Wandafuru Raifu (1998)

en

Volgens jou negen om precies te zijn

Gaaf dat je de film ook zo hebt kunnen waarderen. Ik denk dat deze film nog steeds zal groeien bij vaker herkijken. Ik zou m eigenlijk jaarlijks willen zien net als de andere films van Kore'Eda. Zie ook de discussie aldaar. Ik weet niet wat je van m heb gezien, maar beveel die zeker ook aan.

After Life is wel degene die er visueel van bovenuit steekt. Thematisch zijn ze allen heel fraai over verlies, rouw, hoop en verbinding.

Wauw, wat een film. Sluit me helemaal aan bij de bovenstaande commentaren. Een van de mooiste concepten die ik al in een film heb gezien, en dan ook nog met zo'n heerlijke aardse uitwerking. Van de wachtkamertjes en bureaucratie tot de probleempjes van het personeel zelf. Alles voelde zo vreselijk echt aan.

Het allermooist was de manier waarop de personages hun herinneringen ophalen. Vol geluk en kleine details. De oma met d'r rode jurk, de opa die niet kan kiezen, het bamboebos met de koekjes... Ik vond het echt ontroerend, en volgens mij is het niet eerder gebeurd dat enkel het verhaal van een film me zo wist te raken.

Het wat mindere audiovisuele aspect houdt deze film van de echte topscore af, maar verder diep onder de indruk. 4,5*

Ik heb de film zojuist gezien en hij duurde ongeveer twee uur. Ik ga er dus van uit dat ik geen ingekorte versie heb gezien. Maar als ik sommige berichten lees krijg ik die indruk wel:

In de film die ik gezien heb werden de herinneringen helemaal niet vertoond. Je zag alleen dat ze met de opnames bezig waren. Ik vond dit juist wel origineel (nou eerlijk, eigenlijk vond ik het wat teleurstellend) dat je de opnames van de herinneringen niet te zien krijgt.



In de film die ik gezien heb zat helemaal geen muziek, behalve dan het fanfare-orkestje van het 'personeel' en muziek bij de aftiteling.

Overigens vond ik de film als geheel wat teleurstellend. Ik hoor niet tot de Aziëgroep van MM en heb niet veel Aziatische films gezien, dus misschien heb ik geen recht van spreken. Ik vond het jammer dat de verhalen van de verschillende mensen vaak maar marginaal verteld werden (zoals door anderen al opgemerkt had het aantal personen beter beperkt kunnen worden). Ik kreeg ook de indruk dat de regisseur bang was ook maar iets van drama in de film te brengen. Alleen het samenvallen van de verhaallijnen van Mochizuki en Watanabe zorgt uiteindelijk nog voor wat drama, maar ik begrijp van de berichten van anderen hier op MM dat dat juist het dieptepunt van de film is...


Ik neem aan dat je niet ernstig bent Mochizuki! Als dat het geval is denk ik dat ik de andere films maar laat voorbijgaan

Leuk dat je de film in elk geval hebt gekeken! Op mijn quote:

reageerde je met

Nou dat was wel degelijk serieus. De uitgebalanceerde kaders, het licht spel in de decors dat is hier helemaal top. Prachtig gewoon. Andere Kore'Eda films zijn wat rafeliger als jet het zo mag noemen. Niet zo uitgebalanceerd, maar daardoor meer middenin het leven van de karakters.

Het klopt dat je de gefilmde scenes zelf niet ziet, maar wel het repeteren en het effect van het kijken naar de scenes door de overleden personen. Het effect is er wat mij betreft niet minder door.

Een geweldig, ingetogen filmpje. Sober in beeld gebracht, fenomenaal geacteerd - het zijn de blikken die meer zeggen dan woorden - en, het kan aan mij liggen, maar kan het zijn dat ik amper een score/soundtrack terughoorde? Dit stoorde mij in elk geval niet, dat gebrek aan muziek. Ik had het namelijk pas door tegen het einde van de film.

Het begint allemaal zeer licht en grappig. Dat beeld in het begin van al die mensen die na elkaar binnenkomen is gewoonweg pracht-tig.

Naarmate de film vordert, wordt het allemaal zwaarder en ernstiger met meer diepgang. Van emoties merk je aan de acteurs niet veel, maar je voelt ze wel constant. Zo'n subtiliteit moet wel het werk van een bekwame regisseur zijn.

Dat creatieve en originele rond de film was echt iets adembenemend. Denk bijvoorbeeld aan die set en de werkmensen erin. 't Is allemaal zo klein en ingetogen maar er vloeien zo'n tonnen emotie uit. Heerlijk.

