Le Temps des Porte-Plumes (2006)

Dit Franse drama laat me met een dubbel gevoel achter.
Visueel is het een pareltje in zijn genre. Beelden van boerderijen en het vaak harde werk eromheen worden prachtig, bijna lyrisch in beeld gebracht. De dialogen zijn beperkt en veelal kort - wat mee de bijzondere sfeer creëert.

Haaks daarop staat het verhaal. Er zitten een aantal hiaten in die voor een ongemakkelijk gevoel zorgen. Hoe is het bijvoorbeeld mogelijk dat een vrouw die met haar echtgenoot een kind adopteert zo gesloten, zo ontoegankelijk, zo koud, zo hard kan zijn naar die jongen toe ? Ik kan me voostellen dat in die tijd adopteren makkelijker ging, zonder screening, maar... deze dame wordt voorgesteld alsof ze helemaal geen kind wil ?
Een andere hekel punt is de manier waarop de 'heks' gepresenteerd wordt, alsof de regisseur een sprookjesverhaal wil vermengen in wat eigenlijk gewoon een uit-het-leven-gegrepen drama had kunnen zijn.
Ook het happy end is nogal over the top. Een ganse film door neemt Pippo afstand van zijn stiefmoeder, tien minuten voor het einde van het verhaal schreeuwt hij z'n verzet tegen zijn adoptieouders uit; maar uiteindelijk zit hij in volslagen paniek te wenen en te knuffelen om te mogen blijven.

Dit had in zijn genre een heerlijke film kunnen zijn, maar ik zou denken dat de regisseur zich nog een paar weken of maanden langer had moeten bezinnen vooraleer er aan te beginnen.

Nog dit: prima werk van de twee mannelijke hoofdrolspelers.
Brochet en Girardot daarentegen.... Maar misschien lag ook dat aan de regisseur.

'k Heb er toch een kleine 3,5 voor over, al ben ik ook de mening toegedaan dat er meer in zat.

Het is de kroniek van een negenjarige jongen, in adoptie, op het Franse platteland, getekend als hij is door verwaarlozing bij zijn ouders.

Het is evenwel niet dat alleen want van aard is hij op vele vlakken onhandelbaar en alleen complete vrijheid van doen en laten kan hem aan het lachen brengen. Meerdere scènes bewijzen dat (zeker de slotscène). Het zijn eigenlijk de beste scènes want het merendeel ervan zijn heel kort, missen diepgang en de overgang ertussen is niet echt vloeiend.

Jean-Paul Rouve is goed in zijn rol van begripvolle adoptievader en ook Anne Brochet, in een onsympathieke rol en ontevreden over haar lot in het boerenleven, doet dat eigenlijk ook goed. Meeste overtuiging komt echter van Denis Podalydès als de onderwijzer, met toch wat vooroordelen tov Pippo. (Wat vermelden de Fransen in de aftiteling graag als er ééntje van hun Académie Française bij zit). En Annie Giradot, in één van haar laatste films, herinner ik me liefst van vele jaren terug ("Mourir d'Aimer"-1971!) en de kleine Raphaël Katz verdient zeker de nodige lof.

Regisseur Daniel Duval is mij alleen als acteur bekend.