Basket Case (1982)

Inventieve film die me qua aanpak en sfeer een beetje deed denken aan Braindead. Kwalitatief uiteraard niet de meest hoogstaande horrorfilm in het spectrum, maar dat hoeft niet. Basket Case bevat genoeg ingrediënten om de kijker geruime tijd te entertainen. Het absurde plot en enkele schitterende gore-momenten zorgen ervoor dat deze z'n cultstatus meer dan verdiend heeft. Het einde daarentegen was een beetje een domper en strookte niet met de creativiteit van de rest van de film.

een echte horror vond ik wel met gore momenten en een leuk verhaal.

acteren kon beter.

3,5 ster

Amateuristisch prul maar op sommige momenten zo slecht dat het wel weer grappig is. Vooral om het acteerwerk heb ik kunnen lachen, die staar-in-de-verte-en-dreun-je-zinnetjes-op manier van acteren werkt regelmatig op de lachspieren. Het verhaal wordt slecht verteld en de gore lijkt ook helemaal nergens op. Jammer.

1,5*

De groteske premisse van ‘'Basket Case'’ lijkt garant te kunnen staan voor een uitbundig gorefestijn en een licht sinister sfeertje, maar als het erop aankomt kan Henenlotter zelden tot nooit beschikken over een ideale mix tussen beide aanknopingspunten. De amateuristische mise-en-scène, het beschamende acteerwerk, het lak aan tempo en het acute gebrek aan originaliteit (lees: afwisseling) zijn dan ook niet vatbaar voor compensatie en vergeving. Bijgevolg is ‘'Basket Case'’ niet in staat om de lachspieren op de proef te stellen en de kijker een gezonde dosis vermaak te bieden.

1.5*

Fijn cult werkje!

Het verhaal is geweldig, de vertelwijze erg fijn en de sfeer heerlijk. Ontzettend fout allemaal, al werkt dat niet op alle vlakken altijd even goed hier. Zo is zijn siamese tweeling niet altijd even gaaf(lees: handig) in beeld, vooral die vreselijk slecht uitgevoerde stop-motion stukjes (gelukkig maar weinig) zijn het toppunt daarvan. Voorderest ziet het mormel er erg tof uit!

Heerlijk humoristisch ook, lekker luchtig geheel wat dus amper serieus te nemen valt. Helaas mist het op één bepaald aspect een hoop, de gore. Er valt weinig te beleven, laat staan on-screen. Heeft vast veel te maken met budget maar ook dat is eigenlijk geen excuus, zoiets moet geen probleem zijn. Jammer dat het daar naar mijn mening wat tekort komt als je het geheel bekijkt.

Maar het heerlijke verhaal en typische foute jaren 80 sfeertje maken dit tot een werkje zoals ik ze altijd graag zie. 3.5*

Cult van niks.

Hoe een film als deze vergeleken kan worden met Braindead gaan mijn petje te boven. Braindead is een voorbeeld hoe kunde en een lekkere portie over-the-top budgetaire beperkingen kunnen overwinnen, Basket Case is een voorbeeld dat kunde en creativiteit écht wel nodig zijn en je zonder gewoon een belachelijk slechte film hebt.

Acteerwerk is droef. Het belachelijke opdreunen van tekstjes is niks, het eeuwige geschreeuw (alsof het een wedstrijd was) is irritant en de weelderige krullen van de hoofdrolspeler zijn zowaar enger dan het monster.

Slechte effecten, maar dan ook echt slecht. Liefhebber van stop motion hier, maar meer dan drie keer stoppen per scene zat er niet bij. Da's geen budgetaire beperking, da's gewoon luiheid. Maar, valt op te vangen met wat leuk camerawerk. Ook dat ontbreekt. Om er een moord (wat dan de hoogtepunten van deze film moeten zijn) uit te lichten: je ziet een automatische zaag. Je ziet een romp van een man. Daarna twee benen die uit elkaar vallen.

Pijnlijk gebrek aan gore ook, want buiten hier en daar een bloedspetter is er helemaal (helemaal!) niks te zien. De foto die Reinbo hier linkte is misschien nog grappig, maar niet als dat mens 5 seconden ervoor plat met haar hoofd in een la vol mesjes werd gedrukt. Hoe moeilijk kan het zijn om even een scene uit te denken waar oorzaak-gevolg ook daadwerkelijk kloppen.

Mjah, genoeg te zeuren en te zeiken over deze film, veelal over punten die er eigenlijk toch niet toe doen. Het is gewoon dat alles zo belabberd slecht is dat zelf die makkelijk te vergeven pijnpuntjes enorm gaan irriteren.

