Wandafuru Raifu (1998)

Film duurde wat te lang.

En was zo voorspelbaar.

allé mannen! (te lang? vrij slecht argument hoor)

dit is een origineel verhaal met prachtige vertolkingen. een echt pareltje!!!

Wie weet hoe ik deze film te zien kan krijgen? Is ie uberhaupt ergens te huur? Zo ja, waar?

Alvast bedankt!

Ah toe mag ik raden waarom je deze film wilt zien

Van mij mag je

ALS je ook antwoord geeft op m'n vraag

Vanaf 13 april te huur op dvd.

Aanrader voor mensen die van rustige, trage, observerende film houden. Met een zeer leuk concept als extraatje, waar je, moest je je toch vervelen, een leuk over kunt peinzen.

4.5* had ik 'm gegeven. Bij herziening zal ik wel een iets langere commentaar schrijven.

Wandafuru Raifu is de letterlijke Japanse vertaling van Wonderful Life. Ze kennen geen L dus die is vervangen door een R. Bovendien spreekt men de U bijna niet uit. Waarom de film hier After Life moet heten en niet gewoon Wonderful Life?

Bijzonder en origineel uitgangspunt.

De plek na de dood ziet er uit als de aarde en de film is bijna documentair geschoten. Erg naturelle vertolkingen, waardoor het er allemaal geloofwaardig uitziet.

Mooie ideeën die je aan het denken zetten ook. En dat alles zonder kitscherig gezweef.

Het maakt geen enorme indruk op me en buitengewoon goed vond ik het ook niet, maar wel interessant en prettig om naar te kijken.

3.5*

Aardig filmpje. Goed geacteerd, maar visueel wat saaiig en het leuke plot-idee is niet optimaal uitgewerkt. Film mist nogal wat emotie en de wendingen op het einde van de film zijn niet bijster interessant. Maar zeker de moeite waard verder. 3*

Wonderful Life?

Ja, zeker een goede film, betrapte mezelf erop druk bezig te zijn zelf te besluiten wat ik zou kiezen. Jammer dat je de herinneringen niet beter uitgewerkt ziet.

Zeker jammer. De aanpak was me net wat te droog en beschrijvend voor zo'n mooi poëtisch uitgangspunt.

Stoorde me daar niet heel erg aan. Vond het een goede film, geen moment verveeld.

Snap de lage score ook niet echt.

4*

Weer een keer herzien, en die 4.5* blijven absoluut staan.

Kan me ook absoluut niet vinden in de commentaar dat deze film te droog zou zijn, of te weinig emotie zou bevatten. Integendeel zelfs. Dit is één van die uitzonderingen waar ik wel geïnteresseerd ben in het 'plot', en dan vooral de menselijke kantjes.

Wat mij bij deze film raakt, en bij andere (zo goed als nooit):

* De personages zijn voor mij levensecht. De passie waarmee ze pietluttige herinneringen ophalen is grandioos in deze film. Bedenken dat die oma met haar rood jurkje, dat omatje met de bloemetjes of die tramman acteurs zijn gaat niet. Net het feit dat zulke simpele dingen bovenkomen, het twijfelen aan kleine details, de blik in de ogen van mensen die herinneringen ophalen ... doet me twijfelen of Koreeda echte herinneringen van die mensen gebruikt heeft.

* De simpele voorstelling in deze film. Het verhaal is op zich mysterieus, maar de uitwerking zo heerlijk down-to-earth. Het verblijf is zo menselijk, met wachtzaaltjes, ondervragingskamers en een hoop administratieve rompslomp. Ook het naspelen van de dromen is zo mooi basic. Mooier kan je de essentie van herinneringen niet aanhalen denk ik. Enkele randvariabelen zijn genoeg om de persoon in kwestie weer dat gevoel mee te geven.

En om er nog maar een keer uit te gaan met een bang. Wat mij betreft is deze film menig malen intelligenter en levensbeschouwender dan wat menig "emotioneel" film ooit gemaakt. Life is in the simple things, om maar eens een cliché boven te halen. Geen film die dat beter illustreert dan deze.

Wat mij dan weerhoudt om 5* te geven, is het ietwat minder visuele aspect, en het dramaverhaaltje dat later in de film verweven wordt (hoewel verder ook functioneel).

