Naisu no Mori: The First Contact (2005)

Geniale teaser en érg leuke trailer van Ishii's nieuwste: Naisu no mori: The First Contact. Ik zeg: voltreffer!

Geweldig, Goodfella! En met Susumu Terajima en Tadanobu Asano! Ik kan niet wachten.

Hahahaha, die trailer en teaser van zijn nieuwe film . Dit wordt weer geweldig

Nieuwe film van Katsuhito Ishii. Schijnt een mix te zijn van z'n vorige films. Een soort van ontspoorde Taste of Tea zonder een overkoepelend verhaal. Weirde personages in een steeds weirder wordende film. Laat maar komen dus

Laat zeker maar komen, de trailers waren in ieder geval geweldig

Heb na het zien van de trailer wel heel veel zin in deze film

Eén beeld krijg ik al niet meer van m'n netvlies, en da's Asano, Terajima en dat dikke kereltje die op een nummertje heen en weer wiegen

Benieuwd of dit mijn 5de 4.5* wordt, of Ishii toch eindelijk een keer de volle pot krijgt.

De suprisefilm tijdens het Dejima Japanese Film festival!

zaterdag 4 november, 22:15 uur, Ketelhuis Amsterdam

Hier was ik al bang voor.. Wil hem dolgraag zien, maar ben bang dat ik hem helaas moet missen (tenzij de bussen op tijd gaan en binnen 5 minuten op CS zijn!)

Met een taxi haal je het denk ik wel, met de bus wordt lastig. Je kan zeker geen latere trein nemen?

Ge-wel-dig-e film. Later meer. Nu slapen, morgen weer vroeg film.

Die droom in het bos, what the fuck! Scène van het jaar!

Verder een film die voelt als een avondje zappen voor de tv met het weirdo-kanalenpakket op je ontvanger. In z`n diep weggestopte kern overigens best een lievie film over dagdromende mensen die van gekke dansjes houden, maar verpakt als 150 minuten durende ongein. Wisselvallig, soms wat saai, maar de geniale momenten zijn niet van je netvlies te poetsen.

4*

Geweldige scène idd, in het bos. Ook een van de weinige echt filmische momenten.

Leuke aaneenschakelingen van sketches. Ik had alleen zelf af en toe wat moeite om me in te stellen op wat de volgende scène zou worden; een dansje, een droge momentopname of een duidelijk slapstick moment. Hierdoor wisselde het een beetje tussen ‘willen’ lachen en genieten van het weirde dat je ziet. Maar verder erg genoten; er zijn een hoop scènes die ik nog wel eens een keer los zou willen zien

Hij duurde voor een absurde sketch-film een tikkeltje te lang (2,5 uur?), mede door een aantal flink uitgesponnen scenes...haalde helaas het tempo uit de film.

Verder een geweldige film die elke scene weer weet te verrassen.

4*

Ik ben eerder op een vergelijkbare wijze weggeblazen door een film en dat was door Dead Leaves. Qua inhoud totaal niet vergelijkbaar verder, maar de mate van intensiteit én absurde creativiteit geven je in beide gevallen datzelfde beduusde gevoel achteraf. Het gevoel compleet overdonderd te zijn, omvergeblazen.

Verder deed het me veel aan Getting Any? denken, waarschijnlijk vanwege de losse sketches en bizarre humor. Maar waar Getting Any? een overkoepelende verhaallijn heeft, heeft Naisu no Mori: The First Contact...nou ja, de rest.

De humor. Haast iedere scène is geniaal op zijn eigen manier. En als het niet meteen schuddebuiken is, is er meestal nog de creativiteit van de situatie om je respect af te dwingen. Of dat aanstekelijke enthousiasme waarmee iedere scène gebracht wordt.

Of de aankleding. Beeld - én geluid - waren van de bovenste plank. Geinige freeze-frames, betiteling van fragmenten, opzichtige montage die onzinnige dialogen van een rap tempo voorziet, werkelijk fantastische animatiestukjes en nog vele andere visuele trucs en geintjes. 'En als we voor weird gaan, dan met volle overtuiging' is de boodschap.

En dat geluid, sjongejongejonge dat geluid. Naast de perfecte muziekkeuzes, ook heerlijk één met het beeld. Het volume wordt af en toe flink de hoogte in gejaagd en de kijker mag niet onderdoen voor de personages. Een gewaagd volume met indrukwekkende bass ging door Zaal 1 van het Ketelhuis. Wat een ervaring.

150 min. lang. Van droombeelden (met een voelbaar 'droom'achtige sfeer) en prachtig 'foute' dansscenes tot platte humor, lekker dicht tegen het bedenkelijke aanleunend. Maar het is de fantasie van het geheel dat het meest imponeert. En ongeveinsd enthousiasme en veel fantasie hebben wel vaker tot mooie resultaten geleid, zie weer Dead Leaves. En net als daar, 5* voor deze onvergetelijke ervaring.