Belachelijke prul. Niks te zien, véél slecht geacteerd drama (alsof we daarop zitten wachten) en buiten een veelbelovende (op papier) setup echt helemaal niks te beleven. Je moet al een erg slechte regisseur zijn om van dit uitgangspunt zo'n slechte film te maken.

Cult van niks. 0.5*

Wat een tegenvaller zeg; vre-se-lijk deze Basket Case. Ik had echt een leuk filmpje verwacht, maar dat mocht niet baten. Saai, dom, lelijk en totaal niet boeiend. Helaas.

Het acteerwerk is belabberd, de effecten zijn bedroevend en dat monstertje is totaal niet leuk (eng / grappig). De bruine vrouw, die nog voor ''die ene'' opwindende scéne kan zorgen ziet er niet uit en dat gedoe met de vriendin van krullemans is nogal vervelend.

Ik heb m'n best proberen te doen om dit leuk te vinden en het begint nog niet eens zo slecht, maar naarmate de film vordert wordt het steeds minder allemaal. De kills zijn gewoon érg slecht; geen leuke gore, veel off-screen (die twee benen die uit elkaar vallen bijv.) en het verhaal(tje) is totaal niet vermakelijk uitgewerkt. Had beter gekund.

Nee, helaas voldeed dit niet aan m'n verwachtingen. Erg amateuristisch, soms zó triest dat het weer wat grappig wordt, maar dat is niet echt positief in deze. Onvoldoende.

Grote , grote, grote tegenvaller.

Had hier toch iets anders van verwacht.
Pas na een klein uur wordt duidelijk waarom onze misvormde Belial de dokters vermoord.
Het creature (wat er nog het meest uit zag als een grote uitgescheten drol) ziet er knullig doch redelijk grappig uit. Eng was hij echter totaal niet, mede door lachwekende stop-motion scenes.

Duane vond ik (mede door die verschrikkelijke afro van hem) een zeer irritand kereltje. Wat dat te gaat was ik blij met het einde.

De film (vind ik) kent een hele vieze sfeer. De gebouwen/hotel is vies, en het zelfde geld voor de personages. Met als hoogtepunt onze vriend Duane. Zeker in de scene waarin hij droomt dat hij zelf volledig naakt door de straten van New York rent zijn misselijk makend. Ik heb die zin trouwens niet tussen spoilers gezet omdat ik vind dat je hiervoor gewaarschuwd moet worden .

Iets wat deze film al minstens een punt hoger had laten scoren was een goed stuk gore. Wat mij betreft was deze film daarvoor gemaakt, maar zelfs de gore is (onverwacht) niet aanwezig (tenzij je een paar bloed spetters als gore rekent).

De film is echter zo knullig dat ik het niet lager dan een 2 kan geven. Hij wordt nergens echt saai, en het monster is aandoenlijk genoeg voor op z'n minst een glimlach.

Maar al met al dus een fikse tegenvaller. Hoe heeft dit op IMDB nog een 6,0 weten te scoren .

Cult met een Hoofdletter C-U-L-T!

Dit is een schitterend voorbeeld van hoe een low budget horror film zijn beperkingen overstijgt om een tijdloze cultklassieker te worden.

Regisseur Frank Henenlotter combineert bakkenvol plastische gore en 42nd Street humor met een origineel verhaal dat -gode zij dank- het 'Iedereen Kan Schilderen' psycho killer qu'est-ce que c'est genre met glans overstijgt. Er komt zelfs een aantal sympatheiek karakters in voor, plus een druppel menselijke tragedie temidden van alle bloeddoordrenkte close-ups.

Duane, een naief ogende jongen uit de provincie, arriveert in New York City met een rol(!) geld in z'n broekzak en een rieten mand in z'n armen. Hij neemt een kamer in het eerste -maar NIET het beste!- hotel waar hij tegenaan struikelt. Het gruizige Hotel Broslin, met zijn kleurrijke, zonderlinge, drankaangetaste gastenlijst., is exact het no-tell-hotel - Hotel Quickie waar Duane rustig zijn moorddadige plannen kan uitbroeden. De keur aan medebewoners is nieuwsgierig naar de mand, sowieso wat een aardige jongen als hij in een zaadvlek als dit te zoeken heeft. Het wordt de kijker snel duidelijk als Duane met zijn mand op jacht gaat naar de slagers die hem in zijn jeugd zo bruut scheidden van zijn misvormde siamese tweelingbroertje Belial! En voor wie het nog niet doorheeft, raad eens wat er in de mand zit, en waarom het 'nogal enorm pissig' is!

