Wolfsbergen (2007)

Verwacht geen tweede Guernsey, helaas. Leopold slaat af en toe een beetje door in kijk en zijgsscène's, die net niet werken zoals ze zouden moeten doen en daardoor nogal vertragen. Jammer, maar neemt niet weg dat Leopold nog steeds één van de interessantste filmmaak(st)ers is die we in Nederland hebben rond lopen.

3*

Vanaf vandaag in de bioscopen;

Waar deze afstandelijkheid in Guernsey perfect gedoseerd bleek, schiet het in Wolfsbergen nogal eens de verkeerde kant uit, waardoor je nu iets te vaak naar nietszeggende overpeinzing shots aan het kijken bent, zonder dat het je echt iets doet. De afstandelijkheid in de film zorgt enerzijds op sommige momenten voor een enorme fascinatie, maar anderzijds ook net te vaak voor een gebrek aan betrokkenheid. ... Het is jammer dat Leopold niet het niveau van het perfect uitgebalanceerde Guernsey weet te halen, maar dit neemt niet weg dat ze nog steeds één van de interessantste filmmakers blijft die we in Nederland rond hebben lopen. ... Dat dit haar dit keer iets minder goed afgaat, is haar dan ook geheel vergeven.

Lees hier de gehele bespreking.

Heel aparte film. Bijzonder.

Eigenlijk is Wolfsbergen een Nederlandse film met Aziatische verteltrant. Veel zwijgen en veel langs elkaar heen leven, geen rechtlijnig plot, maar scenes die elkaar willekeurig lijken op te volgen.

Voor westerse begrippen zou je kunnen spreken van een onaf script.

Er zijn natuurlijk ook Europese regisseurs die zo werken (Denis).

Over Denis gesproken, ook in Wolfsbergen is een bijzondere interesse voor het naakte menselijk lichaam (mooi en minder mooi) waar te nemen. En personages die niet doen wat je verwacht dat ze gaan doen. In die zin zie ik zeker raakvlakken.

Ik vind het goed dat ook dit soort films in Nederland gemaakt worden. Ik houd van iets meer plot, maar ik merk dat zulke films onderhuids nog even nawerken. Ze bezinken anders.

De sfeer van de film blijft je nog lang bij.

De personages wonen over het algemeen vrij groot, maar de interieurs zijn grauw en grijs en Leopold post haar camera opzettelijk vaak in gangen en trappenportalen.

Het hoofdthema is vervreemding. Vervreemding van jezelf en je omgeving. Ook troost, in welke vorm dan ook (alcohol, overspel, aanraking) is een belangrijk thema.

Wolfsbergen is een heel vreemde kijkervaring. In de bioscoopzaal moesten sommigen uit ongemak lachen. Bepaalde scenes zijn ook zeker tragikomisch.

Zoals de tandarts (Decleir) die hard een patient toespreekt omdat die niet geflost heeft.

Het einde van de film is zo raar en in zekere zin taboedoorbrekend.

Ik moet het nog even laten bezinken. Het is niet helemaal mijn soort film, maar ik heb toch gefascineerd zitten kijken.

Vooralsnog ruime 3 sterren, kan nog een halve ster meer worden.

Wolfsbergen is een uitermate trage, ellendige film met alleen maar contactgestoorde personages.

In de eerste helft van de film is het nog totaal onduidelijk hoe de verhoudingen zijn binnen de familie, en dat wordt later duidelijk. Eigenlijk vond ik het niet eens zo belangrijk wie nou de vader van wie was, en wie de zus van wie.

De personages boeiden me, het zijn fascinerende mensen. Hele mooie beelden, ik herkende geen boomkruipers en goudhaantjes, maar ik ben daar ongetwijfeld minder in thuis dan Mochizuki Rokuro.

Naast me in de bioscoop zat iemand te slapen, te snurken, en soms schrok hij weer even wakker om een minuut later weer in slaap te vallen. Ik vond dat wel grappig, wel een leuke aanvullig op de film. Eigenlijk hoort er bij deze film iemand naast je te zitten die in slaap valt.

