Kaagaz Ke Phool (1959)

Dutt's laatste film als regisseur; het was een enorme flop en het publiek haatte de film. Dutt pleegde vijf jaar later zelfmoord. Kaagaz Ke Phool werd in de jaren 80 herontdekt, en heeft sindsdien een cult following. Niet zo goed als het voorgaande Pyaasa, maar dit sombere portret van de filmbusiness (wordt wel eens vergeleken met alles van Sunset Blvd, tot 8 1/2 en A Star is Born) is toch meeslepend genoeg. De melodietjes blijven wel lekker hangen.

Het gedeelte met Dutt zelf komt goed uit de verf, maar de film is onevenwichtig. Met name de situatie met zijn gewezen schoonfamilie is karikaturaal en zwak. Zoals er in veel Indiase films gelachen wordt om dikke mensen is het hier de verwijfde zoon Rocky die voor de "komische noot" moet zorgen. Het werkt niet (meer), maar gelukkig wordt de focus vaak verlegd naar het regisseursdilemma dat niet alleen fictie blijkt te zijn, misschien zelfs wel helemaal een autobiografische wanhoopskreet. De door Mark Cousins in zijn The Story of Film: An Odyssey (2011) aangehaalde scène met het licht in de filmstudio's in inderdaad magnifiek, maar om deze film in een Top 10 Aller Tijden te plaatsen als je zo'n brede smaak en kijk hebt op de cinema is op zijn minst opvallend te noemen. Ook ik vond Pyaasa (1957) van dezelfde regisseur sterker.

Iets minder dan Pyaasa en een best wel deprimerende film, als je in oog neemt dat dit een autobiografisch verhaal en Dutt een aantal jaren later zelfmoord pleegde, omdat hij het leven klaarblijkelijk niet meer zag zitten.

Dutt schetst hier een aardig portret van de filmwereld en dat het leven als regisseur niet altijd rozengeur en maneschijn is, wordt hier goed duidelijk gemaakt. Zoals altijd in dit soort Indiase films, zitten er ook weer diverse liedjes doorheen. Ik vond ze deze keer niet zo heel goed.

De regie is op zich niet slecht en het drama komt ook redelijk uit de verf, maar ik vond het richting het einde allemaal wel enigszins slepen. Pyaasa is net wat beter, net als eigenlijk de meeste andere Indiase films, die ik tot nu toe heb gezien uit deze periode.

2,5*

Mooie film van Dutt, misschien iets minder dan Pyaasa maar zeker niet veel. Misschien dat ik steeds meer gewend ben aan de liedjes in Indiase films (al blijft het aantal geziene films uit India nog steeds erg laag), maar die herhalende gezongen zinnen vond ik wel wat hebben, en versterkten de alom tegenwoordige nostalgie. Dutt vormt weer een koppel met Rehman en beiden zijn uitstekend. Het contrast van hun serieuze aanpak met de flauwe typetjes die de film helaas ook bevolken, is groot.

De film heeft de nodige raakvlakken met andere films over het filmvak, ik vermoed dat Dutt daarvan ook wel de nodige gezien heeft. Zo doet de scène tegen het einde, als Suresh berooid auditie doet als extra, me erg denken aan het slot van The Last Command.