De film zit voordevol bloed, gore, een (stop-motion) monster, zelfs wat liefde en drama! Geweldige ranzige locaties, met Hotel Broslin als hoofddecor - Henenlotter schildert een heerlijk smerig plaatje van Downtown New York, 42nd Street sleaze jaren '80. Dit kan zich qua '80s tijdsbeeld meten met evenzo van pus druipende, naar riool en putlucht stinkende pareltjes als Street Trash, Combat Shock, Maniac, Deadbeat at Dawn en jawel Kondom des Grauens! Het is toch prachtig als Duane piemelnaakt door de nachtelijke straten van New York jogt! Of de briljante hotelclerk/concierge die keer op keer al mopperend en vloekend de nauwe trappen opstommelt als er voor de zoveelste keer heibel is op Duanes verdieping.
Of als een roedel straatlopertjes gillend en paniekerend naar boven wijzen als Belial aan het Broslin uithangbord hangt, wanhopig Duane aan zijn strot vastgrijpend, en hem om te behoeden te pletter te vallen op de harde straatstenen hem effectief aan het wurgen is! Hoe mooi!

Het is allemaal prachtig. Voor een schamel budget van $160,000 krijg je een soms wat krakkemikkig spektakel. Maar wat wou je dan voor een debuutfilm met een fooi in elkaar geMacGyverd!
Bloed en gore zijn heerlijk. Let ook vooral op de mooi in beeld gebrachte flashback waarbij het (nood)lot van de vader van de twee prachtig aan de verbeelding wordt overgelaten. Goed, de stop-motion is wat knullig, maar het misvormde monster ziet er schitterend uit.

Dit is een van de mooiste off-the-wall, geflipte, van de pot gerukte horror/drama/komedies die het videotijdperk van de '80s ons heeft geschonken! En laten we daar dankbaar voor zijn.

Voor Duane, Belial, en alle bewoners en gebruikers (nudge nudge, wink wink...) van de kamers van Hotel Broslin, 4,0 geamputeerde sterretjes!

Een jongeman gaat met z'n kwaadaardige gezwel / tweelingbroer (die in een rieten mand zit) naar New York om een arsenaal aan dokters af te slachten, dit zorgt voor melige en ranzige taferelen. Erg leuk jaren 80' product. dikke 3,5*

Toch een opvallend groot kwaliteitsverschil tussen deze eerste film van Frank Henenlotter en Brain Damage, de film die hij erna maakte en in mijn ogen één van de tofste horrorkomedies aller tijden. Basket Case is pulp met een hoofdletter Y, waar je telkens heerlijk om de knulligheid kan lachen. Maar helaas komt de film niets verder dan dat. Karakters boeien niet, het acteerwerk is bizar ondermaats, evenals de gore en effecten. Eveneens jammer dat Henenlotter schijnbaar af en toe dacht een bloedstollende thriller te maken, want sommige scènes hebben een gigantische opbouw, terwijl iedereen gewoon wacht op over-the-top taferelen en idioot gedoe. Dit ontbrak er toch teveel aan, veel te vaak probeert Henenlotter spanning op te bouwen. En tja, met zo'n uitgangspunt en creatie moet je dat niet eens willen proberen. Af en toe is Basket Case lekker lomp en sowieso op veel momenten grappig, maar daarmee is het voor mij nog niet een uiterst geslaagde pulpfilm.

Dan kijk ik toch veel liever naar de avonturen van Aylmer.

2,5 sterren.

Heb deze een tijdje geleden na een half uur uit gezet, en weer zat ik te twijfelen... Basket Case leunt puur en alleen op het monster, maar vergeet verder goor of grappig te zijn.

Bradley arriveert in New York met een enorme rietenmand en wordt al snel geconfronteerd met het vieze, ongure volk wat er rondloopt. Jammer dat Van Hentenryck niet grappig is, noch sympathie opwekt. De overige cast acteert al even ellendig en en er is werkelijk geen enkel personage die ook maar een beetje boeit.

Dus dan ben je blij wanneer het monster tevoorschijn komt, en die is best leuk ontworpen. Helaas wordt er af en toe gebruik gemaakt van ontzettend knullige stop-motion die mij meermaals naar een zakdoekje deed grijpen. Het was zo ontzettend lelijk dat Beverly Bonner erbij verbleekt. De moorden gebeuren veelal offscreen, maar bloed zit er zeker weten wel in. Ik vermoed dan ook dat sommige niet de uncut versie hebben gezien. Er is namelijk een versie in omloop waar al(!) het bloed uit is geknipt. Dan heb je helemaal een kutfilm ja.

