Wandafuru Raifu (1998)

Bijzonder en origineel uitgangspunt.

De plek na de dood ziet er uit als de aarde en de film is bijna documentair geschoten. Erg naturelle vertolkingen, waardoor het er allemaal geloofwaardig uitziet.

Mooie ideeën die je aan het denken zetten ook. En dat alles zonder kitscherig gezweef.

Het maakt geen enorme indruk op me en buitengewoon goed vond ik het ook niet, maar wel interessant en prettig om naar te kijken.

3.5*

Heel mooi uitgangspunt ja. Briljant idee eigenlijk.

Dat vind ik ook het beste aan de film. De film laat je nadenken over levenskwesties en filosofische zaken.

Helaas voelde ik erg weinig binding met de personages. Er zitten te veel verhalen in inderdaad, wat Mochizuki al zegt.

Ik had weinnig voeling met de personages en ook door het trage tempo, werkt dat voor mij in het nadeel.

Heel mooi vind ik het heldere licht dat steeds door de ramen schijnt in het gebouw. Dat geeft een beetje tijdloosheid weer. Dus eigenlijk wel jammer dat het er toch ook donker werd.

Een idee waarvan ze in Hollywood nog een puntje aan kunnen zuigen. Met zo weinig middelen zo'n ontroerend portret maken van een hele week waarin niets anders wordt gedaan dan praten en herrineringen ophalen. Altijd die prachtige conversaties, met altijd die bloemen op de vensterbanken, waarmee elk personage zijn allermooiste herrinering komt bovenhalen. Elk verhaaltje heeft zo zijn charmes (de oma met haar rode jurk, de piloot.

3.5*

Mooie en ontroerende film die misschien wel na een herziening een halve * zal stijgen.

Eerst wil ik Koreeda even complimenteren voor het briljante uitgangspunt van deze film. Prachtig gewoon en nog nooit heb ik zoiets in een film teruggezien. Natuurlijk wordt er weleens in films teruggekeken op het leven, alleen gaat het dan vooral om verloren gegane kansen en wordt de naderende dood vaak als een schrikbeeld gepresenteerd die hoe dan ook onafwendbaar is. De dood is vaak abrupt, maar hier blijft alles magisch tot het laatste moment, als het licht uitgaat.....

Hier gelukkig niet. Hier vooral veel aandacht voor alle personages. De regisseur is erg begaan met zijn personages en brengt feilloos vele karakteristieke eigenschappen van hen naar voren. Dat wist mij te ontroeren. Prachtig om te zien hoe iedereen op een menswaardige manier afscheid van de aarde nam. Fraai, hoe de film erin slaagt om alle mensen nog een keer te laten genieten van een hoogtepunt uit hun leven. Het onderwerp wordt ook luchtig gepresenteerd. Dat komt denk ik vooral omdat de film erin slaagt om de vaak onvermijdelijke confrontatie tussen stervende en zijn nabestaanden te vermijden. Deze film draait niet om het verdriet van de nabestaanden, maar om het geluk van de stervenden in zijn voorbije leven in beeld te brengen. De momenten die de stervenden uitkozen mochten er wezen. Ik vond met name de 2 oude vrouwtjes prachtig gedetailleerd hun favoriete herinnering neerzetten. Kippenvel toen de vrouw met de `rode`jurk ` het jonge meisje voordeed hoe ze moest dansen . Maar ook de scène op dat bankje tussen 2 zwijgende mensen mocht er wezen.

Gevoelsmatig deed deze film mij erg veel. Nog meer dan Dolls. Dat kwam doordat de hoofdrolspelers allen prachtige mimieken op hun gezichten toverden. Zo puur, nuchter en vol van intens geluk. Geen moment angstig voor hun naderende dood, maar uiteindelijk tevreden terugkijkend naar hun leven op de aarde. Toen die vrouw over schommelen en koekjes begon verzeilde ik zelf al snel in een nonstalgische bui. De ontwikkelingen in de film wisten mij zelfs te activeren om terug te dwalen naar schoolkampen en andere tentvakanties in de natuur. Erg mooi toch, dat een film zoiets kan bewerkstelligen. Een film dus met een hart en een ziel. Gewoon op een mooie manier filosofisch, zonder interessantdoenerij.

