Ana y los Lobos (1973)

Ana in de nasleep van Franco's regime

Ik vind het wel eens leuk om je in een film te storten zonder dat hij ook maar enig raakpunt heeft met je interesses. Ik selecteer mijn films praktisch allemaal op de aanwezigheid van een regisseur/acteur/componist, de status, een specifiek genre (sci-fi of Western) of iets dergelijks en Ana y Los Lobos voldeed aan geen enkele van die voorwaarden. Het was vooral de poster die me aantrok. Ik kreeg er het gevoel van een soort van kruising tussen Repulsion en Last House on the Left bij, compleet onterecht trouwens, en gisteren eens voor gaan zitten.

Altijd fijn dan wanneer je dan effectief ook een degelijke film voorgeschoteld krijgt, al ben ik blijkbaar wel een zeldzame hoogstemmer. De commentaar op het regime van Franco is inderdaad nogal opzichtig, maar dat neemt gelukkig niet weg dat dit een film is die gezien mag worden. De dreigende sfeer blijft wel jammer genoeg uit, vooral omdat Ana er precies zonder al te veel kleerscheuren vanaf lijkt te komen. Het 'flirten' met Juan, de scène waar ze José helpt met zijn nieuw uniform en natuurlijk de relatie met Fernando die ze zelfs lijkt te bewonderen. Nergens lijkt de nieuwe oppas echt in gevaar te komen en hier en daar gaat Carlos Saura zelf ook wat de mist in, vond vooral de scène waar Fernando lijkt te leviteren niet passen, maar op het einde deelt hij wel even een mokerslag uit. De wolven uit de titel lijken tot dan meer schaapjes te zijn, maar laten in de laatste minuten hun tanden en klauwen zien. Dan direct ook afsluiten met het een zwart scherm met het simpele Fin op. Heerlijk!

Vooral aangenaam verrast door Geraldine Chaplin eigenlijk. Ben niet meteen fan van haar vader en verwachtte daardoor ook niet enorm veel van haar (zoon/dochter van worden altijd iets meer voorgetrokken naar mijn gevoel), maar ze is hier op haar plaats als buitenstaander in een gestoorde familie. Een familie onder leiding van de corpulente Rafaela Aparicio, la Madre, en die voor het overige bestaat uit Fernando Fernán Gómez (Fernando), José María Prada (José) en José Vivó (Juan). Een nogal dysfunctioneel gezin dus en de rollen worden degelijk ingevuld.

Saura blijkt een aantal jaren later nog een vervolg (Mamá Cumple Cien Años) gemaakt te hebben. Ik denk dat dat mijn volgende film uit zijn oeuvre wordt, want dit smaakt wel naar meer. Op voorwaarde dat ik hem kan vinden, want Saura zijn werk blijkt niet echt druk bekeken te zijn.

4*