Een dikke 4.5*

Ik ben niet zo enthousiast en heb niet zulke mooie verhalen als alle anderen die deze film gezien hebben, maar was desalniettemin onder de indruk. Schitterend uitgangspunt. Wel jammer: soms verzandde het in iets te veel nodeloos gezwam waardoor het tempo een beetje op z'n gat kwam te liggen. Dit was vooral tijdens het opnemen van de herinneringen. En kan iemand mij het bijzondere einde uitleggen? 3,5*

Heel interessante film, waar ik helemaal niet wist wat ik moest verwachten. Het verhaal sprak mij aan, en dat was ook de enige reden dat ik deze film kocht. Mijn eerste film dan ook van Kore'eda.

Bijzonder uitgangspunt van deze man, een film waar we een groep mensen ontmoetten die overleden mensen vragen een laatste, belangrijke, herinnering op te roepen; om daar dan tot in de eeuwigheid bij te kunnen blijven. Alleen dat al klinkt tegelijkertijd fascinerend en bangmakend. Tot in de eeuwigheid leven in 1 enkele herinnering klinkt zowel sprookjesachtig als een nachtmerrie.

Het eerste uur sleepte zich wat voort, ik wist niet precies wat ik moest voelen. We zagen mensen die hun uiterste best deden herinneringen op te roepen; de een makkelijker dan de ander. Heel simpel, met levensechte herinneringen waar ik mij afvraag of deze niet gebaseerd zijn op het leven van de acteurs of regisseur zelf. Interessant vooral hoe er op een manier geen vraag gesteld word, maar alles gewoon gaat zoals het gaat. Later blijkt vooral dit eerste uur heel mooi. Ik dwaalde als kijker af tot in mijn vroegste herinneringen. Nog een hele klus, blijkt.

Vooral erg gecharmeerd door de twee oude dames; zulke kleine herinneringen, toch zo belangrijk. Belangrijk genoeg om er tot in de eeuwigheid bij te blijven, en al het andere te vergeten. Mooie film, waar maar weinig gebeurd. Maar bij de opnames van de herinneringen vraag ik mij af; Zo zou het ook echt gebeuren. En juist dat geeft deze film iets magisch.

4.0

Briljant idee, zoveel is duidelijk ! Maar toch was het een beetje te fragmentarisch, had weing voeling met de personages. Je gedachten dwalen een beetje af, maar dat kan de film hebben. Toch heeft de regisseur er een kleine plot in verwerkt, misschien om dit tegen te gaan ?

Lijkt me wel een film die kan groeien, dus misschien maar eens herzien

Voorlopig 3.5*

Wat een prachtige film! De idee van de film, namelijk de naar de eeuwigheid meegenomen herinnering, is van een hoge poetische waarde. Mensen trachten dikwijls tot grootse daden in hun leven te komen, het werkelijke geluk manifesteert zich daarentegen juist in het detail (althans voor de personages uit de film). De kleur van de lucht en de voorbijdrijvende wolken, rode rijst, de korting bij hoeren, de geur van de moederschoot etc. De film noopt de kijker - ten minste mijzelf, en naar ik las meerdere mensen hier - tot een expeditie door de krochten van zijn eigen ziel. In die zin waardeer film vanwege zijn intimiteit. De film probeert zijn kracht niet te ontlenen aan onecht sentiment, niet in acteerwerk noch in een soundtrack. De kijker krijgt echter een steeds terugkerend, sober, decor in de vorm van een gespreksruimte waarin de overledenen van hun herinnering verhalen. Deze is overigens mooi door het licht en de compositie. Nu al, op de dag van de eerste aanschouwing, verhoog ik mijn stem.

Wel mooi idee (niet nieuw overigens), maar wel erg langdradig uitgewerkt.. bovendien haat ik van die fadeblack beelden die suggereren dat een film is afgelopen, terwijl er dan nog 7 stukken met dat soort lange fadeblacks komen! Tegenvaller.

Zéér rustig en observerend. Erg leuk en boeiend concept, fijn uitgewerkt. Het enige dat ontbrak was de binding met de personages. Voor mij was die er gewoon te weinig. Misschien iets te langdradig ook wel. Door de docu-achtige stijl komt het allemaal wel vrij realistisch over.

Niet overdonderend, wel mooie film.

3,5 * met kans op herziening.

Een verhaal dat dealt met zaken als het leven na de dood en niet waargemaakte verlangens kunnen inhalen, mag toch iets dromeriger van toon zijn. Het is zo documentair dat het magisch-realisme niet goed uit de verf komt.