Mijn 3de 4,5* deze week. Het moet niet gekker worden.

Overigens kan de film later nog naar een 4* herleidt worden. Cinematografish en muzikaal vond ik de film namelijk niet echt bijzonder. Maar dat weegt bij een 1ste kijkbeurt niet zo zwaar als bij een 2de kijkbeurt.

Een meesterwerk, dat een diepe liefde voor het menselijke weet te combineren met een ultieme ode aan de kracht van cinema. Mooiere films zijn zelden gemaakt denk ik, visueel bovendien een prachtig kunststukje, met subtiele, sobere beelden die een pure schoonheid uitstralen. Maar tegelijk ook een heel bescheiden, eenvoudige en zelfs kleine film, zonder enig effectbejag. Ook de werknemers die de herinneringen hercreëren doen dit met heel bescheiden middelen, en dat maakt het nog mooier: elk bovennatuurlijk element, wat je normaal zou verwachten in zo'n setting, zou de kracht die de herinneringen in de film uitstralen enkel verminderen. Een enthousiaste 5*, en plaats tien in mijn top.

Heel interessante film, waar ik helemaal niet wist wat ik moest verwachten. Het verhaal sprak mij aan, en dat was ook de enige reden dat ik deze film kocht. Mijn eerste film dan ook van Kore'eda.

Bijzonder uitgangspunt van deze man, een film waar we een groep mensen ontmoetten die overleden mensen vragen een laatste, belangrijke, herinnering op te roepen; om daar dan tot in de eeuwigheid bij te kunnen blijven. Alleen dat al klinkt tegelijkertijd fascinerend en bangmakend. Tot in de eeuwigheid leven in 1 enkele herinnering klinkt zowel sprookjesachtig als een nachtmerrie.

Het eerste uur sleepte zich wat voort, ik wist niet precies wat ik moest voelen. We zagen mensen die hun uiterste best deden herinneringen op te roepen; de een makkelijker dan de ander. Heel simpel, met levensechte herinneringen waar ik mij afvraag of deze niet gebaseerd zijn op het leven van de acteurs of regisseur zelf. Interessant vooral hoe er op een manier geen vraag gesteld word, maar alles gewoon gaat zoals het gaat. Later blijkt vooral dit eerste uur heel mooi. Ik dwaalde als kijker af tot in mijn vroegste herinneringen. Nog een hele klus, blijkt.

Vooral erg gecharmeerd door de twee oude dames; zulke kleine herinneringen, toch zo belangrijk. Belangrijk genoeg om er tot in de eeuwigheid bij te blijven, en al het andere te vergeten. Mooie film, waar maar weinig gebeurd. Maar bij de opnames van de herinneringen vraag ik mij af; Zo zou het ook echt gebeuren. En juist dat geeft deze film iets magisch.

4.0

Zeer onder de indruk van deze film. Prachtig dat eerste uur van al die mensen aan het zoeken zijn naar die ene herinnering die ze eeuwig willen blijven vasthouden. En op de een of andere manier ga je dan toch ontzettend meeleven met die mevrouw die haar mooiste herinneringen heeft aan een dansje en een jurkje uit de tijd dat ze nog een klein meisje was.

Ook erg goed dat het voorportaal naar het hiernamaals gewoon een oud kantoorgebouw is, dat houdt de hele film mooi in een reeele sfeer.

Indrukwekkend. Meesterwerk.

Heb nog even na lopen denken hierover...dit verhaal liet mij i.i.g. de gehele film gekluisterd in afwachting tot wat komen gaat...

Deze film behoort toch wel tot het meest boeiendste in het mysterie genre al heeft Primer (2004) ook diezelfde beleving maar dan toch meer de wetenschappelijke tour op gaat en het visueel erg fijn aanpakt.

Mochizuki Rokuro is onder de indruk van het licht spel, mij niet opgevallen, vond 't eerder aan de saaie kant (vrij donker en muffe kleuren). Volgens mij werd hier expres voor sober gekozen en was de beeldkwaliteit niet scherp. Is verder ook niet zo belangrijk omdat deze film het van zijn originaliteit moet hebben en daar scoort ie de volle 3.5 punten mee.

