Caótica Ana (2007)

Een volbloed Medem. Alle elementen zijn weer aanwezig. De oogstrelende, sterke vrouw, opnieuw Ana genaamd (naar Medem's overleden zus en pasgeboren dochter, aan wie de film is opgedragen). De indeling in hoofdstukken aan de hand van tussentitels, die onder onheilspellend gedrone aftellen naar het einde. De uitgesproken seksuele uitspattingen en algehele naaktheid. En natuurlijk de onvermijdelijke voice-over.

Het is allemaal nog een stukje zwaarder maar ook krachtiger dan voorheen. Iets thriller-achtiger met een uitstekende hoofdrol(speelster) en een boeiend, mysterieus plot vol verwijzingen en mooie, in HD gefilmde, scènes.

Aanrader weer. Medem gaat op zijn oude toer door maar biedt toch voldoende nieuws om het te rechtvaardigen. 4* Misschien ooit nog een halfje erbij.

Ps. Begrijp overigens niet waarom dit een komedie zou zijn. Bij vlagen komisch (het stront-incident) maar toch meer spannend naast het drama imo.

Inderdaad. . Wel meer stukken die echt nergens over gaan. Om over dat einde met die minister maar te zwijgen, wat een onzin. .

Verder is het bij vlagen toch wel een fijn Medem filmpje dat er mooi uitziet en je ondanks de chaos toch wel weet te boeien. Al was het maar omdat er zoveel te zien valt.

Maar verre van een echt goede film.

En spreekt Rampling nu alweer een andere taal nagenoeg perfect? .

Jullie begrijpen het einde niet zo goed...

Dit kan spoilers bevatten.

Het einde is eigenlijk net hetzelfde als het begin...De vogel is de vrouw de havik is de man... wat gebeurt er in die scene? Wel wat daar gebeurt gebeurt op het einde omgekeerd...

en waarom gebeurd het?

Wel ana heeft in al haar verledens nooit iets kunnen doen tegen wat er gebeurde, wel net in haar huidig leven wordt ze met hetzelfde op het einde geconfronteerd, maar door haar verleden buigt de vicieuze cirkel om...waarom dit gebeurd? lot Waarom ze naar new york gaat? lot...

Hopelijk begrijpen jullie de film en het einde beter nu

Nog nooit maar dan ook nog nooit heb ik een film zo verpest zien worden in het laatste half uur. Snap werkelijk niet wat Medem bezielde en kan eigenlijk nauwelijks geloven dat dit de maker van het prachtige verhaal Los Amantes is.

Want het probleem in Caotica Ana zit hem toch echt in het script en verhaal. Het begint zoals gezegd uitstekend en het eerste uur elf minuten en zeventien seconden dacht ik te maken hebben met een film die op solide koers richting de 4,5 koerste.

Wat daarna echter gebeurt vind ik onbegrijpelijk. De tocht naar Amerika is werkelijk bespottelijk maar wat er daar vervolgens allemaal gebeurt is helemaal triest. De complete sfeer van de film wordt bij het vuilnis gegooid. Maar het ergste is nog wel dat de film ineens besluit een anti Amerika pamflet te worden. Met als absoluut dieptepunt die stront scene.

Het slaat wat mij betreft echt als een tang op een varken met de rest van de film. Het is zo ontzettend jammer want het eerste gedeelte was zo ontzettend sterk.

Eerste 70 minuten 4,5
Laatste 40 minuten 1,5

Totaal een dikke 3*

Boeiende film. De verschillende lagen in de film lopen prachtig parallel, maar creeeren wel fragmentatie, chaos. Interessant juist hoe chaos blijkbaar heel goed geregisseerd kan worden. Er ontstaat een soort geleide, georganiseerde schizofrenie met een boeddhistisch boodschap. Bijzonder knap gedaan.

Verder als film dik in orde, wat mij betreft een van de beste films die ik de laatste tijd (op filmnet) gezien heb.

Volledige mislukte film van Medem, die met "Los Amantes del Círculo Polar" en "Lucía y el Sexo" toch oh zulke mooie films maakte. Dat deze film volledig de mist in ging komt voor 100% door het volslagen onzinnige script - het meest onzinnige script wat ik ooit in een film ben tegengekomen - en het walgelijke einde.
Al dat gedoe over vorige levens, wat een onzin! Hier is geen enkel bewijs voor. Ik kan hier wel uitgebreid over uitweiden maar dan ga ik off topic. Dan krijgen we een hele filosofische discussie en daar is dit topic nu eenmaal niet voor bedoeld.
En dan dat smakeloze einde. Zo'n einde kan alleen mooi gevonden worden door mensen die er zeer sterke Amerikaanse gevoelens op na houden; mensen die Amerikanen de schuld geven van alle ellende in de wereld; mensen die schijten op alles wat Amerikaans is en die het mooi vonden dat het nu een keertje "letterlijk" gebeurde. Ik vond het ieder geval walgelijk.

1,0*

Ik ben onder de indruk ! De afwisseling van chaotische beelden, schitterende kunst en precies passende muziek maken deze film een genot om naar te kijken. Hoofdpersoon Ana is dat ook ... een genot om naar te kijken. Ze interigeert.

Heel mooi verhaal waarin je de kwetsbare, onschuldige Ana ziet groeien naar een krachtige godin. Hoe dat tot uiting kwam op het einde vond ik te grof, eerlijk gezegd. Ik snap de symboliek erachter. Ana kon eindelijk overwinnen van het kwaad omdat ze zichzelf eindelijk helemaal gevonden had en naar haar innerlijke godin luisterde. Maar ik vond het wel erg rauw hoe het werd weergegeven.

En toch, over de gehele film gezien werd ik er echt helemaal ingezogen. Heerlijke film !

