Warriors (1999)

Vooral sterk in het laten zien van de frustraties van in een oorlog gedropt worden zonder eigenlijk echt te weten wat je daar moet doen. Gruwelijke dingen zien en het zo ongeveer moeten laten gebeuren. Thuiskomen en daar omdat niks meer erg of de moeite waard lijkt nadat je Bosnie hebt gezien.

3.5*

Sterke film inderdaad, wel een beetje eenzijdig, maar dat krijg je nu eenmaal aangezien het puur om het Engelse bataljon gaat.

Krachtig idee.

En zeker tijdens de eerste 90 minuten wordt het ook erg sterk uitgewerkt. Erg droog wordt het contrast tussen humanitaire acties en het daarbij verwachte inhumane gedrag van de uitvoerders blootgelegd. Soldaten die helpen maar dat maar beperkt mogen. Logica primeert boven emotie, het contrast dat daaruit voorkomt is in deze film schrijnend. Helpt ook dat er sterk geacteerd wordt door de soldaten.

Jammer is dat dit uitgangspunt eigenlijk gewoon een keer of 5 herhaald wordt, het laatste half uur zelfs zo letterlijk in je gezicht gegooid dat een deel van de oprechtheid plots in het gedrang komt. Nogal jammer.

Onbegrijpelijk dat ze dit tot een 3 uur durend geheel hebben uitgerokken, terwijl een korte film veel krachtiger had geweest. Heel die terugkeer naar Engeland was compleet overbodig, misschien wel goed voor een film op zichzelf maar niet 30 minuten achter dit aangeplakt.

Verder ook jammer dat er filmisch niet wat meer gedaan kon worden met dit materiaal. Indrukwekkend thema maar gezien het medium allerminst naar behoren uitgewerkt.

Jammer, had veel meer ingezeten. Vertolkingen waren sterk en het uitgangspunt uiterst krachtig. Zit alleen wat gevangen in het zijn van een miniserie.

3.0*

Wow, even sprakeloos van deze film!

Vond het af en toe een beetje documentaire achtig , maar dat maakt de film alleen maar aangrijpelijker!

Gek dat zoveel mensen de bekende oorlogsfilms alleen maar kennen en dat ze onbekend zijn metr dit meesterwerk!

Na de eerste keer dat ik deze film gezien heb (rond het jaar 2000) heb ik echt nog uren wakker gelegen nadenkend over deze film en vooral over de militairen in die oorlog.

Sinds 2000 heb ik hem nog wel een paar keer gekeken. Een dikke 5 sterren!

You got a medal, aldus iemand ergens in het tweede deel. Een schrijnende opmerking die ook als zodanig overkomt. Misschien wel het beste bewijs dat deze mini serie impact heeft. Vooral door de waardige manier waarop het gedurende drie uur de frustratie, onmacht en trauma's uitspeelt. Geen overdadig gedoe om de kijker te raken, ook geen woord teveel, maar een serie die oprecht en beheerst met z'n verschrikkingen en onderwerp omgaat. Zoals het hoort.

Het is ook voor mij nu bijna 20 jaar geleden ( exunprofor), maar moet zeggen dat deze film het aardig weet te benaderen.

De uitgebrande en verlaten huizen staan nog steeds in mij geheugen gegrift, de troosteloze hongerige blikken staren mij in mijn slaap soms nog steeds aan, ik heb foto´s van mensen waarvan ik in mijn achterhoofd weet dat ze het niet gered hebben.

Mensen die langs de kant van de weg stonden om ons toe te juigen als helden.

Een jochie van amper 10 jaar met voor zich in de sneeuw vlaggetjes gestoken van nagenoeg elke vn deelnemer, bedelend om iets te eten.

Ik heb menig rantsoen weggeven omdat ik zelf niet meer kon eten.

Ik had zelf een zoontje, een stuk jonger dan hem.

Wetende dat in een andere situatie dat hij daar had kunnen staan.

Ik heb nog een klein stapeltje foto´s, ooit genomen met de intentie om deze ooit eens in te plakken, nu na al die jaren liggen deze nog steeds onaangeroerd in een oude doos ergens op zolder.

de winkel scene aan het eind is uiters herkenbaar en helaas ook de slotscene.

En met name de grote oneindige machteloosheid, de wil was er wel maar we konden en mochten niets.

Eenmaal thuisgekomen begon de ellende pas echt.

Een speldje en een bedankje voor de bewezen diensten en succes met de rest.........................

Ik heb respect voor de gene die ons voor waren gegaan en degene die toendertijd en na ons hebben gedient.

Zij zijn degene die het leed voor de rest van hun leven bij zich moeten dragen, niet de grote menigte die deze fim hebben mogen aanschouwen met een zak chips op de bank.

Deze film is slechts een kleine afspiegeling van wat er echt is gebeurt.

Maar weet het aardig goed te benaderen.