Verder is het ook apart dat het niet noodzakelijk is om een volledige binding te krijgen met de patienten, is allemaal bijzaak als je het mij vraagt (Daar had Kappeuter last van), heeft denk ik met "de film verkeerd ingaan" te maken, en ook teveel patienten die niet voldoende uitgewerkt worden, was meer als opvulling bedoeld neem ik aan.

Moet ook toegeven dat het ons niet makkelijk en toegankelijk wordt gemaakt. Het begint met observeren en waar gaan we in hemelsnaam naartoe? Beetje afwachten wat komen gaat ,ondertussen zie je hoe de onderzoekers hun best doen om op een fatsoenlijke manier, met veel overleg, iets tot stand te brengen, behoorlijk intrigerend allemaal.

Toch gingen de gesprekken, wat men hieronder ook al opmerkte, soms te lang door. De film is net iets te lang wat dat betreft en daardoor ontging mij ook wel eens het één en ander. Over een aantal jaar krijg ik vanzelf wel weer een drang om dit nog eens te herzien

De geluidseffecten zijn mij volledig ontgaan, volgens mij noppes, maar dat ervoer ik door de mystiek in dit verhaal, als geen gebrek .

Achteraf wil ik dan wel zeggen; Misschien meer geluid willen horen? Of kiest men voor "weinig" zodat het juist realistisch overkomt.

Voor beide is wel iets te zeggen, misschien toch wel een goede zet geweest...

3.5* punt voor de originaliteit die hier dik verdient vanaf druipt. Hangt tegen een 4* aan,maar er is me klaarblijkelijk toch wat leuks ontgaan door die lange lappen tekst. Snel vergeten dit filmpje? Dacht het niet !! Lekker bijzonder doen op minimale wijze.

Edit: Maak er toch maar een 4(tje) van, naar mijn maatstaven is omgerekend een 7

te weinig. 3,75 dus .

Een leuk concept, maar naar mijn smaak te langdradig uitgewerkt. Het eerste uur van de film bevat vrijwel alleen een opeenvolging van interviewfragmenten waarin de dode zielen reflecteren op hun verleden. Ik vond lang niet alle personages interessant, waardoor ik erg veel moeite had om het eerste uur uit te zitten. De medewerkers, die vooral in het tweede deel uitgediept worden, vond ik eigenlijk interessanter dan de zielen. Gelukkig biedt de tweede helft wat meer diepgang, mede doordat de omgevingen wat gevarieerder worden, het eerste uur speelt zich voor het grootste gedeelte af in de saaie interviewkamers. Toch blijf ik erbij dat het veel korter en bondiger had gekund. Visueel verder wel aardig, met een soort documentairestijl gefilmd.

Niet geheel overtuigend, maar toch erg mooi.

Het eerste uur vond ik vrij moeizaam, erg veel van hetzelfde, herhalend en langdradig, maar toch had het al wel wat. Vooral het feit dat je amper het gevoel had naar film te kijken, maar naar echte mensen met echte herinneringen was de moeite waard. Het had ook onbewust het effect dat je toch zelf ook even gaat nadenken welke herinnering je het meest dierbaar is, en eerlijk gezegd zou ik het ook mijn god niet weten.

Maar pas nadat ze de herinneringen gaan naspelen wordt de film beter en beter, met het wonderschone laatste halfuur als hoogtepunt. Prachtig ingetogen en emotioneel, bijna typisch Koreeda zou ik zeggen, hoewel ik nog niet zo heel veel van hem gezien heb. Veel meer emotionele betrokkenheid en gevoel dan wanneer het er zo dik boven op ligt.

Wat mij betreft maakt het laatste stuk de film volledig, maar zelfs dat is al genoeg voor 4*.