Deze film heeft me erg teleurgesteld. Ik ben normaal een erg groot fan van Katsuhito Ishii, en Terajima en Asano in een film leken me ook erg veelbelovend.

Maar voor mij was deze film gewoon nergens grappig en er is geen enkel moment geweest dat ik moest lachen of dat er een glimlach op mijn gezicht kwam.

De bos-scene op het einde vond ik wel mooi gemaakt en de muziek daarbij was wel gaaf, vandaar mijn 2* Maar verder vond ik dit een ontzettend vervelende film. Ik irriteerde me mateloos aan de personages en de dansscenes die ik normaal wel kan waarderen vond ik hier vervelend en drie keer niks.

Ik hoop dat Ishii in het vervolg weer verder gaat in zijn stijl van Taste of tea, Party 7 en Sharkskin man and Peachhip girl. Want voor mij was dit een ontzettend lange en vervelende zit

Ouch!

Wat had ik veel verwacht, wat viel dit tegen! Waar K Ishii in Taste of Tea mooie surrealistische humor afzette tegen rustige scenes, is dit platte zooi, 150 minuten lang. Wie geniet van mensen die tegen elkaar staan te roepen en elkaar af en toe een mep geven, vooral gaan kijken. Wie kan lachen met een beetje freewheelende belachelijk uitgevoerde dansjes, vooral billenkletsen. Ik vond het flauw, tries, dom en absoluut niet grappig.

Ik apprecieer wel wat Ishii probeert te doen. Maar het werkt vaak voor geen meter. Absurdisme is leuk, maar wanneer een absurd moment tot 5 minuten gerekt wordt kill je je eigen absurdisme. Als je mensen 5 minuten dezelfde lijntjes tegen elkaar laat roepen is het niet grappig meer.

En dan zijn er twee scenes die er wél bovenuit springen. Enerzijds de totaal maffe en creepy scene met de "levende muziekinstrumenten", anderzijds de fenomenale bos/muziekscene. Totaal indrukwekkend en overdonderende beleving. Maar om daar nu 130 minuten op te zitten wachten, je door een hoop belabberde flauwe TV-onzin moeten slepen. Nee, daar bedank ik liever voor.

Terajima en Asano zijn klasbakken, maar de rest kan ook vaak helemaal niet mee. "Ugly guy" die kwaad moet worden ... een hoopje zielige overacting was het.

Niet mijn film dit. Heb enorm veel respect voor de ideeën, maar volgende keer iemand die ze op een respectabele manier kan uitwerken aub. Tegenvaller van het festival dit, 2.5* voor een magistraal einde, één leuke scene en veel goeie ideeën.

Tegenvaller? Zat zaterdag avond met een naar gevoel in me buik, omdat ik deze moest missen. Achteraf gezien niet erg geweest, als ik bovenstaande berichten er zo op nalees. Een geluk bij een ongeluk..

Was er ook niet kapot van. 150 minuten was een beetje teveel van het goede. Enkele mooie scenes maken nog geen mooie film...

2,5*

Twitch, erg mooi review.

Toch ergens verbaasd over alle negatieve reacties. Snap dat het niet ieders cup of tea is, zo onverdeeld negatief had ik niet verwacht.

Moet nog erg vaak aan de film denken .

Onbetaalbaar.

Midnight Eye Interview met Ishii:

Veel plannen voor Ishii, hopelijk laat het allemaal niet te lang op zich wachten.

Voelde een beetje alsof je een kijkje nam in een schetsboek van Ishii en zijn vriendjes, , een brainstorm sessie verpakt in een film. En ook, zoals Goodfella zei, als een avondje zappen op het "weirdo-kanalen pakket".

Ik schrok best van de vrij negatieve reacties, maar moet zeggen dat het me enorm meeviel. Sure, niet alles werkt even goed, maar als geheel werkte het allemaal erg fijn. Vaak erg genoten van de heerlijke, concept-loze onzin die ik voorgeschoteld kreeg. Alles kan, niets is te gek. Ik mag dit wel. 4*

Haha wat een sketches! Net deze film bekeken en het beviel me wel, in tegenstelling tot sommige kijkers hierboven. Ik had niet het idee dat de film 150 minuten duurde, nu ik dit zie verbaasd het me echt. De film duurde alleen lang in de sketches met die ontzettend smerige dingen (instrumenten).

Asano speelt een kleine rol, iets wat ik wel jammer vond maar nu ik er overnadenk was het precies goed. Ook erg genoten van Susumu, vooral in de scenes met de Vixens. De Bos/Muziek droom was inderdaad geniaal, hoogte punt van de film. Ontzettend origineel met al die vervormers. Ik krijg meteen zin om de "Elephant Song" van Aphex Twin te luisteren. Ik zet hem even aan. .... Ok, ik kan weer door. Het anime gedeelte beviel me ook wel, is dat trouwens Anno's werk?

