No Small Affair (1984)

Hoe was Demi Moore hier in 1 van haar eerste films?

Wel redelijk. Vind haar in haar oude rollen sowieso veel leuker dan haar latere. Braaf filmpje verder dat nergens echt spettert. Wel grappig om de jonge Alan uit Two and a half men te zien acteren. Snap wel dat het geen filmster is geworden, want het is behoorlijk bedroevend wat hij toen al liet zien. Net geen voldoende.

Een amateur-fotograaf wordt verliefd op een beginnende zangeres wanneer ze toevallig in zijn lens komt. Het is wat je mag verwachten van dit soort films : tienerromantiek en wat flauwe humor; vooral in de tweede helft bloeit de film mooi open. Het trouwfeest waar ze als "freeloaders" komen en de hele quid pro quo rond de foto op de taxi's maken het uiteindelijk toch wel leuk. Ik bekeek in de eerste plaats deze film voor Demi Moore, omdat ik weinig films van haar heb gezien voor haar carrière hoogtepunt in de jaren '90. Jon Cryer vond ik ook beter meevallen dan aanvankelijk gedacht.

Ansel Adams was right! Rocks and trees! Give me a telephone pole anytime!

Wat een geniaal leuke film is dit, en hoe onterecht vergeten - arguably de eerste 'echte' film van Demi Moore, Ducky nog voordat hij Duckie werd, E.G. Daily nog van voor Say It Say It, George Wendt voor de kilos, Tim Robbins voor, voor, voor weet ik veel. En Jennifer Tilly.

Terwijl volgens plan Matthew Broderick de hoofdrol zou spelen - was iemand zodanig in de war om te denken dat hij het was, in plaats van Cryer? Je zou van minder in de war raken. En Ellen Barkin als de zangeres in plaats van Sally Field, gelukkig hebben ze daar Demi voor gevonden.

En hoe kan dit dan geen kaskraker geworden zijn indertijd. Onbegrijpelijk. Met de cinematografie van de beste DOP in de filmgeschiedenis, Vilmos Zsigmond. Een verhaal dat zo menselijk, invoelbaar en tegelijkertijd grappig is. En boven alles zo onwaarschijnlijk veel fraaie quotes in de tekst. Gefundenes fressen voor de criticaster, zou je denken, maar nee, alsof de azijn in de aanbieding was. Ik haal maar even aan uit de wikipedia laut der Christian Science Monitor "cares more about capturing the visual charms of San Francisco than smoothly unfolding the happy-sad story. The result is friendly but bland" - ik ben het nog nooit ergens zo mee oneens geweest. Onbegrijpelijk.

Zeker alle fans van Moore zouden deze film moeten zien. En alle fans van Zsigmond. Iedereen die iets met de jaren-80 of de voor de hand liggende populaire films uit die tijd heeft. En verder ook iedereen eigenlijk.