After Life heeft een heel andere toon dan ik verwachtte. Veel minder zwaar en diepzinnig. Ik zou hem zelfs lichtvoetig noemen. Gelukkig is dit geen probleem. Het heeft zelfs iets verademends om te kijken naar die mensen die hun mooiste herinneringen kiezen, die meestal ergens vallen tussen onbenullig en op een persoonlijke manier diepzinnig. Het was misschien mooier geweest als er wat meer context gegeven werd aan die herinneringen, waardoor we wisten waarom deze juist gekozen worden, maar aan de andere kant was dat misschien iets te dramatisch voor een film waarin alles voor zichzelf spreekt on op zichzelf staat. Alleen al de simpele stijl waarin het vormgegeven is (zowel in camerawerk, decors en muziek) geeft aan dat je geen grote momenten moet verwachten. Of die stijlkeuze overigens helemaal geslaagd is weet ik nog niet helemaal zeker. Aan de ene kant geeft het een toepasselijk down-to-earth-sfeertje aan het geheel, maar aan de andere kant was de stijl van, zeg, een Tarkovsky misschien net wat indrukwekkender en prikkelender geweest. Het doet er niet veel toe, want centraal staan hier toch de kleine menselijke momenten. Het meest boeiend vond ik de stukken waarin de mensen dachten over welke herinneringen zij zouden kiezen en hun bespreking van de uiteindelijke keuzes.

Helaas gaat het daarna de mist in. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het al meteen vreemd vond toen ik hoorde dat de herinneringen verfilmd zouden worden. Ik heb nog steeds geen idee waarom dit gebeurt. Als je de herinnering toch al hebt, waar heb je de film voor nodig? Wie verkiest er überhaupt een door andere mensen geïnterpreteerde en geconcretiseerde versie van zijn geheugen boven het wonderbaarlijk vage en ultrapersoonlijke van de herinnering zelf? Ik niet. En zeker niet op de manier waarop het hier gedaan wordt. Het verbaast me zelfs dat niemand anders er tot nu toe over gevallen is, maar persoonlijk zag ik die goed bedoelde pogingen om de gekozen verledens te reconstrueren bijna als verkrachtingen ervan. Daar zit je dan met je mooiste moment in je hoofd, gevormd op je eigen manier, om vervolgens toe te kijken hoe een amateuristisch filmteam het nog eens dunnetjes over doet met knullige decors en attributen om vervolgens met een filmpje te komen dat waarschijnlijk minder indrukwekkend is dan een gemiddeld YouTubeproduct en never-nooit-niet tegen je werkelijke herinnering kan opboksen. Het is wat mij betreft als betalen voor een luxe villa en vervolgens een slakkenhuisje krijgen. Dat niemand protesteert is het grootste mysterie van de film. Ik zou er zeker voor kiezen om dan gewoon daar te blijven en die mensen helpen met het vinden van hun mooiste moment (sowieso een leuke taak, lijkt het).

Gelukkig herpakt de film zich aan het einde. Dat Mochizuki niet kiest voor het moment op het bankje met zijn vriendin, maar het moment waarop hij zich zijn herinnering herinnerde en deze liet vastleggen is naar mijn gevoel helemaal raak. Het lijkt er op dat hij zo alle mooie kanten van zijn leven in een keer weet te vangen. En dat ontroerd. Daardoor en trouwens ook door het intrigerende uitgangspunt toch nog een krappe 3,5*.

P.S.: Was er niet ook een andere film waarin personages na de dood fragmenten van hun leven terug te zien krijgen (al geloof ik niet dat die zelf gekozen waren)? Het idee klinkt enorm bekend.

Ik moet nog heel wat van Koreeda zien. Dit was wat dat betreft niet mijn favoriete film. De setting is echter fantastisch en het idee wordt ook goed menselijk uitgewerkt. Het interessantste is nog hoe de verschillende mensen getypeerd worden en hoe ze zo met hun laatste momenten omgaan. Het verhaal van de medewerkers zit goed in elkaar, maar grijpt niet naar de keel; zoals in sommige van de andere films. Wellicht vanwege de rustige toon en de vele personages. Maar de film is zeker een kijkbeurt waard.

Elke keer weer.

Niet de eerste keer dat ik deze herzie, maar hij blijft me verwonderen. Hoe Koreeda hier script en realiteit vermengd is uitzonderlijk. Ik weet nog steeds niet welke segmenten gescript zijn, maar dat hoeft eigenlijk ook niet.

Sowieso is het randverhaaltje iets minder boeiend. Het gaat mij vooral om de bezoekers die elk een mooi aspect van het vraagstuk weergeven. Favorieten blijven de twee omatjes, uitzonderlijke personages.