Zeer onder de indruk van deze film. Prachtig dat eerste uur van al die mensen aan het zoeken zijn naar die ene herinnering die ze eeuwig willen blijven vasthouden. En op de een of andere manier ga je dan toch ontzettend meeleven met die mevrouw die haar mooiste herinneringen heeft aan een dansje en een jurkje uit de tijd dat ze nog een klein meisje was.

Ook erg goed dat het voorportaal naar het hiernamaals gewoon een oud kantoorgebouw is, dat houdt de hele film mooi in een reeele sfeer.

Indrukwekkend. Meesterwerk.

Een film die heel goed in elkaar zit, maar ik denk dat Koreeda's films niet echt aan mij besteed zijn. Ik heb ook 'Maboroshi no Hikari' van hem gezien. Beide films vond ik erg mooi, maar ook vreselijk lang duren. Ik kon mn aandacht er niet altijd bij houden en zat me soms te vervelen.

Heb nog even na lopen denken hierover...dit verhaal liet mij i.i.g. de gehele film gekluisterd in afwachting tot wat komen gaat...

Deze film behoort toch wel tot het meest boeiendste in het mysterie genre al heeft Primer (2004) ook diezelfde beleving maar dan toch meer de wetenschappelijke tour op gaat en het visueel erg fijn aanpakt.

Mochizuki Rokuro is onder de indruk van het licht spel, mij niet opgevallen, vond 't eerder aan de saaie kant (vrij donker en muffe kleuren). Volgens mij werd hier expres voor sober gekozen en was de beeldkwaliteit niet scherp. Is verder ook niet zo belangrijk omdat deze film het van zijn originaliteit moet hebben en daar scoort ie de volle 3.5 punten mee.

Verder is het ook apart dat het niet noodzakelijk is om een volledige binding te krijgen met de patienten, is allemaal bijzaak als je het mij vraagt (Daar had Kappeuter last van), heeft denk ik met "de film verkeerd ingaan" te maken, en ook teveel patienten die niet voldoende uitgewerkt worden, was meer als opvulling bedoeld neem ik aan.

Moet ook toegeven dat het ons niet makkelijk en toegankelijk wordt gemaakt. Het begint met observeren en waar gaan we in hemelsnaam naartoe? Beetje afwachten wat komen gaat ,ondertussen zie je hoe de onderzoekers hun best doen om op een fatsoenlijke manier, met veel overleg, iets tot stand te brengen, behoorlijk intrigerend allemaal.

Toch gingen de gesprekken, wat men hieronder ook al opmerkte, soms te lang door. De film is net iets te lang wat dat betreft en daardoor ontging mij ook wel eens het één en ander. Over een aantal jaar krijg ik vanzelf wel weer een drang om dit nog eens te herzien

De geluidseffecten zijn mij volledig ontgaan, volgens mij noppes, maar dat ervoer ik door de mystiek in dit verhaal, als geen gebrek .

Achteraf wil ik dan wel zeggen; Misschien meer geluid willen horen? Of kiest men voor "weinig" zodat het juist realistisch overkomt.

Voor beide is wel iets te zeggen, misschien toch wel een goede zet geweest...

3.5* punt voor de originaliteit die hier dik verdient vanaf druipt. Hangt tegen een 4* aan,maar er is me klaarblijkelijk toch wat leuks ontgaan door die lange lappen tekst. Snel vergeten dit filmpje? Dacht het niet !! Lekker bijzonder doen op minimale wijze.

Edit: Maak er toch maar een 4(tje) van, naar mijn maatstaven is omgerekend een 7

te weinig. 3,75 dus .

Een leuk concept, maar naar mijn smaak te langdradig uitgewerkt. Het eerste uur van de film bevat vrijwel alleen een opeenvolging van interviewfragmenten waarin de dode zielen reflecteren op hun verleden. Ik vond lang niet alle personages interessant, waardoor ik erg veel moeite had om het eerste uur uit te zitten. De medewerkers, die vooral in het tweede deel uitgediept worden, vond ik eigenlijk interessanter dan de zielen. Gelukkig biedt de tweede helft wat meer diepgang, mede doordat de omgevingen wat gevarieerder worden, het eerste uur speelt zich voor het grootste gedeelte af in de saaie interviewkamers. Toch blijf ik erbij dat het veel korter en bondiger had gekund. Visueel verder wel aardig, met een soort documentairestijl gefilmd.

Zojuist binnengekregen, kan niet wachten deze te zien! Wacht nog even het juiste moment af, want met een lichte kater zal ik niet optimaal in de film kunnen zitten haha.

Heel erg benieuwd in ieder geval!

After.Life 2010, is dat de remake van deze?