Monster en gore zijn aardig, maar daar kan de film niet alleen op leunen. Henenlotter vergeet er een paar leuke characters, situaties en dialogen in te stoppen om de lach op ons gezicht te toveren. Want serieus kan dit nooit bedoeld zijn.

Zeer voorspelbare en ondermaatse horrorfilm met een monster dat alleen maar uit is op moorden. Dit concept werkt al snel vrij vervelend als zullen sommigen dit werkje wel weer beschouwen als een cultfilm. Niet veel beter dan Eraserhead, maar dan hebben we het ook over het absolute dieptepunt in de filmgeschiedenis. 2 sterren

Leuke film! De locaties zijn cool om te zien: een tijdscapsule naar het smerige NY uit de 80's. Alles aan de film is smerig en vuig en dat siert voor mij de film.

Een echte cult-horror, en dat moet je maar net liggen. Om te beginnen, het vreselijke gekrijs (Wat veel voorkomt in de film) was erg storend. De stop-motion in de film, deden mij ontzettend pijn in de ogen. De scenes waar het oude New York even rauw in beeld werd gebracht, deed mij goed. (Wat mis ik die oude tijden) Qua gore, was het niet veel soeps. Het monstertje ziet er wat knullig uit, overigens bied de film ook wat emotie. Abigail, nadat hij operatief verlost wordt, als een stuk vuil, in een plastic tas op straat word gezet. of Dat zijn vader, lelijke dingen naar Abigail roept. Naarmate de film vorderde, kwam er wat animositeit tussen Abigail en zijn tweelingbroer Duane Bradley Dit word voornamelijk duidelijk wanneer Duane Bradley, zijn rieten mandje meeneemt naar een bar en daar een hotelgenoot tegen komt. Na een aantal budweiser begint Duane, behoorlijk open te babbelen (waar hij een aantal hartverscheurende woorden over zijn misvormde broertje deelt.) Zodra de bar gaat sluiten, en beide terug komen in het hotel, valt Duane in slaap, maar brengt Abigail een avondje door met de vrouw. (Althans, tot zijn gezichtje in haar beeld kwam. Abigail, kruipt weer in zijn mandje, maar dit keer wel met een slipje, van die dame Dit zorgt ervoor dat hij wat lustopwekkende word. Wat volgt een seks-scene tussen het monstertje, en een receptioniste.waar Duane wel iets in zag zitten Nadat Duane hierachter komt, volgt er een matpartij tussen de beide tweelingbroers, en komt de animositeit, waar ik het eerder over had weer even terug. Nadat beide op den duur aan een uithangbord hangen, probeert het monstertje zijn tweelingbroer te redden. Echter wurgt hij Duane onbedoeld dood.

Dan word je dus uitgedaagd om een film te kijken van Something Weird. Op voorhand werd ik daar al niet bepaald vrolijk van, maar heel toevallig had ik ergens nog Basket Case liggen. Desondanks die film toch heel lang vermeden en nu omwille van die reden toch maar eens opgezet.

Basket Case is een film die vooral opvalt door het belabberde verhaal ervan. Een jongen wordt gescheiden van zijn misvormde broer en die, of beter gezegd dat ding, besluit daarvoor wraak te nemen. Ook al komt de film uit 1982 en is het inmiddels flink verouderd, het monster in de rieten mand ziet er belabberd uit. Vooral wanneer het in beweging komt is het bijna lachwekkend om te zien. Was net of ik op dat moment naar 'Buurman & Buurman' of een 'Chicken Run' aan het kijken was, al moet ik zeggen dat ik die andere titels beter vind.

Qua sfeer was het redelijk gesteld met Basket Case, maar spannend werd het vrijwel nooit. Kills zijn grotendeels off screen waarna het bloed in de rondte vliegt, waardoor het op het gebied van horror ook zeer zeker niet kan overtuigen. En ook de humor was eerder tenenkrommend dan leuk.

Tja, het is een ontzettende B-film en het acteerwerk (wat een gegil en geblèr) en camerawerk zijn van een lachwekkend slecht niveau. Ook het verhaal stelt niet zo heel veel voor. Je moet je door een belabberd eerste half uur heen bijten. Daarnaast zijn de moorden niet vaak in beeld en repeterend. Ergste was de humor, die vond ik niet leuk, meer het type flauw. Wel geslaagd zijn het achtergrondverhaal van Belial en Duane en de ontknoping. Over het algemeen was het nog aardig maar het is en blijf een pulp-horror film.

