Hana yori mo Naho (2006)

Best te doen en ik heb me nog best zitten vermaken, maar een samouraikomedie voor het hele gezin ligt Koreeda toch echt niet zo. Ook al grijpt hij vrij opzichtig terug naar de (film)geschiedenis. En waar ik bij Nobody Knows nog zo blij was met de lengte was dit toch echt ook aan de lange kant. Wel opvallend waren zoals al eerder genoemd, de kinderen. Hij zal ongetwijfeld even behoefte hebben gehad aan lucht na zijn vorige films, maar ik hoop dat het hierbij blijft en dit geen nieuwe richting in zijn cariere is.

Net aan 3.0*

Kan Koreeda ergens wel begrijpen.

Z'n vorige films waren toch vaak nogal zwaar van stof. Dan doet een filmpje als dit toch best deugt.

Op zich is de film te lang, maar een film als deze (we volgen toch een hele miniwijk aan mensen) heeft gewoon die lengte een beetje nodig. Blijft wel zo dat Koreeda die naar behoren moet opvullen, wat niet geheel gebeurt.

Toch zitten er doorheen de film aangename, luchtige en enkele warme scenes waardoor het een genietbaar filmpje blijft. Negatieve reacties zijn wat mij betreft wat overtrokken, maar wie een typische Koreeda verwacht zal inderdaad bedrogen uitkomen.

3.5*

Het moet zowat in mijn ogen de minst goede film zijn van Koreeda die ik al zag (8 toch al intussen). Een atypische film ook van Koreeda als je al het andere zwaarmoedige achter de kiezen hebt. Visueel allemaal wel prima met de mooie setting uit de periode van de Samurai. Het is een luchtige film met een fijne tune. Het wordt nooit echt serieus zeker niet wanneer je weet hoe groot het vechterstalent van het hoofdpersonage is.

De insteek van weerwraak vond ik wel erg goed en wel typerend voor Koreea. Hij probeert steeds een diepere boodschap in zijn films te steken. Waarom om eerwraak in sommige familiemiddens zo belangrijk? Gaat ht over de eer van de familie? Of uit eigenbelang? Wat voor opvoeding of boodschap geef je mee aan je kinderen als dít het uitgangspunt dient te zijn?

Voor de rest niet te veel aan mij besteed. Het is omdat het Koreeda is dat ik het aanvaard, voor één keer dan toch, zeker omdat ik net ervoor het prachtige Air doll achter de kiezen had.

Atypische Koreeda begint met een irritant deuntje dat je eerder in een slechte Robin Hood film verwacht. De toon is gezet, want het is best een lange zit. Inderdaad luchtig, te luchtig naar mijn smaak, soms tegen het infantiele aan, met die focus op uitwerpselen. Het verhaaltje over een samoerai die volgens de traditie zijn vader moet wreken, maar niet bepaald een strijder is en veel liever de plaatselijke kinderen onderwijst is in potentie trouwens best interessant, de uitwerking is jammer genoeg langdradig en flauw. Dat komt deels ook omdat Koreeda veel te veel randfiguren opvoert, wat meer focus had de film goed gedaan (in ieder geval korter gemaakt). Een missertje dus, maar die maakt bijna elke regisseur wel eens.