De tekst op het DVD-doosje deed me denken aan het Tibetaanse Bardo, het tussenbestaan waar men zich bevindt na het einde van dit leven en voor het begin van een volgende.
Koreeda’s voorstelling van een mogelijke werkelijkheid als deze, weergegeven zoals in deze film, viel mij jammer genoeg tegen.

Door aan aardse herinneringen vast te houden blijven de overledenen in de film gebonden aan tijd, ruimte en materie, ondanks dat ze zich reeds in een niet-aardse tussenstation bevinden. De gesprekken en de handelingen van en met de zgn. begeleiders zijn aardser dan aards. De heldere 21-jarige Iseya weigert een beeld uit het verleden te kiezen teneinde verder te kunnen groeien, en daarom mag hij niet verder. Het gevolg is dat hij nog langer gevangen blijft in de niet-toekomstgerichte transitzone. Als hij uiteindelijk niet zal doen wat de begeleiders hem willen opleggen rest hem daar zelfs een eeuwig verblijf.
Lijkt me geen prettig vooruitzicht.

Niet mijn film, mij te onwerkelijk, te aards

De film kon op verschillende momenten een lach op m'n gezicht toveren maar viel als geheel toch wat tegen. Ik ga akkoord met het commentaar van Ramon en Cempaka.

Het begin is prachtig. Levensechte mensen met levensechte herinneringen, iets dat nog benadrukt wordt door het goede acteerwerk en de documentaire-achtige filmstijl (niet verwonderlijk want Koreeda maakte vroeger documentaires, hoorde ik in de introductie op de dvd). Als de originaliteit van het basisgegeven echter uitgewerkt raakt gebeurt hetzelfde met de aantrekkingskracht van de film en begint het wat saai te worden. De herinneringen worden niet echt uitgewerkt. Het lijkt me ook vreselijk om je herinneringen zo verminkt te zien worden. Wat voorbij is is voorbij en zal nooit net zo zijn als het geweest is.

De film zakt helemaal in elkaar na de vertoning van de herinneringen. Het verhaaltje dat dan volgt vind ik wat flauw en past niet in het geheel. Zoals gezegd is het te 'aards': wat werkt in het begin is uiteindelijk een groot minpunt. Ik zag hele mooie scènes, dat zeker, en was ook meermaals ontroerd. Maar helaas niet genoeg om deze film hoger te waarderen.

Mijn grootoom prevelde me ooit toe: "De hemel is hier op aarde" ... Het klinkt ietwat belegen, maar toch ...

Horeeka brengt het detail op de voorgrond: je weet wel, die verduivelde details - achteloze gebeurtenissen waarin ontelbare dimensies zich schuilhouden. Concentreer je even, en meteen ben je het universum in. Even een goudvis wezen die de bokaal vergeet, en de oceaan in staart

de mimiek van het grijze vrouwtje wanneer ze terugdenkt aan haar rode jurkje

de man die een moment de maan gereflecteerd zag in de treinrails, en "vergat" zelfmoord te plegen.

, het zijn momenten waarvoor ik menig vermeend meesterwerk veil heb

Net herzien.

Vind dit echt een sublieme film, de acteerprestaties zijn echt enorm sterk. Het is fantastisch om naar al die verhalen te luisteren en de mensen uiteindelijk zelf hun herrinering te zien regisseren (deels). Hoe er gediscusseerd word over bepaalde details (zoals in de bus), hoe er voor technische problemen oplossingen gezocht worden, heel aards allemaal. Het idee achter deze film is een van de beste die ik ken, helaas vond ik het tegen het einde wat te lang gaan duren.

Een van mijn favoriete stukken uit de film is waar Terajima dat zakje met blaadjes van dat oma'tje krijgt. Erg aandoendelijk.

Een verhoging naar 4,5, zoals verwacht. Een film die me altijd wel bijgebleven is sinds ik hem voor het eerst zag.

Voor de zoveelste keer herzien. Niets aan mijn eerdere berichten toe te voegen, behalve dat ik nu ook met het einde niet meer zat. Een briljant meesterwerk.

Wandafuru Raifu verteld over één van de mooiste dingen van het leven. Het terugdenken aan kleine, fijne gebeurtenissen die je gelukkig stemmen. Net die momentjes waarop je jezelf even helemaal vrij voelt. Het hoeft niet groots te zijn, het kan op de fiets onderweg naar school zijn, het moment vlak voordat je in slaap valt en je even geniet van de afgelopen dag...