Nogmaals gezien en wat vooral opvalt is dat Medem een heel persoonlijke film heeft willen maken, waar hij niet alleen een ode brengt aan zijn overleden zus, door schilderijen van haar te tonen, maar tevens refereert aan zijn eerdere werk waar elementen als: het aardse bestaan, poëzie èn toeval een grote rol in speelden.

Toen ik de film voor de eerste keer zag had ik aanvankelijk wat problemen met pak hem beet het laatste half uur, maar nu was het mij helemaal duidelijk wat Ana in New ( Nueve Vivir! ) York te zoeken had!

De scene bij de hoge pief, richting het einde beviel mij nu ook stukken beter, nogal gemakkelijk om Medem te betichten van een simpel anti - oorlogsstatement. Natuurlijk draagt de scene een bepaalde boodschap uit van de regisseur uit, maar als je kijkt naar de aanloop en de thematiek van de film, kan ik alleen maar concluderen dat hèt toeval ons deze scene bracht en dat de film een krachtig einde kent, die perfect strookt met de rest van de film.

De muziek is nog steeds even mooi als voorheen en de beelden zien er vaak adembenemend gaaf uit. Dan rest nog een mystiek verhaal over een kwetsbare en tevens prachtige hoofdrolspeelster waar je niet omheen kan. Ik heb een prima herziening gehad, maar blijf nog even bij een dikke 4* steken. De film is soms op zijn minst net wat tè onevenwichtig om helemaal ingepakt te worden.

Deze film zag ik destijds in de bioscoop, en nu opnieuw gezien. Nu, wat kijkervaring en kennis rijker, vallen veel meer dingen mij op dan toen ik het voor het eerst zag. Het is zo'n film waar je eindeloze verhalen over kunt schrijven.

Om te beginnen over de achtergrond, het is een uitlaatklep voor Medem waarin hij flink stoom afblaast. Over de dood van Ana, maar ook over de hot topics van toen, zoals het oorverdovende "nee" van de Spaanse filmwereld tegen de tweede Golfoorlog (Spanje steunde de V.S. in de oorlog en riep daarmee de aanslag van Al Qaeda in Madrid over zich heen). Een "nee" die toen een van de Goya-uitreikingen overheerste. Een ander terugkomend aspect is het aanhoudend verzet van de Spaanse filmwereld tegen de onderdrukking van de bevolking in het voormalige Spaans Sahara.

De laatste 10 jaar zijn de Goya-uitreikingen vrijwel altijd als een openbaar protest van de filmwereld gebruikt; Golfoorlog, Sahara-kwestie, bezuinigingen op cultuur en zorg, belastingen, werkloosheid, armoede, corruptie, etc. worden hard en ongenuanceerd aan de kaak gesteld tijdens die uitreikingen. Bij de laatste uitreiking besloot de Minister van Cultuur om weg te blijven.

Met deze surrealistische uitlaatklep laat Medem alle remmen los, en dan krijgt de schijt aan de oorlog een bijzondere artistieke invulling. Het plot verloopt chronologisch en komt op me over als een (deels fictieve) biografische beschrijving van Ana, waarin Medem wat artistieke vrijheden neemt.

Hij laat ook keer op keer Ana dood gaan, misschien zijn manier van rouwverwerking. De slapeloze nachten zouden daar ook naar kunnen verwijzen. Eveneens als het nummer dat gespeeld wordt bij de afscheid tussen vader en dochter, het lied "Agárrate a mi, María", het gaat wederom over slapeloze nachten, maar ook over angst en afscheid.

Medem blaast hier ook stoom af richting huiselijk geweld ("alle mannen zijn verkrachters en alle vrouwen zijn hoeren"), en dat valt ook op door de aanwezigheid tussen de cast van zangeres Bebe ("Linda" in de film), die vaak liedjes tegen huiselijk geweld en onderdrukkig van de vrouw zingt.

Het is een film met een structuur tussen al de chaos. Een chaos die wellicht meer raakvlakken heeft met de emoties van Medem zelf dan met Ana. Mijn vorige waardering was 3,5*, en daar komt nu een halve ster bij.

Deze film is geen doorsnee Medem, maar een aparte en surrealistische film die uit al die emoties is ontstaan die de dood van zijn zus in hem losmaakte. Met het filmen van Tierra (1996) opende Medem wellicht de deur die tot de dood van Ana leidde. Dankzij zijn bekendheid in de regio waar die film werd opgenomen kon Ana daar een expositie houden, en onderweg naar die expositie vond ze de dood.

Poeh, dit was wel een intense, kunstzinnige en vaak ook wel moeizame trip. Ik vind het moeilijk er de vinger op te leggen. Ana draagt de film en godsamme wat is zij knap, de oogopslag. Het leidt soms af, maar ergens geeft het ook precies de goede invulling aan haar reis. Het gaat wellicht iets te snel van grot naar ontdekking van meerdere levens in haar. Het acteerwerk is soms wat stroef. Hier zullen ongetwijfeld grootste thema's aan hangen, maar wellicht is het wat te megalomaan aangepakt wat dit betreft. Het kwam bij mij niet aan. En hoewel het fijn was de sexy Ana in het 0-blok te zien, vond ik het geen sterk einde. Een film die wellicht ten onder gaat aan de goede bedoelingen.

Rommelige, vage film over de vrijgevochten Ana (Manuela Vellés), die op 18-jarige leeftijd van Ibiza naar Madrid verhuisd om zich verder te ontwikkelen in de schilderkunst. Maffe plotlijnen (hypnose! reïncarnatie!) en pretentieus geleuter tuimelen over elkaar heen, met alleen de uitzonderlijk mooie Vellés om de aandacht vast te houden. De neerwaartse spiraal van regisseur Julio Medem zou met deze film worden ingezet.