Nee

Voor de liefhebbers komt de Soda vintage release ( volledig witte sleeve ) terug uit op play.com. 27 September, voor een bedrag van 18.50 euro.

Niet geheel overtuigend, maar toch erg mooi.

Het eerste uur vond ik vrij moeizaam, erg veel van hetzelfde, herhalend en langdradig, maar toch had het al wel wat. Vooral het feit dat je amper het gevoel had naar film te kijken, maar naar echte mensen met echte herinneringen was de moeite waard. Het had ook onbewust het effect dat je toch zelf ook even gaat nadenken welke herinnering je het meest dierbaar is, en eerlijk gezegd zou ik het ook mijn god niet weten.

Maar pas nadat ze de herinneringen gaan naspelen wordt de film beter en beter, met het wonderschone laatste halfuur als hoogtepunt. Prachtig ingetogen en emotioneel, bijna typisch Koreeda zou ik zeggen, hoewel ik nog niet zo heel veel van hem gezien heb. Veel meer emotionele betrokkenheid en gevoel dan wanneer het er zo dik boven op ligt.

Wat mij betreft maakt het laatste stuk de film volledig, maar zelfs dat is al genoeg voor 4*.

Een film met een prachtig concept, maar qua uitwerking wist het me niet voldoende te bekoren. En dat was toch wel een teleurstelling, want ik ging ervan uit dat After Life zo'n beetje beschouwd werd als Koreeda's meesterwerk. Persoonlijk heb ik meer genoten van Nobody Knows (zijn beste) en Still Walking, deze After Life zit eerder in de buurt van Air Doll: ook een leuk idee, maar die viel net iets te mager uit.

Het strakke bureaucratische sfeertje, de vaak te langgerekte interviewsessies met de overledenen en te weinig verscholen pracht/poëzie zorgden voor een nogal "droge" film, terwijl Nobody Knows en Still Walking me erg wisten te raken. Jammer, want het materiaal dat After Life bezit kan op zich garant staan voor een prachtige bespiegelende film.
Mooi vond ik - al vrees ik dat ik het misschien verkeerd interpreteer, want uiteindelijk gaan de doden wel naar het dodenrijk, wat impliceert dat ze de "verfilmde herinnering" mooi genoeg vonden om mee te nemen - de scènes waarin de herinneringen van de doden nagespeeld worden. Mooi in die zin, omdat ik sterk het gevoel kreeg dat de protagonisten uiteindelijk tot inzicht kwamen dat de re-enactment van hun mooiste herinnering nooit zo mooi kan zijn als de herinnering zelf. Ik zag een heleboel meewarige, melancholische blikken die moedeloos toekeken hoe hun herinneringen behoorlijk knullig in elkaar gestoken werden: voor mij de mooiste momenten van de film, omdat ze me op subtiele wijze veel vertelden en mijn gevoel aanspraken. Maar zoals gezegd, misschien heb ik het verkeerd geïnterpreteerd.

Het achterliggende verhaal van één van de medewerkers vond ik niet ontroerend en boeiend genoeg om de film er uiteindelijk mee af te sluiten, en voorts wordt de film dus te lang gerekt door de nogal steriele interviewsessies en wandelingen door de kleurloze gangen van het gebouw. Er zit poëzie in, maar mits een betere uitwerking had dit een érg mooie film kunnen worden. Nu gewoon een goede film, met een paar hoogtepunten.


3,5*

Uitwerking en concept zijn voor mij beide niet perfect en op sommige momenten zelfs gebrekkig, maar wat een hartverwarmende film zeg... Het kille sneeuwerige landschap samen met de sympathieke karakters en klanten. Lekkere feel-good film maar met een deprimerende leegheid. Als ik deze in de winter zou kijken was een *4.5 beoordeling erg plausibel.

Mijn eerste Koreeda en niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Audiovisueel behoorlijk kaaltjes, en dus moet de film het vooral hebben van het concept, dat op zich aardig is, en de oprechtheid. Wat het tweede betreft slaagt de film wat mij betreft met vlag en wimpel, maar over de uitwerking van het eerste ben ik wat minder te spreken. Vooral in het eerste uur sleept de film zich maar moeizaam voort en echt grijpen doet het slechts spaarzaam, hetgeen vooral te maken heeft met dat niet alle personages even boeiend zijn.

De oude man spreekt me eigenlijk nog het meest aan. ik kan me heel goed voorstellen dat als na mijn leven gevraagd wordt wat hèt moment uit mijn leven is ook ik alleen maar kan verzuchten dat het allemaal maar middelmatig was. Ook mooi is het oudste vrouwtje in al haar simpelheid, de andere oudere dame heeft zeker ook wat, maar ging me toch op een moment een beetje vervelen.