Interessant punt is vooral de vertaling van Wandafuru Raifu naar After Life, een verschil in cultuur dat wat mij betreft perfect weergeeft waarom ik doorgaans toch iets meer met Aziatische zaken heb. Want hoewel het concept genoeg ruimte laat voor spiritualiteit en religie, blijft de film daar mijlenver vanaf staan.

4.5* en een uitgebreide review.

Al geruime tijd wilde ik deze film herzien, dus toen ik de tip hierboven van Redlop zag, was de keuze snel gemaakt om naar de bioscoop te gaan.

Na afloop waren de reacties van andere bioscoopbezoekers in mijn buurt niet mals: "Wil je me voortaan niet meer meenemen naar zo'n langzame film?" Of: "Ik heb de hele film zitten gapen!"

Nu moet ik ook wel zeggen dat ik een beetje moeite had de oogjes open te houden tijdens het eerste uur, maar dat wijt ik toch vooral aan een combinatie van bier van te voren en slaapgebrek.

Als ik mijn vorige bericht lees, merk ik dat ik over veel nog steeds dezelfde mening heb, maar prioriteiten liggen wat anders. Ik vind nog steeds de film audiovisueel kaal, maar ik vind het nu belangrijker dat de film wat emotionele beleving betreft een behoorlijke impact op me had, zeker in het tweede uur. Een hoop personages, waarvan dit keer geen één me verveelde, maar de favorieten zijn nog steeds dezelfden: de oude man, die zijn leven maar middelmatig vond, en vooral het alleroudste vrouwtje. Prachtig hoe zij één voor één die eikels en boombladeren op tafel uitstalt.

Het tempo maakt het niet altijd even makkelijk, maar na afloop overheerst vooral het gevoel een film met een prachtig concept dat heel oprecht uitgevoerd wordt gezien te hebben. Een waardering die tot uiting komt in een ophoging naar 4*.

Koreeda heeft mij na twee films nog niet kunnen overtuigen, maar vooral Distance had toch wel iets bijzonders, ondanks dat het er daar allemaal niet even goed uitkwam. Deze After life is zijn derde film, die ik zie en is mij gelukkig ook het beste bevallen.

Het concept is in ieder geval erg interessant. Welke herinnering over je leven zou je kiezen om nog eens terug te kunnen zien, een vraag die je zelf ook aan het denken zet. Ondanks dat geven vond ik de film nogal moeizaam op gang komen. Daarna wordt het allemaal wat fijner en het is prettig om e zien hoe afwisselend de verschillende personages overkomen en welke afwegingen ze allemaal maken, om hun meest speciale moment uit te kiezen.

Ook de locatie is best fijn te noemen. Hoewel ik het geen top cinema vond, is dit vooral in de tweede helft toch wel een erg fijne wegkijker te noemen. Het tempo mag dan langzaam zijn, maar het concept is sterk, met een vrij goede uitwerking. Een iets andere invulling van het eerste gedeelte had de film ongetwijfeld nog meer goed gedaan, maar verder viel het me zeker niet tegen.

3,5*

Bijzondere film die zeker een uur heel erg lekker wegkijkt met vooral fantastische verhalen van mensen over hun levens. Verhalen die blijkbaar echt zijn, als je dat naleest, maar eerlijk: zo voelt het ook. Ondanks de setting is deze film heel realistisch én geloofwaardig, allicht mede door de documentairestijl van film, al had men die stijl soms nog verder kunnen doortrekken. Je denkt wel, hoe houdt men dit twee uur interessant, maar dat éne uur blijft het goed boeien.
Nu dan het tweede uur wordt wat minder interessant, maar dan vooral door de verandering van inhoud. Best geinig om te zien hoe men filmpjes maakt, maar dat haalde voor mij de magie weg. The One Ring legt het hierboven al vrij goed uit, al kon ik ergens er nog wel in meegaan dat men films gaat maken (al slaat het, ga je erover nadenken, helemaal nergens op), ik vond vooral de sfeer uit het eerste uur verdwenen. Wel is er halverwege één briljante en prachtige scène in de stad, met zoveel sfeer en zelfs een beetje muziek en die geluiden van verkeer. Voor de rest 3,5* maar dicht tegen iets hoger aan.

