The Song of Songs (1933)

Aangenaam pre-code melodrama met Dietrich als naief plattelandsmeisje Lily. Er is vanaf hun ontmoeting in de bibliotheek een fijne chemie tussen haar en tegenspeler Brian Aherne, en de scène waarin Lily voor het eerst voor hem poseert is erg naturel geacteerd door beiden. De scène waarin Richard (Aherne) nog net niet de liefde bedrijft met haar sculptuur terwijl zij iets verder in evakostuum staat is prachtig en 'voor die tijd' behoorlijk gewaagd.

Al snel komt Atwill op de proppen als arrogante Pruis en neemt Lily min of meer over, na wat schimmige deals met de tante en Richard, waarna Lily zich ontpopt tot de nachtclub diva zoals Dietrich bekend is, met laconieke oogopslag, snedige opmerkingen en de air van iemand die door schade en schande is wijsgeworden. Het einde met de vernietiging van het standbeeld is passend, en hoewel Richard haar terug lijkt te winnen blijft het enigszins open.

Af en toe wat te snelle pacing - zo gaan de gebeurtenissen in het slot van de baron in sneltreinvaart voorbij- maar wederom een fijne film van Rouben Mamoulian. Dietrich ga ik ook steeds meer waarderen.

Zondagavond klassiekeravond en dat werd deze The song of songs met niemand minder dan Marlene Dietrich. En ook deze film trof ik in het kratje klassiek en buitenlands bij de kringloop waar ik een behoorlijke greep uit had meegenomen met een verschillende uitpakken tot nu toe. Want It Started in Napels viel toch wel tegen, The Children's Hour en Wuthering Heights waren daarentegen weer erg goed. Helaas viel The Song of Songs er een beetje tussen in met muurbloem Lily die in de grote stad komt om vervolgens in de ban te raken van kunstenaar Richard die er snel bij is om deze onbeschreven bladzij voor zich te winnen en vooral als Muze te gebruiken. Wat daarna volgt is vooral onduidelijk met een Lily die affectie zoekt, Richard vol twijfel en de Baron die al snel op het vinkentouw zit. Prima zijn de momenten van chemie tussen Lily en de kunstenaar, tevens goed en vooral grappig de betuttelende tante.

En dat is toch vooral bij fasen de toon van de film en de soundtrack, namelijk vrolijk en grappig. Gewaagd daarentegen zijn inderdaad de liefdesscène met het beeld maar toch ook het gemak waarop een goed, braaf en gelovig meisje de kleren uitdoet voor de kunstenaar. Dan is de toon verderop in de film wel van andere aard waar Lily toch verandert lijkt in een keiharde gevoelloze diva waarvan afstraalt dat de zogenaamde zekerheid en affectie die de Baron boodt geen positieve uitwerking gehad heeft en er diep in haar hart verdriet schuilt. Met Richard andermaal in beeld en 'reconciliation' als volgende stap blijkt The Song of Songs, wat zoveel als Hooglied betekent, behoorlijke ingrediënten te bevatten. Toch kan het mij allemaal maar matig boeien en vind ik het middengedeelte aan de saaie kant, het idee, de cast en prestaties tenspijt.