United 93 (2006)

Dit is het soort film dat de 3 nieuwe Star Wars films hadden moeten zijn. Je weet wat er gaat gebeuren, dat weten de personages niet. Een simpel maar zeer effectief uitgangspunt voor een goede film.

Greengrass gaat daarnaast over een een documentaire stijl en de real time wat zorgt dat je alles opnieuw meemaakt (maar je weet toch de uitkoms). Hoe alles langzaamaan binnendruppelt, de informatie, de geruchten, de feiten. Nergens wordt de film sentimenteel, gelukkig zeg. En daaronder die heerlijke score dat meehelpt aan de broeiige sfeer. Als dit je niet bij je kloten pakt weet ik het ook niet meer.

Voordat ik deze film keek heb ik op Discovery de documentaire gezien genaamd United 93 - The Flight that fought back. Hetzelfde verhaal maar dan met de echte opnamens van telefoongesprekken. Mede hierdoor vond ik het een indrukwekende film.

duurt wel even voordat ie op gang komt.

Je maakt jezelf niet echt geloofwaardig door te oordelen voor je ook maar een minuut hebt gezien

schiterende film en emotionele film waar ge echt u in leeft.

de film komt rustig op gang en eindigt goed ma ook een droevig einde.en het maakt het nog beter dat het echt gebeurt is op 9/11.

Ik had er meer van verwacht...

Had de documentaire gezien met de echte gesprekken en dat was aangrijpender dan dit... De film komt ook traag op gang en gaat van het ene op het andere over in begin, beetje verwarrend.

Sinds The Passion of the Christ had een film nooit meer zo veel indruk op mij achter gelaten.

Sommige zeggen dat hij traag op gang komt, ik vind eerlijk gezegd dat hij helemaal niet op gang komt. Je mag de werkelijkheid natuurlijk niet verdraaien en actievoller maken, maar had dan de personen in het vliegtuig bijvoorbeeld meer uitgelicht. Veel te saai allemaal.

Deze versie is inderdaad een stuk beter dan Flight 93: 3.50

Heb de twee versies over de gebeurtenis van destijds met United Airlines 93 maar achter elkaar gekeken, zodat ik goed vergelijkingsmateriaal heb, en dat bleek nog niet zo'n slechte keuze geweest. Het allereerste aspect dat meteen al aan het licht komt, en zich duidelijk laat gelden is het feit dat een bekende regiseur in de vorm van Paul Greengrass deze film onder zijn hoede heeft genomen. Zijn stijl is zeker weer te herkennen in bepaalde scenes, maar over het algemeen brengt hij het toch een stuk 'respectvoller' dan zijn andere films, die doorgaans zeer 'ruig' in elkaar zitten. Ik zal weer beginnen met het verhaal, en vergelijken met Flight 93 waar mogelijk.

Waar ik gisteren nog zei dat ik erg nieuwsgierig was naar de theorie van de gebeurtenissen van United Airlines 93 in deze film blijkt dit toch angstaanjagend veel overeenkomsten te hebben met Flight 93. Beiden producers hadden in grote lijnen hetzelfde scenario voor ogen, maar op bepaalde (kleine) punten heeft men toch een eigen invulling gegeven aan de 'plotholes'. Het verschil zit hem dan ook nauwelijks in de verhaallijnen, maar wel op de manier waarop men het verhaal brengt. Dat is in United 93 een stuk beter uitgewerkt, al komt de film het eerste uur nogal traag opgang met alle gebeurtenissen in de verschillende luchtverkeersleidingcentra. Waar men in United 93 dus kiest voor de chaos die ontstaat naar aanleiding van de kapingen, daar richtte flight 93 zich vooral op de emoties met de familieleden, en de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik de keuze die men in United 93 maakt mij veel meer aanspreekt. Het laatste kwartier word er opeens niet meer geswitcht tussen luchtverkeersleidingcentra en het vliegtuif zelf, wat ik wel een goede keuze vind. Het einde is nogal abrupt, maar geeft juist nog een klein beetje extra dat gevoel dat het leven van de inzittenden ook abrupt over was.

Met het acteren is helemaal niets mis. Een enkeling was soms iets te enthousiast bezig naar mijn mening, maar vooruit. Ik was al lang blij dat we geen karrenvracht aan sentiment over ons heen hebben gekregen, want daar had ik na 30 minuten Flight 93 al schoon genoeg van. Greengrass heeft daarbij veel meer tijd gestoken in de personages van de terroristen tenopzichte van Flight 93, wat een gewaagde, maar doeltreffende keuze is geweest. Op een bepaalde manier is ook de angst bij de terroristen aan de ogen af te lezen, vooral bij Ziad, waarbij Khalid Abdalla zijn personage een meer dan verdienstelijk gestalte aanmeet. Echter had er NOG wel wat meer inkunnen zitten wat betreft de achtergronden van de terroristen, en datzelfde geld voor de inzittenden. We zien vrij weinig van de karakters van de passagiers, wat ik liever anders had gezien. Er hadden makkelijk pakweg vijf minuten aan scenes in de diverse luchtverkeersleidingcentra ingeruild kunnen worden om de personages beter uit te diepen, waardoor het eerste uur van de film wellicht ook iets meer lading had gehad.

