Nos Jours Heureux (2006)

Pierre Perret zong destijds over "Les jolies colonies de vacances. Merci maman, merci papa" en daar gaat deze luchtige, ongedwongen Franse komedie precies over.

Meer dan ontspanning is het niet maar toch worden kinderen, begeleiders, ouders en het gehele vakantie-kamp-gedoe herkenbaar geschetst.

Na het succes van Intouchables was ik heel benieuwd naar eerdere films van Nakache en Toledano. Wel, deze film haalt bij lange na niet dat hoge niveau, maar het is toch ook een hartstikke amusante film, waar je een goed gevoel aan overhoudt. Deed me heel af en toe denken aan L’Argent de Poche, zij het dat deze film veel meer aandacht schenkt aan de tamelijk temperamentvolle kampbegeleiders, hun onderlinge agitatie en amoureuze avonturen.

Erg leuk om een keer gezien te hebben.

Stiekem een best wel leuke film, eigenlijk raar dat ie buiten Frankrijk niet zo bekend is.

Alweer een leuke wegkijker van Toledano en Nakache over een groep jongeren die een vakantiekamp voor kinderen begeleiden. Ze leren dat niet alles van een leien dakje loopt. Naast organisatieproblemen komen er ook romantische vonken de boel op stelten zetten. Opnieuw heel lichte feelgood, het handelsmerk van het succesvolle duo, dat eigenlijk een lange versie is van een kortfilm die ze in 2002 regisseerden. Verwacht niks diepgravends; de personages zijn allemaal vrij vlak en karikaturaal afgetekend voor het komisch effect. Vooral de manisch-depressieve Caroline springt eruit. Verder heb je nog de playboy, de rijkeluiszoon, het vervelend ettertje dat voortdurend naar huis wil en de onzelfzekere artiest. Hoofdfiguur Vincent, gespeeld door Jean-Pierre Rouve, is een controlefreak die eigenlijk nog zelf thuis bij zijn vader woont. Heb wel hard moeten lachen met het einde. Net 3,5*