Ik ben gelukkig wel wakker gebleven, want ik vond het een hele sterke film, en het beetje plot/verhaal wat er in zat, pakte me, greep me aan. Waarom weet ik niet precies, maar het gebeurde gewoon.

Ik vond Jan Decleir trouwens weer erg goed! Wat een imponerende man is dat.

Ik ben niet bang voor de tandarts, maar als hij mijn tandarts zou zijn dan zou ik wél met angstzweet in de wachtkamer zitten.

Wat vooral sterk is aan de film is de regisseur. Ze maakt er vooral visueel een mooi pareltje van. Knappe beelden die je even doen stilstaan bij bepaalde dingen. Het acteerwerk is ook wel goed, al geldt dat niet voor alle personages.

Je moet bij deze film in elk geval tussen de regels lezen. De regisseur probeert de onderlinge verhoudingen ook niet perse met dialogen te verklaren, maar wel met sfeerbeelden, scenes tussen de personages, reacties, gelaatsuitdrukkingen, ... Daardoor duurt het wel even voor alles op z'n plaats komt. Iets wat wel z'n voor- en nadelen heeft. Zo is het in het begin nog onduidelijk wat de juiste relaties zijn tussen de personages.

Om even terug te komen op het weglaten van sommige dialogen moet ik wel zeggen dat het soms echt wel een meerwaarde geeft. Zo lezen de personages wel de brief, maar zie je enkel hun reacties tijdens het lezen. De brief wordt niet, zoals in veel andere films zou gedaan worden, hardop of met luide gedachten voorgelezen. De informatie komt op een natuurlijk manier weer in het verhaal.

Wel krijg je een vrij zwartgallige en donkere film over de hele lijn, wat soms wel eens wat veel wordt. Ook al is dat uiteraard de bedoeling in deze film (dat donkere, niet dat het teveel wordt natuurlijk).

Zeker een film die meer gezien moet worden. En volgens mij bij herziening nog beter dan voordien.

Leopold bevestigt hier haar talent toch wel, maar neemt in vergelijking met Guernsey toch wel wat verkeerde beslissingen. Zo zijn er in deze film te veel personages, terwijl haar stijl juist zoveel beter past bij het volgen een of twee personen. Verder mist de film ook iemand als Maria Kraakman die je werkelijk het scherm intrekt. Ik sluit me dan ook aan bij de mensen die het allemaal te afstandelijk vonden. Jammer, maar ik blijf Leopold toch volgen.

Lijkt wel een film, zekerlijk in het eerste deel, waarbij vergeten is hem op een degelijke manier te monteren.

Deze (wellicht gewilde) techniek evenals de vele stille en ook nietsbetekenende scènes verhogen de onaangename sfeer die in de familie heerst.

Dit is een film die zekerlijk nooit populair gaat worden al dient gezegd, dat éénmaal men IN de film geraakt, er toch een paar, zeldzaam knappe momenten te beleven vallen.

Maar het vergt concentratie en moed...

Eerste Nanouk Leopold voor mij, toch een bekende naam in de Nederlandse cinema. Wolfsbergen vond ik een vrij typisch arthouse-drama waarin moeizame familiebanden worden ontleed vanuit een (bewuste) afstandelijkheid. Degelijk camerawerk, geslaagde muziek, acteerwerk is ook weinig mis mee, maar ik vond het maar een saaie bedoening. Het raakte me niet, in het hart noch in het hoofd. Iets te veel personages ook voor zo'n korte film, misschien had er een generatie uit gemoeten. Vond de verhaallijn van de jongste generatie (Haas) nog wel het meest overtuigend.

Ik zal Guernsey of Îles Flottantes nog wel eens aanzwengelen, maar ben eigenlijk vooral benieuwd naar haar Engelstalige project Whitetail (als daar nog leven in zit).