Ik heb After life twee maal na elkaar gezien omdat ik alle details, gesprekken en indrukken opnieuw wou ervaren. Wow, wat een briljant concept! De film blijft enorm bij me hangen en de kwaliteit van de film ligt hem in het feit dat je ook bij jezelf reflecteert. Welke herinnering zou jij zélf opnemen wanneer deze vraag aan jou wordt gesteld? Het camerawerk is eenvoudig en het verhaal kent een trage opbouw.

In de eerste plaats is de locatie vrij ongewoon. Een troosteloos, half overwoekerd oud vervallen overheidsgebouw dat dienst doet als een schemerzone tussen het hiernamaals en het leven op aarde. De dood is niet zozeer het onderwerp van de film, maar is louter een gevolg. Veel aandacht wordt er dan ook niet aan de dood gespendeerd. Geen verklaringen waarom men stierf, geen zichtbare verwondingen, geen rouwmomenten, geen nabestaanden of rouwenden.

De focus ligt namelijk volledig op de herinnering die je het meest aangegrepen of bijgebleven is. Het is die herinnering die je meeneemt naar het hiernamaals. Het gevolg is echter dat alle andere herinneringen verdwijnen. Niet zo’n eenvoudige opdracht zo blijkt. Idem als je voor jezelf de oefening maakt. Het fijne aan de film is de spontaniteit, de oprechtheid en de eenvoud van de 22 mensen. Het lijkt uit het leven gegrepen en erg realistisch (wat ook het opzet was van Koreeda om échte verhalen te brengen en niet allemaal rolletjes van acteurs/actrices).
Het omgekeerde is ook waar: “Eén herinnering blijft behouden, de rest kan ik vergeten? Super!” Geweldig denken van ik dacht Iseya.

De antwoorden die naar boven kwamen waren veelzijdig. Het viel op dat de meeste herinneringen klein waren, uit het dagelijkse leven gegrepen, op het eerste zicht niets bijzonders voor de buitenwereld, maar blijkbaar o zo kostbaar voor de persoon zelf. Het leven zit hem in de kleine dingen en het is de kunst om de waarde van kleine dingen in te schatten. Een aantal verhalen waren erg mooi en ontroerend (rode meisje, die zelfmoordpoging, aardbeving, de rijstpap, bladeren van de oude vrouw, enz …).

Ook een videoband als geheugensteuntje van elk levensjaar was een leuke insteek. Ook het einde is best een knappe twist. Besluiteloosheid die leidt tot het blijven hangen in de schemerzone, alsof ambtenaars een doelloos monotoon beroep uitoefenen als werkslaven van de maatschappij.
De plotline met Kyoko was geweldig alsook de insteek dat besluiteloosheid overgaat naar daadkracht. Het geluk dat je ervaart omdat je iets voor iemand hebt betekend. Alles klopt in deze plot.

De uitwerking van de herbeleving van de herinneringen via imitatie vond ik echter het minst van de film. Ik zie de boodschap er niet achter. De enige verklaring die ik heb is het feit dat herinneringen het best bijblijven vanuit de authensiteit en puurheid van je geheugen. Herinneringen zijn erg persoonlijk, die je niet kan en mag delen met anderen. Door het kenbaar en visueel te maken, denk ik dat de deelnemers zullen inzien dat de eigen gekozen herinnering uniek is en gekoesterd dient te worden. Of dat echt zo wordt ervaren weet ik niet …

Als je dood bent en dan...

In de wereld van Koreeda is er een tussenstop tussen dood en het hiernamaals. Een vervallen gebouw, door het klimop in de greep gehouden en dode bomen is het centrum waarin overledenen een keuze mogen maken uit hun herinneringen, om die zo mee te nemen naar hun volgende leven. De manier hoe dit wordt verteld... ik bespeurde hier en daar enig sarcasme.