Aangrijpende, realistisch ogende film over Britse VN-soldaten, die vanwege hun beperkte mandaat met lede ogen moeten toezien hoe de strijdende partijen tijdens de oorlog in Bosnië over en weer de meest beestachtige oorlogsmisdaden begaan. Eens te meer wordt aangetoond dat de burgerbevolking steevast het voornaamste slachtoffer is van dit soort politieke conflicten en dat de wreedheid van mensen blijkbaar geen grenzen kent. Uitstekend dat de film ook aandacht besteedt aan de terugkeer van de soldaten in het dagelijks leven, want zoals veteraan amadeus01 in zijn commentaar schrijft: “Toen begon de ellende pas echt”.

Alles aan deze film —het acteerwerk, de regie, het camerawerk— is van een zeer hoog niveau. Heftig.

Gisteren dus gezien en allerminst tegenvallen. Het begin volgt de mannen nog in een thuis situatie. Die scenes lijken wat te slepen maar het heeft wel degelijk nut te laten zien hoe deze mannen uit een betrekkelijke 'veilige' situatie in iets dergelijks terecht kwamen. Wat er eenmaal volgt wanneer ze daadwerkelijk uitgezonden worden, tart iedere verbeelding en zonder dat dingen té gruwelijk gebracht worden. De totale chaos, hoe ieder dwaas met een uniform daar denkt een mini Hiltlertje te zijn over zijn brug, wijk of wegversperring, de gruwelijke daden, het totaal gebrek aan empathie. Toevallig zag ik een paar uren eerder de laatste woorden van Robert Jackson, de aanklager bij de Neurenberg processen in de serie/film Nuremberg. Die zei: het kwaad is het ontbreken van empathie.

Zoals verder het doel is, en het beeld verder gaat, is de uitzending van de mannen een ware nachtmerrie. Tot dan vind ik het goed tot behoorlijk goed. Maar dan komen de mannen thuis. Hoe het vervolgens de hoofdpersonen afgaat in de privésfeer vind ik bijzonder treffend en maakt het geheel nog beter. Op Brothers met Maguire na heb ik zelden zo'n goed beeld gekregen van PTSS. Ik moet zeggen dat ik de betreffende scenes met vooral pvt James met de tranen in de ogen zit te kijken. Zoveel opgekropte emotie en frustraties.

Eind goed al goed, een volledig en perfect beeld van ieder die in de oorlog geraakt, zowel voor en na die tijd.

Zo heel af en toe kom je een film tegen waarvan het eigenlijk niet de bedoeling was dat je hem ging bekijken. Warriors is er zo eentje terwijl ik op zoek was naar het bijna gelijknamige sportdrama Warrior (2011) met Tom Hardy, Joel Edgerton en Nick Nolte. Een verborgen pareltje dit, eveneens niet opgenomen in de MM toplist hoewel de hoge quotering dit zou rechtvaardigen. Warriors is zo te zien een soort miniserie van de BBC en dat zou één en ander kunnen verklaren.

Het verhaal start in 1992 in Liverpool waarbij de focus wordt gelegd op 4 jonge mannen die onder leiding van de VN-Blauwhelmen op missie trekken naar de Balkan/Bosnië waar een smerige etnische burgeroorlog plaatsvindt. Het doel is om de bedreigde burgerbevolking te beschermen, maar hoe dit concreet aangepakt moet worden verschilt van mening tot mening. Ook in de film Hotel Rwanda (2004) komt het handelen van de Blauwhelmen sterk naar voren en ik herinner me nog dat ik ook toen me ergerde aan de erg passieve "neutrale" houding van de legermacht ten aanzien van het onrecht en de misdaden (tegen de menselijkheid) die toen gebeurden.

Ook nu kan je je vragen stellen hoe au sérieux je genomen moet worden als VN wanneer je amper gezag kan afdwingen als je vele zaken gewoon constateert zonder ernaar te handelen. Frappant was het wanneer een konvooiwagen, ingeladen met bedreigde Bosnische moslims op zoek naar veilige oorden, terug moest laten uitstappen en achterlaten wetende dat ze later geëxecuteerd gingen worden. De film geeft een realistisch beeld weer van de oorlog en de houding van de VN ten tijde van de Joegoslavië-oorlog. Het voelde haast aan als een documentaire. Het viel ook op dat er amper of zelfs geen vuurgevechten plaatsvonden. Wel erg veel leed dat weinig aan de verbeelding overliet. De psychische menselijke kant kwam sterk naar voren. Ook wanneer de soldaten hun leven opnieuw trachten op te pikken na de oorlog. Het deed me toen wat denken aan andere voorbeelden als The Thin Red Line (1998) of in minder mate American Sniper (2014).

Sterke film, sowieso, eentje die me zal bijblijven! Een oorlogsfilm hoeft niet steeds met vele actiescènes, bombardementen en vuurgeweld gepaard te gaan om indruk te maken. Dit pareltje komt een beetje traag op gang, maar eens op het vasteland worden de beelden op het netvlies gebrand en zie je de twijfel, wanhoop in de ogen van de soldaten. Je ziet ze steeds dezelfde wederkerende humane morele vragen stellen ... Mooi!