Crappy natuurlijk.

Ik kan er dan ook niet omheen dat trash niet meteen mijn genre is, alhoewel dit soort ideetjes er bij mij nog wel simpel in kunnen gaan. Bovendien zag ik al eerder scenes van deze Belial en die vond ik nog wel geinig. Maar helaas is Belial 1 van de weinige pluspunten.

Want het was allemaal wel heel erg simpel. De crew wordt er dan ook niet bij geholpen dat het budget uiteindelijk maar op 35,000 dollars lag, die ze ook in delen bleken te krijgen. Het resultaat is een ietwat simpele, schreeuwerige en vaak klunzige horrorkomedie die nooit helemaal werkt.

Ik weet wel ongeveer de stijl van Henenlotter en weet dat hij lak heeft aan de regeltjes, maar iets meer aandacht hier en daar mag wel. Alles is wel heel erg simpel gebracht. Handschoentjes als hand van Belial, off-screen kills die allemaal zowat hetzelfde zijn en een saai hoofdpersonage.

Pas als Belial even verschijnt leeft de film op, want dat soort dingen smaken me dan wel weer iets meer. Ik heb een paar beelden van de vervolgdelen gezien, en die kills zien er stukken leuker uit. Deze kills zijn wel bloederig maar allemaal hetzelfde, en dat smaakt me minder.

Die 91 minuten waren uiteindelijk redelijk vermoeiend, maar de laatste minuten doen het hem wel weer een beetje opleven. Acteerkracht is ook geweldig zwak. Alleen Smith is bij vlagen nog wel een beetje schattig, en dat was het hem weer.

De film leeft soms wel op, maar te weinig om alle minuten tot een goed einde te brengen. Helaas, want hier had ik dan nog wel vertrouwen op.

Grappiger en vermakelijker dan ik dacht. Hoewel er enkele bloederige scènes te bespeuren zijn en de film een onvervalste cult horror is, is het geen film die zoekt naar spanningopbouw. Een goede scène bijvoorbeeld is deze waarin de buurvrouw in bed ligt met de geile Beliol verborgen onder het hoofdkussen, en die daarna ook nog haar slipje meepiktl. Je verwacht je daar wel aan maar alsnog werkt het wel. Als amateurfilm vind ik dit beter gedaan dan Peter Jacksons Bad Taste, dat in hetzelfde hoekje kan gecatalogeerd worden. Het monster-ontwerp is zeker niet slecht voor een film van dit niveau, en er wordt ook wat stopmotion gebruikt. Ik heb het gevoel dat Henenlotter toch iets meer wilde bieden dan offscreen horror en dat valt wel te waarderen, hoe lowbudget het er ook uitziet. Zo was die sex scène met Belial op het einde helemaal weird. Niet slecht.

Inventieve low budget-horrorfilm met een verrassend effectief script, waardoor je de vele tekortkomingen van de film best door de vingers wilt zien. Leuke stopmotion-effecten ook hier en daar. Het akteerwerk stelt weinig voor en visueel valt er ook niet veel te beleven, maar door de levendige sfeertekening en bizarre plot heeft het allemaal toch een bepaalde charme. Ja, zo worden ze niet meer gemaakt...

Een bekende eighties film en inmiddels een B cult film.

Met veel gekkigheid.

Met een jongeman die een rieten mand mee zeult.

En in een hotel tijdelijk verblijft, vanwege wraak en snode plannen.

En in die mand, zit zijn monsterlijke broer.

Een knotsgekke horror komedie film.

En zo knullig gemaakt, dat hij vermakelijk en een leuke film blijft.

Ondanks het feit dat Duane en Belial na verloop van tijd als Siamese tweeling van elkaar worden gescheiden, blijven ze onvoorwaardelijke vrienden en zijn ze emotioneel onafscheidelijk. Duane loopt dan ook de hele film door met een grote rieten mand waarin hij Belial bewaart.

Wanneer er een derde persoon op de proppen komt, Duane ontdekt nu eenmaal zijn seksualiteit en ontmoet een meisje, is dit niet naar de zin van het monsterlijke creatuur. Belial ziet er wel lelijk goed uit, grappig ook wel, al zou ik hem liever niet tegenkomen.

Basket case is zo´n typische 80s comedy horror. Gezapig en luchtig, prima vibe en wat humor. Gore en bloot inclusief, al is dat laatste hier niet echt aanwezig. Low budget en knullig, maar wel pure fun.