4*

Ik heb veel rare dingen gezien, maar dit slaat werkelijk alles. Izo en Takeshis zijn er niks bij. Waar ging deze film nou eigenlijk over?? Het leek wel een soort van mengelmoes van Monty Python en David Cronenberg, maar dan op zijn Japans en tien keer absurder. Wat deze film nu precies wil zijn.... Het is me een raadsel. Maar een vreemde boel is het wel. Niettemin heb ik me wel vermaakt, maar 150 minuten van deze ongein is me toch iets te veel van het goede. 3*

Vandaag herzien(dit keer op DVD)

Een totaal insane onlogische puzzel film maar damn wat lekker weird met fijne personages.

Lange zit maar hij weet mijn aandacht vast te houden en me af en toe luid lachtend bijna van mijn stoel te werpen.

Verder hebben de schijnbaar oppervlakkige personages meer diepte dan je aanvankelijk ziet. Ook fijne muziek en well... Een hoop fijne weirdness.

Ik hou van deze film

PS.. I want to make love to Notti

Oninteressante, vreemde, niet grappige en vaak veel te lang durende sketches. Had er wat meer van verwacht. Het was simpelweg wachten op een grappig moment, waar er maar weinig van waren. En dat terwijl ik een liefhebber ben van (de meeste) Japanse humor.

Een aantal grappige stukjes kwamen erin voor, maar er geen enkele sketch die in z'n geheel leuk was om naar te kijken. Vond die vreemde wezens die veel te vaak voorkwamen maar niks.

2,0*

Ik heb hier toch best van kunnen genieten hoor. Variërend van enorm droog absurdisme tot zomers vrolijk is Naisu no Mori: The First Contact vooral een olijke verfilming van wat inderdaad op Ishii's schetsboek lijkt. Sommige scènes zijn heerlijk sfeervol en aards, andere gaan compleet over de top. Niet altijd is het even interessant en ik vond het ook iets te lang (alhoewel ik de intermissie goed als plaspauze heb gebruikt), maar toch was het over het geheel gezien best genieten van de vaak schattige en vooral droge sketches. Deed me overigens in de wat minder absurde scènes aan Stereo Future denken.

Enkele dagen later blijven bepaalde scènes toch wel echt hangen. Vooral die in het badhuis, het hangen op de bank en zo'n scene in het bos zijn toch wel erg fijn. Zulks als op het strand daarentegen sleepten iets te lang aan. Beetje wikken en wegen dus, jammer eigenlijk.

Vol geflipte momenten, niet voor iedereen maar wat een mindtrip!

*4

Tja.... sommige scenes zijn echt briljant, andere minder interessant of duren gewoon net iets te lang. Hierdoor verslapte mijn aandacht toch regelmatig tijdens het kijken van de film.

Wel erg lekker experimenteel, hoewel het toch allemaal net iets beter tot uitvoering kon worden gebracht.

Guitar Brotherrrrsss...

Ik ben nog maar net begonnen met wat japanse films en gelijk krijg ik dit op me afgevuurd.
Wat een absurde verzameling van beelden zeg! Het leek (zoals eerder gezegd hier) wel op een soort TV kanaal waar je op inschakelde. Nou als ze dit soort zenders hebben in japan emigreer ik direct!

De acteurs en actrices waren ook erg leuk om naar te kijken (Nokki) en te zien spelen (Asano & zijn snicker-vriendje). Vond eigenlijk niemand irritant, het overdreven acteren werkte wel bij mij. Ik zat de gehele film toch al in een "what the fuck - roes". Toch hadden de scenes in het begin wel wat korter gemogen. De tweede helft (na een ge-wel-dig plaspauze moment) was aanzienlijk beter.

Hoogtepunten waren er genoeg! De eerste Home Room scene bijvoorbeeld. Dat gedoe met zijn schoenen Ook vond ik het overdreven gefilmde kussengevecht tussen de sale-dames hilarisch. Tel daarbij heel wat belachelijke danspasjes en vreemde CGI wezens bij op en je hebt een dikke trip zonder dure pil.

Begin steeds meer van japan te houden...

*4,0

Soort van vervolg? The Warped Forest.

De film bestaat uit een aantal losse absurdistische sketches. De meeste daarvan zijn niet erg leuk. 2,5 uur is dan ook veel te lang. Het is dat personages regelmatig terugkeren, dat je er nog wel een soort van binding mee ervaart. Sommige zijn leuker dan anderen.

Maar eigenlijk zijn het vooral de absurdistische dansnummers die ik wel erg leuk vond. Lang was ik daarom niet erg enthousiast, maar het laatste half uur bracht daar gelukkig verandering in met twee heerlijke muzikale nummers met fantastisch sound design. Het zou wel eens mijn favoriete demo disc kunnen zijn. Voortreffelijk audio visueel vermaak.

Zo kan ik niet anders dan er toch nog een kleine 4* aan toe te kennen, waar de eerste 2 uur, niet boven de 3* uitkwam.

Dit had eigenlijk niet meer dan 85 minuten moeten duren. Zonde.