The House of Yes (1997)

Dat het gebaseerd is op een toneelstuk vond ik er wel heeel erg aan af te lezen. Alle actie zit in de dialoog en die is nog niet subtiel ook dus met de camera er zo dicht erbovenop is het een beetje rode rozen rood kleuren. De plot vond ik bovendien oninteressant, zoals ik al aangaf vond ik het er allemaal veel te dik bovenop liggen. Dingen die ik misschien nog wel geloofd zou hebben in het toneelstuk (zoals het meisje dat aanvankelijk niet naar beneden wil lopen omdat de hak van haar schoen gebroken - dan ga je toch op je sokken, jezusmina) vond ik hier volstrekt ongeloofwaardig.
Freddie Prinze leek blind, omdat het licht niet in zijn ogen viel. Beetje raar vond ik dat. Parker Posey's gekke meisje was wel leuk gek gespeeld dankzij haar grote expressiviteit maar er zaten enige aanwijzingen in dat haar gekte simpelweg een keuze was: een keuze omdat zij haar vader heeft vermoord? Waarom voel ik dan niet meer als kijker dat zij derhalve zichzelf veroordeeld heeft tot die gekte?

Erg scherpe dialogen, zat me te verbazen dat ik minutenlang geboeid naar scenes tussen Tori Spelling (!) en Freddie Prinze Jr (!!) zat te kijken.

Maar goed, zoals een imdb-user zo mooi zegt:

this stagey flick relies on the nonstop repartee of its quirky characters for entertainment as it is devoid of just about everything we go to movies to see

Idioot sterke rol van Parker Posey, die zowat de hele film draagt. Het gescherm tussen haar krankzinnige personage en haar grote broer, zijn erg intens. Sowieso een erg knappe rol. Erg geschift, maar aan de andere kant ook wel weer heel mooi. verleidelijk en aandoenlijk.

In het begin had ik moeite erin te komen. Elke opmerking werd gekeerd met een opmerking die nog bijdehanter was en het leek me nogal geforceerd. Tot later bleek, dat er wel een hele grote onderliggende laag achter lag. Je kon de banden in de familie op den duur gewoon zien lopen en de emotie kwam daardoor duidelijk over.

Erg grappig dus, maar ook enigzins wrang en pijnlijk. Qua humor en vooral structuur wel een beetje American Beauty achtig misschien, al ging hier de dialoog veel sneller.

Bijzondere zwarte komedie met een sterke rol van Parker Posey. Het indie sfeertje en het fraaie verhaal doen de rest. Ook qua en lokatie humor zit het goed, enig puntje is dat ik wel wat meer van de moeder des huizes had willen zien.

Leuke film ! Wat er uitspringt is de onderhuidse spanning. Deze wordt erg goed vastgehouden. Niet alleen door de manier waarop de karakters worden neergezet maar ook de sterke dialogen helpen hierin mee.

Parker Posey zet hier een hele sterke rol neer alhoewel ze van mij nog wat gestoorder over had mogen komen. De rest van de cast was trouwens ook goed. Zelfs Freddie Prinz Junior en Tori Spelling zetten een hele goede rol neer. Normaal ben ik niet zo onder de indruk van deze personen maar ze waren echt wel goed.

Ik kon goed merken dat deze film op een toneelstuk is gebaseerd maar dat gaf het geheel toch nog wat extra sfeer. Het is een beetje een bizarre maar heel goeie film.

Matige film waarin een verloofde wordt voorgesteld aan haar nieuwe familie. Duidelijk gebasseerd op een toneelstuk: één locatie en een handjevol acteurs. Een verrassend plot met uitstekende dialogen. En ondanks dat de acteurs goed werk afleveren, komt het geheel soms wat kunstmatig over.

De film moet het vooral hebben van de bijzondere personages en dialogen en minder van het visuele of actie. 'k vond het zeker geen slechte film. De cast deed het prima en ze zaten allemaal goed in hun rol. Omdat de film redelijk kort is, zitten er niet echt overbodige scènes in.

'k vond de film wel de moeite om eens gezien te hebben.

Ze zouden me nooit een hekel aan Parker Posey kunnen laten krijgen. Ze is absoluut briljant, zo ook in deze bizarre zwarte komedie. Ik had niet verwacht dat het script zo scherp zou zijn. Er gebeuren hier echt duistere dingen. Hoewel het waanzinnig spannend is, is het ook erg grappig. Een moeilijke balans.

Een echte aanrader, negeer gewoon die lelijke poster.