Naisu no Mori: The First Contact (2005)

Ik ben eerder op een vergelijkbare wijze weggeblazen door een film en dat was door Dead Leaves. Qua inhoud totaal niet vergelijkbaar verder, maar de mate van intensiteit én absurde creativiteit geven je in beide gevallen datzelfde beduusde gevoel achteraf. Het gevoel compleet overdonderd te zijn, omvergeblazen.

Verder deed het me veel aan Getting Any? denken, waarschijnlijk vanwege de losse sketches en bizarre humor. Maar waar Getting Any? een overkoepelende verhaallijn heeft, heeft Naisu no Mori: The First Contact...nou ja, de rest.

De humor. Haast iedere scène is geniaal op zijn eigen manier. En als het niet meteen schuddebuiken is, is er meestal nog de creativiteit van de situatie om je respect af te dwingen. Of dat aanstekelijke enthousiasme waarmee iedere scène gebracht wordt.

Of de aankleding. Beeld - én geluid - waren van de bovenste plank. Geinige freeze-frames, betiteling van fragmenten, opzichtige montage die onzinnige dialogen van een rap tempo voorziet, werkelijk fantastische animatiestukjes en nog vele andere visuele trucs en geintjes. 'En als we voor weird gaan, dan met volle overtuiging' is de boodschap.

En dat geluid, sjongejongejonge dat geluid. Naast de perfecte muziekkeuzes, ook heerlijk één met het beeld. Het volume wordt af en toe flink de hoogte in gejaagd en de kijker mag niet onderdoen voor de personages. Een gewaagd volume met indrukwekkende bass ging door Zaal 1 van het Ketelhuis. Wat een ervaring.

150 min. lang. Van droombeelden (met een voelbaar 'droom'achtige sfeer) en prachtig 'foute' dansscenes tot platte humor, lekker dicht tegen het bedenkelijke aanleunend. Maar het is de fantasie van het geheel dat het meest imponeert. En ongeveinsd enthousiasme en veel fantasie hebben wel vaker tot mooie resultaten geleid, zie weer Dead Leaves. En net als daar, 5* voor deze onvergetelijke ervaring.

Deze film heeft me erg teleurgesteld. Ik ben normaal een erg groot fan van Katsuhito Ishii, en Terajima en Asano in een film leken me ook erg veelbelovend.

Maar voor mij was deze film gewoon nergens grappig en er is geen enkel moment geweest dat ik moest lachen of dat er een glimlach op mijn gezicht kwam.

De bos-scene op het einde vond ik wel mooi gemaakt en de muziek daarbij was wel gaaf, vandaar mijn 2* Maar verder vond ik dit een ontzettend vervelende film. Ik irriteerde me mateloos aan de personages en de dansscenes die ik normaal wel kan waarderen vond ik hier vervelend en drie keer niks.

Ik hoop dat Ishii in het vervolg weer verder gaat in zijn stijl van Taste of tea, Party 7 en Sharkskin man and Peachhip girl. Want voor mij was dit een ontzettend lange en vervelende zit

Ouch!

Wat had ik veel verwacht, wat viel dit tegen! Waar K Ishii in Taste of Tea mooie surrealistische humor afzette tegen rustige scenes, is dit platte zooi, 150 minuten lang. Wie geniet van mensen die tegen elkaar staan te roepen en elkaar af en toe een mep geven, vooral gaan kijken. Wie kan lachen met een beetje freewheelende belachelijk uitgevoerde dansjes, vooral billenkletsen. Ik vond het flauw, tries, dom en absoluut niet grappig.

Ik apprecieer wel wat Ishii probeert te doen. Maar het werkt vaak voor geen meter. Absurdisme is leuk, maar wanneer een absurd moment tot 5 minuten gerekt wordt kill je je eigen absurdisme. Als je mensen 5 minuten dezelfde lijntjes tegen elkaar laat roepen is het niet grappig meer.

En dan zijn er twee scenes die er wél bovenuit springen. Enerzijds de totaal maffe en creepy scene met de "levende muziekinstrumenten", anderzijds de fenomenale bos/muziekscene. Totaal indrukwekkend en overdonderende beleving. Maar om daar nu 130 minuten op te zitten wachten, je door een hoop belabberde flauwe TV-onzin moeten slepen. Nee, daar bedank ik liever voor.

Terajima en Asano zijn klasbakken, maar de rest kan ook vaak helemaal niet mee. "Ugly guy" die kwaad moet worden ... een hoopje zielige overacting was het.

Niet mijn film dit. Heb enorm veel respect voor de ideeën, maar volgende keer iemand die ze op een respectabele manier kan uitwerken aub. Tegenvaller van het festival dit, 2.5* voor een magistraal einde, één leuke scene en veel goeie ideeën.

Was er ook niet kapot van. 150 minuten was een beetje teveel van het goede. Enkele mooie scenes maken nog geen mooie film...

2,5*

Voelde een beetje alsof je een kijkje nam in een schetsboek van Ishii en zijn vriendjes, , een brainstorm sessie verpakt in een film. En ook, zoals Goodfella zei, als een avondje zappen op het "weirdo-kanalen pakket".

Ik schrok best van de vrij negatieve reacties, maar moet zeggen dat het me enorm meeviel. Sure, niet alles werkt even goed, maar als geheel werkte het allemaal erg fijn. Vaak erg genoten van de heerlijke, concept-loze onzin die ik voorgeschoteld kreeg. Alles kan, niets is te gek. Ik mag dit wel. 4*

Haha wat een sketches! Net deze film bekeken en het beviel me wel, in tegenstelling tot sommige kijkers hierboven. Ik had niet het idee dat de film 150 minuten duurde, nu ik dit zie verbaasd het me echt. De film duurde alleen lang in de sketches met die ontzettend smerige dingen (instrumenten).

Asano speelt een kleine rol, iets wat ik wel jammer vond maar nu ik er overnadenk was het precies goed. Ook erg genoten van Susumu, vooral in de scenes met de Vixens. De Bos/Muziek droom was inderdaad geniaal, hoogte punt van de film. Ontzettend origineel met al die vervormers. Ik krijg meteen zin om de "Elephant Song" van Aphex Twin te luisteren. Ik zet hem even aan. .... Ok, ik kan weer door. Het anime gedeelte beviel me ook wel, is dat trouwens Anno's werk?

4*

Guitar Brotherrrrsss...

Ik ben nog maar net begonnen met wat japanse films en gelijk krijg ik dit op me afgevuurd.
Wat een absurde verzameling van beelden zeg! Het leek (zoals eerder gezegd hier) wel op een soort TV kanaal waar je op inschakelde. Nou als ze dit soort zenders hebben in japan emigreer ik direct!

De acteurs en actrices waren ook erg leuk om naar te kijken (Nokki) en te zien spelen (Asano & zijn snicker-vriendje). Vond eigenlijk niemand irritant, het overdreven acteren werkte wel bij mij. Ik zat de gehele film toch al in een "what the fuck - roes". Toch hadden de scenes in het begin wel wat korter gemogen. De tweede helft (na een ge-wel-dig plaspauze moment) was aanzienlijk beter.

Hoogtepunten waren er genoeg! De eerste Home Room scene bijvoorbeeld. Dat gedoe met zijn schoenen Ook vond ik het overdreven gefilmde kussengevecht tussen de sale-dames hilarisch. Tel daarbij heel wat belachelijke danspasjes en vreemde CGI wezens bij op en je hebt een dikke trip zonder dure pil.

Begin steeds meer van japan te houden...

*4,0