Last Embrace (1979)

Misdaad en avontuur, een typisch filmpje uit de 70-80-er jaren, met een behoorlijk fantasierijk plot en waarin een acteur als Roy Scheider als gegoten past.

Het hele onzinnige gebeuren in dat appartement deed me al het ergste vermoeden, en na die scène op het kerkhof (waar op Benny Hill-niveau de indruk gewekt MOEST worden dat de ander een pistool had) ben ik er maar gauw mee gestopt... werkelijk bar slecht allemaal. Zelfs een Roy Scheider kan dit niet meer rechttrekken.
Ik heb eens op IMDB gespiekt wat nou het plot was, en dat was werkelijk te gek voor woorden. Terecht dat ik hier geen tijd meer aan besteed heb... zware tegenvaller.

Last Embrace is een vroeg werk van Jonathan Demme en lijkt een eerbetoon aan Hitchcock. Een film die wat in de vergetelheid is geraakt. Geen grootse film, maar wel een film waarmee Demme bewijst over een groot artistiek potentieel te beschikken.

Last Embrace is niet terug te brengen naar één bepaald werk van Hitchcock. Demme reist met zijn film door meerdere werken van de master of suspense en pakt dat wat het beste bij het verhaal, het concept past. Visueel is het een prachtige film. De visuele herkenning komt van The 39 Steps, Vertigo en van een film als North by Northwest. Gewoon prachtig.

Het verhaal grijpt terug op het bekende Hitchcock motief van het onschuldige personage dat wordt belaagd. In deze film wordt de onschuldige gespeeld door Roy Scheider. De naam van zijn personage staat zonder aanwijsbare reden vermeld op een dodenlijst. Nu is Scheider niet een weerloze onschuldige, maar een geheim agent, die zich goed kan verweren en aldus een tegenstander van formaat is. Prima actiescènes zijn het gevolg. Daaromheen natuurlijk de prangende vraag: waarom wil iemand Scheider vermoorden?

Visueel mooi. Verhaaltechnisch kampt de film met een gebrek aan spanning. De prangende vraag wordt maar magertjes beantwoord. Het motief van de moordenaar is vergezocht. De verhaallijn op weg naar de oplossing is bovendien in grote lijnen redelijk voorspelbaar. Veel spanning genereert de film daar niet mee.

De aanwezige spanning komt voort uit het camerawerk. De camera heeft interactie met de personages, vangt hun expressie, hun houding. Spannend. Enkele scènes waarin de camera met de personages meebeweegt of de personages nietig en verloren in een monumentaal of bombastisch decor plaatst zijn stilistisch mooi alsook beklemmend.

En zo is Last Embrace ondanks een ietwat futloos en onaandoenlijk verhaal wel een film die een bepaalde basisspanning weet op te wekken die intrigeert. Voeg daar het gave acteerwerk van Scheider en Janet Margolin aan toe plus een paar aardige bijrollen en je hebt een redelijke film.