Memory (2006)

Oninteressant.

Dodelijk voor een B-thriller, wanneer het verhaal al vrij snel verveeld en de hoofdrolspelers bijzonder sloom en ongeïnteresseerd overkomen valt er weinig goed te praten. Memory lijdt een beetje onder beide en weet daardoor maar weinig te vermaken.

Het is allemaal weinig enerverends waardoor er een typische zondag middag rtl4 filmpje overblijft dat op geen enkel vlak risico's durft te nemen om er iets anders van te maken dan de gemiddelde film. Zou niet weten waarom dit een voldoende verdient, wat het doet is niet rampzalig, maar voldoening haal ik hier absoluut niet uit.

Veel van dit soort factoren weeg ik normaal niet snel mee bij een B-film, omdat er genoeg dingen zijn om zoiets te vergeten, helaas is dat hier niet helemaal verwerpelijk gebleken. Weegt nog steeds niet loodzwaar, vandaar dat ik het op een 2 laat.

Inderdaad wat pover allemaal.

Film kampt met een zwaar TV-film complex. Men wil allemaal wel, maar het ziet er ofwel erg goedkoop, ofwel erg gemaakt uit.

Zane is wel een vlot figuur maar niet iemand die een film op zichzelf kan dragen. Hopper (toevallig) doet ook niet veel, de rest van de cast is vaak bedroevend.

Visueel vallen enkel de "dromen" op maar ze weten zeker niet echt te overtuigen. Enkel op het einde weet het visueel wat aantrekkelijker te worden met dank aan sommige decors.

Verhaaltje is een hoopje van ideeën die niet echt goed samenwerken en overbodig complex zijn. Het het Indianen gedoe verdient eigenlijk een eigen film maar is enkel een kickstart voor het echte plotje. Komen er op het einde nog 10 lijken uit de kast,blijkt het toch allemaal wat saaiig te zijn.

Was allemaal niet zo erg geweest als het enige filmische kwaliteit gehad had, want potentieel is er op zich genoeg. Nu lijkt het vooral op video cash-in of TV-slot opvulsel. Daarvoor is het best aardig allemaal, maar verder ... Meh.

1.5*

Het begon allemaal toen ik een spindel met DVD's van iemand kreeg. Helemaal boven op die spindel lag Donnie Darko, mijn recente nummer 1 film. Ik had dus ook wel verwacht dat de spindel over het algemeen wat betere, moeilijkere films bevatte. Op de spindel lag ook Memory. Met goede moed begon ik ook deze film te kijken. Ik was er al snel achter dat er geen sprake van selectie was bij deze spindel. Goede en slechte films waren gewoon door elkaar gehusseld. Donnie Darko was het hoogtepunt, Memory een van de diepste dieptepunten.

Het citaat uit het woordenboek over de betekenis van het woord Memory roept verwachtingen op. Dat is goed. Maar die verwachtingen moeten wel waargemaakt worden. Dat wordt niet gedaan.

Het kan niet aan het gegeven liggen. Het verhaal was goed, maar het is zo slecht uitgewerkt. Halverwege de film drong dit al tot me door. De film had zich nog niet ontpopt als B-film, maar hij boeide niet. Hij was langdradig. Dat lag deels aan het scenario. Dat was erg slecht. Maar dat was niet het enige.

Dat van die verwachtingen die niet waargemaakt worden is de hele tijd een probleem in de film. Met herinneringen en krantenartikelen wordt de kijker het idee gegeven dat er een motief is en dat er verbanden zijn betreffende de moorden. De film leeft niet echt naar de ontknoping toe. Maar dan uiteindelijk is het zover: de ontknoping van het mysterie. Maar er is helemaal geen ontknoping. De regisseur wekt de indruk dat er redenen voor de moord zijn, maar dat is helemaal niet zo. De moordenares verteld alleen wat onzin, maar er wordt helemaal niet ingegaan op de redenen voor de moord. Misschien is ze dan gewoon een psychopate? Akkoord, maar dan had de regisseur nooit het idee mogen laten ontstaan dat er wel motieven voor de moord zijn, om vervolgens te zeggen dat dat niet zo is. Dat is hetzelfde als dat je een mop wilt vertellen: Twee oenen lopen naast elkaar.......................... oh nee toch niet. Clueless. En dan hebben die herinneringen ook geen zin, behalve dan het opkleuren van het saaie verhaal. De herinneringen spelen helemaal geen hoofdrol: ze spelen de rol van het zout op een verder smakeloos gerecht. Dat had ik niet verwacht bij een film die Memory heet.

Beloftes die niet waargemaakt worden: dat is deze film, in een paar woorden samengevat.
Een welverdiende 1.5*

Een straight-to-video met Billy Zane, dan weet je al genoeg. En de openingsscène bevestigt dit met een armtierige intro. Daarna herstelt de film zich verrassend genoeg en gaat het de mysterieuze toer op met aardige droombeelden. Maar het verhaal kronkelt zich in allerlei bochten, zoals een slang die zichzelf in de knoop werkt, zodat het eindigt zoals het begon: onbenullig.