Wat ik wel bijzonder vind is dat dit voor het eerst sinds tijden weer eens een film is die me over mijn eigen leven doet nadenken. Wat zou ik zelf kiezen? Als er meerdere mensen in je leven zijn die je niet zou willen vergeten moet je dan maar een moment kiezen waarop ze allen aanwezig zijn, maar wat nou niet bepaald een geweldig moment was? Ik vind het wel leuk om hier over na te denken.

Al met al interessant, maar niet zo boeiend als ik had gehoopt. Toch zeker een voldoende. 3*.

Jammer dat het je niet zo goed bevallen is als je hoopte. Ik geef juist een half sterretje meer. Deze film blijkt nog steeds door mijn hoofd spoken.

After Life heeft een heel andere toon dan ik verwachtte. Veel minder zwaar en diepzinnig. Ik zou hem zelfs lichtvoetig noemen. Gelukkig is dit geen probleem. Het heeft zelfs iets verademends om te kijken naar die mensen die hun mooiste herinneringen kiezen, die meestal ergens vallen tussen onbenullig en op een persoonlijke manier diepzinnig. Het was misschien mooier geweest als er wat meer context gegeven werd aan die herinneringen, waardoor we wisten waarom deze juist gekozen worden, maar aan de andere kant was dat misschien iets te dramatisch voor een film waarin alles voor zichzelf spreekt on op zichzelf staat. Alleen al de simpele stijl waarin het vormgegeven is (zowel in camerawerk, decors en muziek) geeft aan dat je geen grote momenten moet verwachten. Of die stijlkeuze overigens helemaal geslaagd is weet ik nog niet helemaal zeker. Aan de ene kant geeft het een toepasselijk down-to-earth-sfeertje aan het geheel, maar aan de andere kant was de stijl van, zeg, een Tarkovsky misschien net wat indrukwekkender en prikkelender geweest. Het doet er niet veel toe, want centraal staan hier toch de kleine menselijke momenten. Het meest boeiend vond ik de stukken waarin de mensen dachten over welke herinneringen zij zouden kiezen en hun bespreking van de uiteindelijke keuzes.

Helaas gaat het daarna de mist in. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het al meteen vreemd vond toen ik hoorde dat de herinneringen verfilmd zouden worden. Ik heb nog steeds geen idee waarom dit gebeurt. Als je de herinnering toch al hebt, waar heb je de film voor nodig? Wie verkiest er überhaupt een door andere mensen geïnterpreteerde en geconcretiseerde versie van zijn geheugen boven het wonderbaarlijk vage en ultrapersoonlijke van de herinnering zelf? Ik niet. En zeker niet op de manier waarop het hier gedaan wordt. Het verbaast me zelfs dat niemand anders er tot nu toe over gevallen is, maar persoonlijk zag ik die goed bedoelde pogingen om de gekozen verledens te reconstrueren bijna als verkrachtingen ervan. Daar zit je dan met je mooiste moment in je hoofd, gevormd op je eigen manier, om vervolgens toe te kijken hoe een amateuristisch filmteam het nog eens dunnetjes over doet met knullige decors en attributen om vervolgens met een filmpje te komen dat waarschijnlijk minder indrukwekkend is dan een gemiddeld YouTubeproduct en never-nooit-niet tegen je werkelijke herinnering kan opboksen. Het is wat mij betreft als betalen voor een luxe villa en vervolgens een slakkenhuisje krijgen. Dat niemand protesteert is het grootste mysterie van de film. Ik zou er zeker voor kiezen om dan gewoon daar te blijven en die mensen helpen met het vinden van hun mooiste moment (sowieso een leuke taak, lijkt het).

Gelukkig herpakt de film zich aan het einde. Dat Mochizuki niet kiest voor het moment op het bankje met zijn vriendin, maar het moment waarop hij zich zijn herinnering herinnerde en deze liet vastleggen is naar mijn gevoel helemaal raak. Het lijkt er op dat hij zo alle mooie kanten van zijn leven in een keer weet te vangen. En dat ontroerd. Daardoor en trouwens ook door het intrigerende uitgangspunt toch nog een krappe 3,5*.

P.S.: Was er niet ook een andere film waarin personages na de dood fragmenten van hun leven terug te zien krijgen (al geloof ik niet dat die zelf gekozen waren)? Het idee klinkt enorm bekend.

The final cut ? (bericht gewijzigd)

Wat? De film duurde in ieder geval zolang als hier staat aangegeven.

Hij bedoelt de film "The Final Cut". Die heeft inderdaad raakvlakken met deze film.

Nee, ik heb nog nooit van die film gehoord vrees ik.