Koreeda schept, wat mij betreft, een mooi beeld van wat de hemel zou kunnen zijn. Altijd leven met net dat ene gevoel waar je je echt gelukkig voelde.
Ik kan me voorstellen dat voor degene die dit onderwerp niet ontzettend boeiend is, de uitwerking best saai is. Ik vond het sombere, haast documentaireachtig geschoten erg goed werken. We zien geen grootste fantasieën uitgewerkt, we zien een aardse weergave van de hemel, of de wereld vóór de echte hemel. Enige referentie naar het hiernamaals is de rook bij de ingang van het gebouw.

Het is dan ook geen echt grootste film, geen poëtische beeldtaal, maar een simpele weergave, die ik bijna als intiem zou bestempelen. Beeldend is de film niet bijster bijzonder, zelfs wat flets. Dat is jammer, maar overkomelijk. De acteerprestaties zijn geweldig, en zoals Onderhond al meld, is het dikwijls niet voor te stellen dat de mensen ook echt acteren. Het lijkt vaak zo echt.

Erg mooie, bijzondere film, die me vaak deed denken aan Omohide Poro Poro. Een film die verteld over de jeugdherinneringen van een vrouw, die terugkeert naar het platteland, waar haar familie een boerderij heeft. Langzaamaan drijven herinneringen boven. Die herinneringen zijn haar dierbaar, en zo hoort het . Twijfel tussen dik 4* of klein 4,5*. Wat fijn dat dit soort films bestaan!

Het waren dus blijkbaar echte interviews...

Gisteren eindelijk After Life nog eens gezien. Dat was sinds het Rotterdams Filmfestival van 1999 niet meer gebeurd. Het was een zeer aangename herkennismaking.

De twee volgende films die Kore'Eda maakte vind ik meesterlijk en deze stond mij ook bij als mooi, rustig en met een briljant idee als uitgangspunt. Bij herzien bleken er ook veel humane, mooie bespiegelingen in te zitten die in het festivalgeweld destijds wat waren ondergesneeuwd blijkbaar. Het riep veel bespiegelingen, herinneringen en gevoelens over de beoordeling en waarde van momenten op. Prachtig, vooral de twee oudste dames.

Het enige dat de film afhoudt van de 5 is dat het aantal verhalen waaraan aandacht geschonken wordt wat te groot is, Dat zorgt ervoor dat de ontwikkelingen op 1/3 van de film wat te veel gaan voortkabbelen. Daarna komt alles weer helemaal goed en er zijn ook genoeg humoristische momenten in de film.

Briljant idee, prachtig uitgevoerd, heerlijke film!

Heel mooi uitgangspunt ja. Briljant idee eigenlijk.

Dat vind ik ook het beste aan de film. De film laat je nadenken over levenskwesties en filosofische zaken.

Helaas voelde ik erg weinig binding met de personages. Er zitten te veel verhalen in inderdaad, wat Mochizuki al zegt.

Ik had weinnig voeling met de personages en ook door het trage tempo, werkt dat voor mij in het nadeel.

Heel mooi vind ik het heldere licht dat steeds door de ramen schijnt in het gebouw. Dat geeft een beetje tijdloosheid weer. Dus eigenlijk wel jammer dat het er toch ook donker werd.

Een idee waarvan ze in Hollywood nog een puntje aan kunnen zuigen. Met zo weinig middelen zo'n ontroerend portret maken van een hele week waarin niets anders wordt gedaan dan praten en herrineringen ophalen. Altijd die prachtige conversaties, met altijd die bloemen op de vensterbanken, waarmee elk personage zijn allermooiste herrinering komt bovenhalen. Elk verhaaltje heeft zo zijn charmes (de oma met haar rode jurk, de piloot.

3.5*

Mooie en ontroerende film die misschien wel na een herziening een halve * zal stijgen.

Heel fijn concept met een prima uitwerking. Wie zou nu niet met zijn of haar gelukkigste herinnering de hemel in willen gaan.

Heerlijk rustig gefilmd, zodat elk verhaal de juiste aandacht krijgt die hij verdient. Voor toch een zwaar onderwerp is de benadering en uitwerking ervan heel luchtig en grappig. Zoals het meisje die de encyclopedie leest, de oma met haar herfstspulletjes en de 'baas' die valsspeelt bij een bordspel!

