Hana yori mo Naho (2006)

Vervelende klucht. Kinderachtig gedoe rondom een suffert die eigenlijk wraak moet nemen. Helaas verzand het in oninteressante kinderachtigheden. Asano komt er slechts sporadisch in voor. 1,5*

Vond het een mooie film. Prachtig camerawerk en dito locaties, met een verhaal dat af en toe iets te ver doorschiet met zijlijntjes. 3,5*

Ik was verbijsterd. Kore'Eda, de 'meester'maker van vier zeer goede films, waaronder twee meesterwerken, komt aanzetten met zo'n onzinnige oubollige film.

Te langdradig, niet leuk en totaal irrelevant. Er zat welgeteld één typische Kore'Eda moment in de film als het jongetje op zijn tenen gaat staan om een foto van zijn vader te pakken

De kinderen vormen het hoogtepunt van de film (net als in zijn vorige Nobody Knows) en het camerawerk is ook van niveau, zodat een totale zeperd wordt voorkomen.

Thuis nog maar eens Nobody Knows kijken om dit weg te spoelen, brrrrr

De film was zeker te lang, maar heeft wel een mooie ingetogen sfeer, en ziet er prachtig en authentiek uit.

Er zitten veel standaard elementen in zoals de wisseling van de seizoenen, de gierige huisbaas, de dorpsgek(ken), en een onmogelijke liefde. Alleen het wraakverhaal zelf is wel origineel, bv. de scene waarin soza's tipgever toegeeft dat hij al lang weet wie de moordenaar is.

Het achtergrondverhaal van de 47 ronin is alleen duidelijk als je dat verhaal al kent. In de film wordt niet echt verteld waarom er bij de dokter een aantal samurai zijn ondergedoken, en waarom ze ineens als helden worden afgeschilderd aan het eind van de film.

Het was in elk geval genoeg om mij geboeid te houden.

Na de negatieve reacties was mijn verwachtingspatroon getemperd, maar ik vond 'm toch wel goed. Er had inderdaad wel iets in geknipt kunnen worden en hij is minder dan Koreeda's eerdere films, maar 3.5* is hij zeker wel waard.

Best te doen en ik heb me nog best zitten vermaken, maar een samouraikomedie voor het hele gezin ligt Koreeda toch echt niet zo. Ook al grijpt hij vrij opzichtig terug naar de (film)geschiedenis. En waar ik bij Nobody Knows nog zo blij was met de lengte was dit toch echt ook aan de lange kant. Wel opvallend waren zoals al eerder genoemd, de kinderen. Hij zal ongetwijfeld even behoefte hebben gehad aan lucht na zijn vorige films, maar ik hoop dat het hierbij blijft en dit geen nieuwe richting in zijn cariere is.

Net aan 3.0*

Deze film deed me erg denken aan de klassieker "Humanity and paper balloons"

Die heb ik nog klaarliggen. Ik zal 'm binnenkort eens gaan kijken.

Teleurstellende, gezapige film, maar wél vrij onderhoudend in z'n setting en sfeer. Ook leuk om Asano even voorbij te zien flitsen.

Kan Koreeda ergens wel begrijpen.

Z'n vorige films waren toch vaak nogal zwaar van stof. Dan doet een filmpje als dit toch best deugt.

Op zich is de film te lang, maar een film als deze (we volgen toch een hele miniwijk aan mensen) heeft gewoon die lengte een beetje nodig. Blijft wel zo dat Koreeda die naar behoren moet opvullen, wat niet geheel gebeurt.

Toch zitten er doorheen de film aangename, luchtige en enkele warme scenes waardoor het een genietbaar filmpje blijft. Negatieve reacties zijn wat mij betreft wat overtrokken, maar wie een typische Koreeda verwacht zal inderdaad bedrogen uitkomen.

3.5*

De film begint met een leuk en luchtig muziekje, en dat deuntje komt regelmatig terug. Het is dan ook vooral een erg luchtige film. Daar is niets mis mee, maar op momenten is dat wel jammer. Het verhaal gaat toch over een samoerai die wraak wil nemen op de moordenaar van zijn vader. Helaas komt die wraak er niet. Misschien is het wel beter voor onze samoerai dat een confrontatie uitblijft, want een erg goede zwaardvechter is hij niet.
Beste scène van de film is eigenlijk als hij door een bewoner van de wijk wordt uitgedaagd om hem aan te vallen, waarna hij dan onverwacht een flink pak rammel krijgt.

Ik ben ook van mening dat er teveel (onbelangrijke) subplots in de film zitten. Zo heeft Koreeda hier ook een gedeelte van het verhaal van de 47 ronin in verwerkt. In plaats daarvan zou ik het toejuichen als deze regisseur een volledige film zou maken over de 47 Ronin. Het meest positieve van deze film is de setting, daar is niets op aan te merken, die is namelijk prima voor een samoeraifilm.

Ben hier toch best over te spreken, al helemaal als je hier het gemiddelde ziet. Misschien had de film iets korter gekund, en mist hij net dat beetje focus (ook visueel lijkt het wel - soms zitten er ineens erg mooi geschoten scenes in), waardoor het soms ietsje teveel een soap lijkt te worden. Maar de gezapige sfeer is erg fijn, en zorgt soms voor mooie poëtische scènes. Vooral de scènes tussen Soza en Osae, maar ook die met de kiddo's vond ik érg goed, en halen het geheel flink op niveau.

Het moet zowat in mijn ogen de minst goede film zijn van Koreeda die ik al zag (8 toch al intussen). Een atypische film ook van Koreeda als je al het andere zwaarmoedige achter de kiezen hebt. Visueel allemaal wel prima met de mooie setting uit de periode van de Samurai. Het is een luchtige film met een fijne tune. Het wordt nooit echt serieus zeker niet wanneer je weet hoe groot het vechterstalent van het hoofdpersonage is.

De insteek van weerwraak vond ik wel erg goed en wel typerend voor Koreea. Hij probeert steeds een diepere boodschap in zijn films te steken. Waarom om eerwraak in sommige familiemiddens zo belangrijk? Gaat ht over de eer van de familie? Of uit eigenbelang? Wat voor opvoeding of boodschap geef je mee aan je kinderen als dít het uitgangspunt dient te zijn?

Voor de rest niet te veel aan mij besteed. Het is omdat het Koreeda is dat ik het aanvaard, voor één keer dan toch, zeker omdat ik net ervoor het prachtige Air doll achter de kiezen had.

Atypische Koreeda begint met een irritant deuntje dat je eerder in een slechte Robin Hood film verwacht. De toon is gezet, want het is best een lange zit. Inderdaad luchtig, te luchtig naar mijn smaak, soms tegen het infantiele aan, met die focus op uitwerpselen. Het verhaaltje over een samoerai die volgens de traditie zijn vader moet wreken, maar niet bepaald een strijder is en veel liever de plaatselijke kinderen onderwijst is in potentie trouwens best interessant, de uitwerking is jammer genoeg langdradig en flauw. Dat komt deels ook omdat Koreeda veel te veel randfiguren opvoert, wat meer focus had de film goed gedaan (in ieder geval korter gemaakt). Een missertje dus, maar die maakt bijna elke regisseur wel eens.