Tja wat het realisme betreft kan ik eigenlijk mijn verhaaltje van gisteren van Flight 93 wel kopieren en plakken. Ook voor deze film geld dat men is afgegaan op de telefoongesprekken, getuigenschriften, en het plaatsen van een tijdlijjn bij de gebeurtenissen. De rest moet worden opgevuld met eigen ideeen, en daarmee zitten Flight 93 en United 93 aardig op een lijn. De verschillen zitten hem vooral in wat kleine details, die ik jullie verder zal besparen. Toch vind ik deze prent iets realistischer in elkaar zitten. Dat is vooral het gevolg van het feit dat de kapers hier veel meer weet hebben van wat er zich afspeelt bij de passagiers als ze een plan aan het bekokstoven zijn, en hier ook op inspelen. In Flight 93 lieten de kapers het veel meer op zijn beloop, wat ik toch wel ongeloofwaardig vond.

Vooral wat betreft de visualiteit van de prent is United 93 een klap beter dan Flight 93. De aanstelling van Greengrass als regiseur heeft zijn uitwerking niet gemist, en heeft dat zelfs een oscarnominatie opgeleverd. Dat vind ik dan weer iets teveel van het goede, maar de achterliggende gedachte hierachter zal ongetwijfeld liggen aan het feit dat de ramp bij de amerikanen nog vers in het geheugen ligt, en dit de eerste film is van de gebeurtenissen rondom United Airlines 93. Afgezien dan van Flight 93, die weliswaar eerder uitkwam, maar kwalitatief bar weinig voorstelde. De camerastijl van Greengrass is nogal ruig (Bourne Supremacy, Bourne Identity) over het algemeen, maar in United 93 houd hij het voor zijn doen tamelijk rustig. Als het vliegtuig wilde manouvres maakt pakt Greengrass zijn kans om weer ruig camerawerk toe te passen, maar verder drukt hij zijn eigen stijl zo ver mogelijk weg. Een goede zelfkennis dus bij de heer Greengrass, die goed heeft beseft dat hij er geen wilde actiefilm van kon maken. Verder is de film strak geregisseerd, al had ik graag bij enkele elementen iets meer diepgang willen zien. Verder zit het wat betreft de cinematografie redelijk snor.

Het is maar goed voor Flight 93 dat ik die film als eerste heb gezien, want anders had dat cijfer nog wel eens een stuk lager uit kunnen vallen in vergelijking met United 93. Waar Flight 93 voor de emotionele weg koos, daar kiest men met United 93 voor een reeks aan tijdsgerelateerde gebeurtenissen, die bij mij persoonlijk veel beter zijn aangeslagen. Wat het verhaal betreft blijft men naar mijn smaak iets teveel hangen in de verschillende luchtverkeerscentra, maar als men de laatste 20 minuten enkel en alleen in het vliegtuig zelf blijft, vergoed(t?) dit toch nog enigszins wat. Verder is het acteren een stuk beter en torent United 93 op cinematografisch vlak ver boven zijn 'amateuristische' tegenhanger uit. Wat het realisme betreft zitten beide prenten vrijwel op dezelfde golflengte, maar had ik toch iets meer gevoel bij United 93. Al bij al een hele aardige verfilming van de gebeurtenissen rondom 9/11 en vlucht 93 in het bijzonder, maar toch miste ik wat: 3.50 (3.40)

tot op het laatste moment hopen dat het toch niet gebeurd ondanks je beter weet. wat een mooie film is dit

Gewoon een goede en degelijke film om naar te kijken. Verhaal is bekend maar je zit toch in spanning mede denk ik ook door nieuwsgierigheid. Kortom naar mijn mening beleef je die dag weer helemaal op nieuw en dat vind ik knap gedaan. Beeldkwaliteit van de film was dik in orde en het geluid op dvd was ook heel goed soms had je het idee dat je zelf in het vliegtuig zat. Kortom voor mij is de film 3,5* waard.

Wie zou de gebeurtenissen op 11 september 2001 ooit nog kunnen vergeten? Volgens velen de eerste stap in het terroristen-tijdperk, het journaal sprak maanden nergens anders over en voor een klein ventje als ik werd plotseling een (zij het zeer lichte) vorm van dreiging voelbaar.

