikelen uit de fopwinkel haar punt wilde duidelijk maken. Of voor het kamp begon met een aantal mensen ging bidden of God er voor wilde zorgen dat de duivel niet in haar computer zou gaan zitten. Net als het zwaar religieuze meisje dat verwacht dat God haar wel helpt tijdens het bowlen.

Maar hoe angstaanjagend en geestig deze documentaire ook is, het is boven alles vooral ontzettend zielig. Zielig dat die kinderen zo worden gehersenspoeld. Leuke ouders heb je dan. Natuurlijk zie je wel vaker documentaires over kortzichtige redneck- Amerikanen (zie een willekeurige docu van Michael Moore), maar hier komt het toch net ietjes harder aan. Want die beelden van die talloze huilende kinderen met hun handen in de lucht vergeet je toch niet snel. Als er een God is, laat hem die kinderen vooral helpen om nog een beetje een fatsoenlijke toekomst te krijgen.

3,5 sterren.

Een verontrustend onderwerp een matig docu-jasje.

Na het zien van deze docu is het vrij duidelijk dat er nogal wat fanatiekelingen zijn onder de christelijken. Dat ze zichzelf deze mate van geloofsovertuiging opleggen is tot daar aan toe maar om onschuldige en vooral onwetende kinderen van 5 jaar dat door de strot te duwen (ik heb er geen andere woorden voor) is je reinste kindermishandeling.

Jesus Camp laat je getuige zijn van een door de 'organisatie' georganiseerd jeugdkamp waarbij op slinkse wijze de kinderen worden gehersenspoeld. De documentaire omvat enkel de registratie ervan en wat standaard interviews waarbij de personen in kwestie niet echt geconfronteerd worden met hun werkwijze. Enkel de dj van het radioprogramma weet er (op het eind) nog een redelijke discussie uit te halen. Verder is het allemaal wat simpel en weinig interessant. Had had gemakkelijk in een verteld kunnen worden namelijk.

Zeker een must-see maar verwacht geen Michael Moore aanpak.

3*

Uitzonderlijk eng. Tegelijkertijd geloof ik niet dat deze documentaire heel veel veranderingen zal aanbrengen, aangezien de mensen die tegen dit soort vormen van religie zijn de mening al hebben en de mensen die naar dit soort kampen gaan zullen niet ineens 'het licht' gaan zien dat dit misselijk makende hersenspoeling is. Kleine kinderen die teksten opdreunen die overduidelijk door hun ouders er in zijn gestopt en verder het contact met de normale wereld aan het kwijtraken zijn (zoals Levi die stelt dat hij zich slecht voelt als hij met een niet-christelijk persoon speelt of praat), zijn gewoon pijnlijk om te aanschouwen. Deed me in dat opzicht nog behoorlijk denken aan Louis Theroux' documentaire over Westboro Baptist Church, waar de religieuze fanatici op een zelfde manier hun kinderen geestelijk mishandelen.

Of de documentaire gekleurd is zou ik niet kunnen zeggen, ik krijg nu niet direct het idee dat de kinderen en volwassenen gedwongen zijn teksten op te lezen of zichzelf belachelijk te maken met rare activiteiten, maar het zou best kunnen dat men de eventuele positievere kanten van zo'n kamp (als die er al zijn) niet aan bod heeft laten komen. Aan de andere kant heb ik van de kant van de mensen uit het kamp zelf nergens gelezen dat de documentaire een oneerlijke weergave is van de gang van zaken, dus dat pleit in ieder geval nog in het voordeel van de documentaire.

Dat nu in de tussentijd blijkt dat Ted Haggart uit de kast is gekomen, is niet minder dan hilarisch. Dat het kamp daarnaast gesloten is omdat er doodsbedreigingen en vernielingen aan de orde van de dag waren, vind ik daarnaast wel weer een beetje jammer, hoezeer mijn onderbuik gevoelens me ook vertellen dat mevrouw Becky Fischer ondersteboven hangend overgoten mag worden met gloeiendhete pindakaas. Ik hoop dat mevrouw ook begrijpt waar deze gevoelens vandaan komen, nadat ze als een hypocriet vertelde dat ze de kinderen niet inzet voor politieke doeleinden, of nadat ze kinderen aan het huilen krijgt door ze te vertellen dat ze slecht zijn en dat Satan achter hen aan zit. Ik hoop dat de kinderen uit deze documentaire uiteindelijk nog normaal op zullen groeien, of dat religieus is of niet maakt me dan niet uit, zolang ze maar inzien dat dit je reinste kindermisbruik was.

Komedie had ook niet misstaan als genre-aanduiding, want mên, ik heb af en toe in een deuk gelegen om deze malle docu. Wil je christenen zien die bidden dat hun Powerpointpresentatie niet gesaboteerd wordt door de duivel of een bordkartonnen George Bush een podium opslepen om zijn politieke standpunten uit te leggen, dan is dit de docu die je moet zien. Bij de indoctrinerende scenes wordt het desalniettemin nogal creepy. Zo wordt in Jesus Camp dus een of ander bijbelkamp gevolgd en in sommige scenes gaat het er echt freaky en angstaanjagend aan toe. Kinderen gaan spontaan gekke woorden brabbelen en barsten in janken uit, omdat ze klaarblijkelijk in contact staan met de Heer. Echt ziek om te zien hoe kinderen helemaal gehersenspoeld kunnen worden.

Ik ben wel te spreken over deze documentaire. Het laat gewoon zien wat het is, zonder dat de docu-makers commentaar leveren. De kijker is aan zet om zelf een oordeel te vellen over deze bij tijd en wijlen volslagen idioterie. Op zich wel prettig, want dat commentaar zou toch alleen maar overbodig zijn. De beelden spreken namelijk voor zich .

Redelijke documentaire over de christelijke gemeenschap in Amerika en hun kinderen. Het zomerkamp is pure indoctrinatie gericht op een beïnvloedbare groep (jonge kinderen). De makers vellen geen oordeel en registreren slechts, wellicht is de documentaire hierdoor wat eentonig en soms wat aan de saaie kant. De hele geloofsbelijdenis van de kinderen tijdens dit kamp is wel 'eng' om te zien.

- Nog verontrustender dan The Blair Witch Project.

- Walgelijker dan Evil Dead.

- Angstaanjagender dan The Conjuring.

- Killer dan The Thing.

- Nihilistischer dan het einde van The Mist.

Ik presenteer jullie:

✝️ Jesus Camp