Vier dikke sterren voor Wadafuru Raifu, wat is Koreeda toch een geweldige filmmaker.

Eerst wil ik Koreeda even complimenteren voor het briljante uitgangspunt van deze film. Prachtig gewoon en nog nooit heb ik zoiets in een film teruggezien. Natuurlijk wordt er weleens in films teruggekeken op het leven, alleen gaat het dan vooral om verloren gegane kansen en wordt de naderende dood vaak als een schrikbeeld gepresenteerd die hoe dan ook onafwendbaar is. De dood is vaak abrupt, maar hier blijft alles magisch tot het laatste moment, als het licht uitgaat.....

Hier gelukkig niet. Hier vooral veel aandacht voor alle personages. De regisseur is erg begaan met zijn personages en brengt feilloos vele karakteristieke eigenschappen van hen naar voren. Dat wist mij te ontroeren. Prachtig om te zien hoe iedereen op een menswaardige manier afscheid van de aarde nam. Fraai, hoe de film erin slaagt om alle mensen nog een keer te laten genieten van een hoogtepunt uit hun leven. Het onderwerp wordt ook luchtig gepresenteerd. Dat komt denk ik vooral omdat de film erin slaagt om de vaak onvermijdelijke confrontatie tussen stervende en zijn nabestaanden te vermijden. Deze film draait niet om het verdriet van de nabestaanden, maar om het geluk van de stervenden in zijn voorbije leven in beeld te brengen. De momenten die de stervenden uitkozen mochten er wezen. Ik vond met name de 2 oude vrouwtjes prachtig gedetailleerd hun favoriete herinnering neerzetten. Kippenvel toen de vrouw met de `rode`jurk ` het jonge meisje voordeed hoe ze moest dansen . Maar ook de scène op dat bankje tussen 2 zwijgende mensen mocht er wezen.

Gevoelsmatig deed deze film mij erg veel. Nog meer dan Dolls. Dat kwam doordat de hoofdrolspelers allen prachtige mimieken op hun gezichten toverden. Zo puur, nuchter en vol van intens geluk. Geen moment angstig voor hun naderende dood, maar uiteindelijk tevreden terugkijkend naar hun leven op de aarde. Toen die vrouw over schommelen en koekjes begon verzeilde ik zelf al snel in een nonstalgische bui. De ontwikkelingen in de film wisten mij zelfs te activeren om terug te dwalen naar schoolkampen en andere tentvakanties in de natuur. Erg mooi toch, dat een film zoiets kan bewerkstelligen. Een film dus met een hart en een ziel. Gewoon op een mooie manier filosofisch, zonder interessantdoenerij.

Mijn 3de 4,5* deze week. Het moet niet gekker worden.

Overigens kan de film later nog naar een 4* herleidt worden. Cinematografish en muzikaal vond ik de film namelijk niet echt bijzonder. Maar dat weegt bij een 1ste kijkbeurt niet zo zwaar als bij een 2de kijkbeurt.

Voor mij werkte het andersom. Juist het ascetische van kale vormgeving en minimale middelen als muziek werkt extra in het voordeel van de film. Echt een medidatieve oefening over herinnering. Misschien dat ik m nog wel naar een vijf breng bij wéér een kijkbeurt!

Leuk om weer zoveel enthousiaste verhalen te lezen bij deze film.

Erg mooi verhaal van maxcomthrilla inderdaad, heb zo weer zin om de film nog een keer te kijken. Schandelig dat deze ooit onder de 3* gemiddeld stond.

Een meesterwerk, dat een diepe liefde voor het menselijke weet te combineren met een ultieme ode aan de kracht van cinema. Mooiere films zijn zelden gemaakt denk ik, visueel bovendien een prachtig kunststukje, met subtiele, sobere beelden die een pure schoonheid uitstralen. Maar tegelijk ook een heel bescheiden, eenvoudige en zelfs kleine film, zonder enig effectbejag. Ook de werknemers die de herinneringen hercreëren doen dit met heel bescheiden middelen, en dat maakt het nog mooier: elk bovennatuurlijk element, wat je normaal zou verwachten in zo'n setting, zou de kracht die de herinneringen in de film uitstralen enkel verminderen. Een enthousiaste 5*, en plaats tien in mijn top.