Niet vreemd dan ook dat het onderwerp me mateloos fascineert. En vooral voor de mensen in de vliegtuigen; weten dat je gaat sterven binnen luttele momenten, en ondertussen een soort van reddingsactie op touw zetten. De inzittenden zijn allemaal gewone, sympathieke mensen, waarvan je er niet één de dood zou gunnen. De steeds heersende spanning ontstaat doordat je al van te voren weet dat ze wel zullen sterven. Maar de film krijgt een Titanic-achtige lading wanneer je hoopt dat het allemaal toch anders zal lopen dan dat je weet dat het zal verlopen. Greengrass is hier de aangewezen persoon, want als hij ergens goed in is, dan is het wel om een film realistisch en schokkerig te schieten. Precies wat er in deze film noodzakelijk is. Beschouwend en weinig oversentimenteel registreert de camera ontzettend goed hoe de gebeurtenissen in het vliegtuig plaats hebben kunnen vinden. Vooral in de scènes dat het vliegtuig een wending maakt, waarvan er aan het einde een hoop zitten, is het camerawerk perfect. De betrokkenheid stijgt. En doordat je gewoon wéét dat het allemaal echt is, geen fake, geen film, maar écht, zijn de cliché-telefoongesprekjes afschuwelijk aangrijpend. Een simpel 'I love you, you know that, right?' laat de tranen vrij uitgebreid stromen. Het stekende gevoel dat deze mensen dit echt moesten doormaken, één van de afschuwelijkste dingen die je je kunt voorstellen, doet pijn.

En allicht is het wel goedkoop effect, een beetje inspelen op het feit dat de film realiteit tracht weer te geven, maar dat veranderd niks aan de impact. De film is schokkend, voelt vreselijk realistisch, maakt bang, geeft hoop, en ontroert. Maar nogmaals: geen overdramatisch sentiment, slechts een simpele registratie van de realiteit die een immense impact heeft. En nee, het eerste uur komt niet echt vlot op gang. Maar het is noodzakelijk en de spanningsopbouw had niet zonder gekund. Erg knap.

Ook even complimenten dat de cast bijna compleet uit onbekende gezichten bestaat. Ik kon welgeteld 2 bekende gezichten onderscheiden (Khalid Abdalla uit The Kite Runner en (in slechts een paar shots) Olivia Thirlby uit Juno). Deze onbekendheid kwam uiteraard het realiteitsgevoel alweer ten goede. En de cast houdt zich goed staande in deze uitstekende registratie van een verschrikkelijke gebeurtenis die een mooie kans geeft om de mens weer eens filmisch te ontleden. Mét ook nog de suggestie dat men slechts uit eigenbelang de cockpit binnenstormde in de overtuiging dat de piloot aan boord hen nog zou kunnen redden. Must-see.

Briljant einde ook btw.

4*

De film sleurt je mee en je proeft de angst. Aan het eind braken er mensen in de bioscoop in huilen uit. Zeer sterke film.

Benauwende film die gefilmd is alsof je zelf in het vliegtuig bent.

Greengrass maakte m tussen zijn 2 Bourne films in en maakt ook hier gebruik van handheld camera wat alles nog intenser maakt.

Omdat je eigenlijk al weet wat er gaat gebeuren is het xtra knap dat je continue op het puntje van je stoel zit.

Door gebruik te maken van onbekende acteurs (de enige bekende kop die me opviel was good old Sledge Hammer) en veel van de mensen van de verkeersleiding zelf te laten spelen wordt het superrealistisch.

Fantastisch laatste half uur, zelden zo'n beklemmend gevoel gehad tijdens een film. 3.5.

enorm aangrijpende film! je staat nog maar eens stil bij hoe die passagiers zich gevoeld hebben tijdens de kaping... heel mooi in beeld gebracht! 4,5

Erg goede film. Kwam wat stroef op gang, het tweede deel maakt alles goed.Ook al wist ik dat het vliegtuig neerstorte, toch hoopte ik stiekem dat het niet zou gebeuren:P

3.5*

Off-topic bericht verwijderd.

een tegenvaller vind ik. In de film gebeurt vrij weinig, veel te langdradig allemaal

Amerikaanse films krijgen vaak het verwijt dat ze sentimenteel en moralistisch zijn. Men denke daarbij bijvoorbeeld aan enkele van de 'waargebeurde' verhalen die Spielberg heeft verfilmd.

Het is duidelijk dat de makers van deze film alles wilden doen om dat verwijt te voorkomen. Het is een tamelijk 'droge' reconstructie en daar is bewust voor gekozen. We zien wel de spanning en de angst in de ogen van de daders, de slachtoffers en de luchtverkeersleiders, maar we leren ze niet echt persoonlijk kennen. Maar in dit geval hoeft dat ook helemaal niet; het voegt niets toe aan het drama dat zich voltrekt. Het is genoeg om te weten dat het gaat om mensen als jij en ik.