We hebben hier te maken met verschillende generaties. Grappig om ook te zien dat er niet veel oude mensen overblijven. De ene die in 1923 is geboren is nog een broekie omdat hij in de tweede wereldoorlog bezweek, de ander heeft zelfmoord gepleegd... and so on. En stel jezelf eens de vraag: Wat voor herinnering zou jij meenemen als je een week mocht kiezen uit je hele levensarchief. Hebben we niet elke week de ene dag een kutdag en de andere dag een mijlpaal voor de boeg gehad?... Of is de boel niet al zo gewoon geworden dat de smaak van een herinnering eraf is? Als behulp hebben we ook nog videobanden en reconstructies... en wordt voor je vertrek de boel vertoont in een filmzaal.

Ja, hele merkwaardige thema zet de regisseur van No One Knows neer. Al dan niet erg interessant en hoogstwaarschijnlijk een boodschap over de zelfmoordcultuur in Japan. De sfeer is behoorlijk leeg en afstandelijk... als de dood bijna en een seizoensvertelling mocht ook niet ontbreken. In principe is de saaie manier van vertellen ook expres gedaan en het uitzichtloosheid is haast te voelen.

Erg opmerkelijk themaatje.

3,5*

Na vijf Koreeda's (Maborosi, Nobody Knows, Still Walking, Air Doll, Like Father like Son) die ik allemaal op 4* heb staan, is dit de eerste die ik op 3* zet. De dvd - Lumière-uitvoering met op de cover de prachtig belichte poort waar de zielen aankomen - lag al een aantal jaar op een stapel nadat ik bij een eerdere kijkbeurt na 20 minuten in slaap was gevallen. Ik ben een liefhebber van trage films, en de genoemde films van Koreeda bevielen me ook zeer goed. Toch is er een opeenstapeling van zaken waardoor After Life me minder wist te boeien. Zo zinden de camerabewegingen en montage.me niet helemaal en kwamen (misschien deels onterecht) de gekozen ervaringen van de zielen te gemaakt / gescript op me over. Ook vond ik het hele uitgangspunt wat teveel in een vastomlijnd concept gegoten (zielen die in groepje samenkomen, een week de tijd hebben om weinig vrijblijvend een herinnering op te halen, er ééntje uitkiezen om vast te laten leggen op film, als het je niet lukt blijf je tussen de twee werelden, etc.). Het decor was nog wat soberder (en meer binnen de muren) dan ik van Koreeda gewend was. Ook de magie van de interactie tussen personages was deze keer iets minder voelbaar. Ondanks de minpuntjes toch een regisseur die ik bewonder en blijf volgen.

Alleen al het fantasievol gegeven verdient waardering. De setting is grappig want wie verwacht dat de plaats van het onderzoek iets hemels, feeëriek, ergens boven de wolken zal plaats vinden met engelachtige figuren, zit er naast, want de locatie is een aftands gebouw, met stofferige burelen en gangen en de equipe bestaat uit doodgewone, niet zo erg frisse, bedienden, voor een stuk eerder berustend in hun job.

De uitwerking van het verhaal valt nogal langdradig uit en echt zinderende herinneringen worden er niet opgedist (wat het boeiender en "levendiger" zou maken) hetgeen, wat mij betreft, de film weghoudt van een "4".

Niettemin zit er in het slot wel een verrassende kronkel wat de film een boost geeft en ook wat emotionele romantiek en bovendien meer inzicht in de "equipe" brengt.

8ste film die ik zie van Hirokazu Koreeda. Besluit blijft : sterke regisseur !

Het eerste deel van deze film, waarin mensen van divers pluimage hun dierbaarste herinnering uit hun leven proberen op te dissen, is met voorsprong het beste deel van de film. De reconstructie van die herinneringen in het tweede deel en de sfeerbreuk die daarmee gepaard gaat, doen de film als geheel volgens mij geen goed.

Op basis van het tiental films die ik van hem gezien heb, vind ik Koreeda een bovengemiddelde filmmaker. Naar mijn smaak is dit evenwel een van zijn mindere films.

Mooi idee, die herinneringen die de doden mee mogen nemen. De verhalen die ze vertellen komen oprecht over, met gevoel verteld, maar de film sleepte mij niet helemaal mee en greep mij niet helemaal. Het voelde soms zelfs aan de langdradige kant. Het is een heel rustige film, origineel en emotioneel. Niet de beste Koreeda film die ik gezien heb, maar wel goed. Een 7. 3,5*