De passagiers worden ook niet heroischer afgeschilderd dan ze waren. Als ik op de film afga, krijg ik niet de indruk dat ze hun leven wilden 'opofferen', zoals in de beschrijving hierboven staat. Zoals Serpico al aangeeft: er was een piloot aan boord en tot het laatste moment hadden ze de illusie dat ze het vliegtuig misschien nog heelhuids aan de grond konden krijgen.

Fraaie film die op kundige wijze ver weg blijft van alle cliches uit het genre. De film werkt goed door een goed gekozen combi van acteurs en ‘echte’ mensen die de ramp van dichtbij hebben meegemaakt. Wie het onderscheid kon zien, mag het zeggen. De manier waarop mensen met elkaar praten, op elkaar reageer en zich gedragen is subliem. Zelden zo’n hoog realisme gezien. Dat het er zo aan toe is gegaan op vlucht 93 wordt wel erg aannemelijk gemaakt.

Het wederom briljante camerawerk zorgt ervoor dat je een perfect en naargeestig gevoel krijgt. Schitterend gedaan. De keuze om gewoon zo maar mensen te laten zien, in hun dagelijkse dingen is briljant. Alle hollywoodconventies overboord. Geen echte hoofdrolspelers, geen dubieuze karakteruitdieping, geen vervelende beelden van het thuisfront. Gewoon de ramp laten zien. Hoe Greengrass denkt dat het gebeurd is.

Hulde voor deze film. Toch slechts 4 sterren. Want de keuze van Greengrass is perfect, maar zorgt er wel voor dat de film afstandelijk is. Kil haast. Had het niet anders willen zien, want dat had een mindere film opgeleverd. Toch zal ie door dit punt voor mij nooit tot de allergrootste films gerekend kunnen worden. 4 sterren dus.

De gebeurtenissen van 11 september 2001 hebben mij altijd al geboeid , ik was dus zeker nieuwsgierig toen deze film uitkwam in 2006. Hoe kan men in hemelsnaam over dit drama 5 jaar na datum een passende speelfilm maken, waarvan de herinneringen nog kersvers in het geheugen ligt van de hele wereld. Toen ik hem in de bioscoop had gezien, waren mijn verwachtingen zeker overtroffen, dit was zeker een krachtig drama waarvan het verloop perfect was opgebouwd. Iedereen wist hoe het verhaal zou aflopen toch hebben de makers het klaargespeeld om een intense spanning te creëren vooraleer de hel losbreekt. Zoals ik hier ook ergens gelezen heb, “ je hoopt zo dat het niet gaat gebeuren ook al weet je dat het slecht zal aflopen.” Echt klasse!

Wat ook echt klasse is, is de dramatische filmmuziek in United 93. Echt prachtig en passend bij de 9/11 tragedie, weer om kippenvel van te krijgen.

Het einde van de film was abrupt maar zo was het einde in echt ook voor te slachtoffers, die hier sterk en aangrijpend vertolkt worden door deze acteurs. Ik denk dat veel kijkers het benauwd kregen toen de hel losbrak in het vliegtuig wetend dat dit nog niet lang achter ons ligt. Hoe angstig, moedig en hopeloos deze mensen moesten geweest zijn toen ze gevangen zaten in het vliegtuig en wisten dat er praktisch geen uitweg was.

Dat maakt dat United 93 een meesterwerk is, waarin een drama waarvan de mensen al veel wisten hier angstaanjagend en aangrijpend verfilmd wordt.

Realistisch en erg boeiend. Vanaf 't begin van de film voel je meteen de onrust die de '9-11' ramp in Amerika (en de rest van de wereld) veroorzaakte. Het nieuws van die dag ervaar je door deze film opnieuw, intrigerend in beeld gebracht.

aardige film

Je weet in het begin waar de film op zal uitdraaien. Dat gegeven in combinatie met een 'droge' uitwerking zorgen ervoor dat de film niet helemaal aan mijn verwachtingen voldeed. Er zijn nog genoeg aspecten aan dit verhaal uit te diepen die in deze film onderbelicht bleven. En dat kan zonder het realisme uit het oog te verliezen.

En dat het onderwerp indrukwekkend is, is naar mijn idee geen verdienste van de film an sich...

Weet iemand of dit de ''goede'' versie is? Er is namelijk tegelijkertijd nog een verschenen, maar die was wel opgeklopt en patriottistisch. Ik vermoed dat het niet deze is met Greengrass aan het roer.

Dit is de fenomenale krachtige versie ja.

dit lijkt me een erg goeie film !

morgen is kijken !

Goede film