Basket Case (1982)

Inventieve film die me qua aanpak en sfeer een beetje deed denken aan Braindead. Kwalitatief uiteraard niet de meest hoogstaande horrorfilm in het spectrum, maar dat hoeft niet. Basket Case bevat genoeg ingrediënten om de kijker geruime tijd te entertainen. Het absurde plot en enkele schitterende gore-momenten zorgen ervoor dat deze z'n cultstatus meer dan verdiend heeft. Het einde daarentegen was een beetje een domper en strookte niet met de creativiteit van de rest van de film.

een echte horror vond ik wel met gore momenten en een leuk verhaal.

acteren kon beter.

3,5 ster

Amateuristisch prul maar op sommige momenten zo slecht dat het wel weer grappig is. Vooral om het acteerwerk heb ik kunnen lachen, die staar-in-de-verte-en-dreun-je-zinnetjes-op manier van acteren werkt regelmatig op de lachspieren. Het verhaal wordt slecht verteld en de gore lijkt ook helemaal nergens op. Jammer.

1,5*

De groteske premisse van ‘'Basket Case'’ lijkt garant te kunnen staan voor een uitbundig gorefestijn en een licht sinister sfeertje, maar als het erop aankomt kan Henenlotter zelden tot nooit beschikken over een ideale mix tussen beide aanknopingspunten. De amateuristische mise-en-scène, het beschamende acteerwerk, het lak aan tempo en het acute gebrek aan originaliteit (lees: afwisseling) zijn dan ook niet vatbaar voor compensatie en vergeving. Bijgevolg is ‘'Basket Case'’ niet in staat om de lachspieren op de proef te stellen en de kijker een gezonde dosis vermaak te bieden.

1.5*

Fijn cult werkje!

Het verhaal is geweldig, de vertelwijze erg fijn en de sfeer heerlijk. Ontzettend fout allemaal, al werkt dat niet op alle vlakken altijd even goed hier. Zo is zijn siamese tweeling niet altijd even gaaf(lees: handig) in beeld, vooral die vreselijk slecht uitgevoerde stop-motion stukjes (gelukkig maar weinig) zijn het toppunt daarvan. Voorderest ziet het mormel er erg tof uit!

Heerlijk humoristisch ook, lekker luchtig geheel wat dus amper serieus te nemen valt. Helaas mist het op één bepaald aspect een hoop, de gore. Er valt weinig te beleven, laat staan on-screen. Heeft vast veel te maken met budget maar ook dat is eigenlijk geen excuus, zoiets moet geen probleem zijn. Jammer dat het daar naar mijn mening wat tekort komt als je het geheel bekijkt.

Maar het heerlijke verhaal en typische foute jaren 80 sfeertje maken dit tot een werkje zoals ik ze altijd graag zie. 3.5*

Cult van niks.

Hoe een film als deze vergeleken kan worden met Braindead gaan mijn petje te boven. Braindead is een voorbeeld hoe kunde en een lekkere portie over-the-top budgetaire beperkingen kunnen overwinnen, Basket Case is een voorbeeld dat kunde en creativiteit écht wel nodig zijn en je zonder gewoon een belachelijk slechte film hebt.

Acteerwerk is droef. Het belachelijke opdreunen van tekstjes is niks, het eeuwige geschreeuw (alsof het een wedstrijd was) is irritant en de weelderige krullen van de hoofdrolspeler zijn zowaar enger dan het monster.

Slechte effecten, maar dan ook echt slecht. Liefhebber van stop motion hier, maar meer dan drie keer stoppen per scene zat er niet bij. Da's geen budgetaire beperking, da's gewoon luiheid. Maar, valt op te vangen met wat leuk camerawerk. Ook dat ontbreekt. Om er een moord (wat dan de hoogtepunten van deze film moeten zijn) uit te lichten: je ziet een automatische zaag. Je ziet een romp van een man. Daarna twee benen die uit elkaar vallen.

Pijnlijk gebrek aan gore ook, want buiten hier en daar een bloedspetter is er helemaal (helemaal!) niks te zien. De foto die Reinbo hier linkte is misschien nog grappig, maar niet als dat mens 5 seconden ervoor plat met haar hoofd in een la vol mesjes werd gedrukt. Hoe moeilijk kan het zijn om even een scene uit te denken waar oorzaak-gevolg ook daadwerkelijk kloppen.

Mjah, genoeg te zeuren en te zeiken over deze film, veelal over punten die er eigenlijk toch niet toe doen. Het is gewoon dat alles zo belabberd slecht is dat zelf die makkelijk te vergeven pijnpuntjes enorm gaan irriteren.

Belachelijke prul. Niks te zien, véél slecht geacteerd drama (alsof we daarop zitten wachten) en buiten een veelbelovende (op papier) setup echt helemaal niks te beleven. Je moet al een erg slechte regisseur zijn om van dit uitgangspunt zo'n slechte film te maken.

Cult van niks. 0.5*

Wat een tegenvaller zeg; vre-se-lijk deze Basket Case. Ik had echt een leuk filmpje verwacht, maar dat mocht niet baten. Saai, dom, lelijk en totaal niet boeiend. Helaas.

Het acteerwerk is belabberd, de effecten zijn bedroevend en dat monstertje is totaal niet leuk (eng / grappig). De bruine vrouw, die nog voor ''die ene'' opwindende scéne kan zorgen ziet er niet uit en dat gedoe met de vriendin van krullemans is nogal vervelend.

Ik heb m'n best proberen te doen om dit leuk te vinden en het begint nog niet eens zo slecht, maar naarmate de film vordert wordt het steeds minder allemaal. De kills zijn gewoon érg slecht; geen leuke gore, veel off-screen (die twee benen die uit elkaar vallen bijv.) en het verhaal(tje) is totaal niet vermakelijk uitgewerkt. Had beter gekund.

Nee, helaas voldeed dit niet aan m'n verwachtingen. Erg amateuristisch, soms zó triest dat het weer wat grappig wordt, maar dat is niet echt positief in deze. Onvoldoende.

Grote , grote, grote tegenvaller.

Had hier toch iets anders van verwacht.
Pas na een klein uur wordt duidelijk waarom onze misvormde Belial de dokters vermoord.
Het creature (wat er nog het meest uit zag als een grote uitgescheten drol) ziet er knullig doch redelijk grappig uit. Eng was hij echter totaal niet, mede door lachwekende stop-motion scenes.

Duane vond ik (mede door die verschrikkelijke afro van hem) een zeer irritand kereltje. Wat dat te gaat was ik blij met het einde.

De film (vind ik) kent een hele vieze sfeer. De gebouwen/hotel is vies, en het zelfde geld voor de personages. Met als hoogtepunt onze vriend Duane. Zeker in de scene waarin hij droomt dat hij zelf volledig naakt door de straten van New York rent zijn misselijk makend. Ik heb die zin trouwens niet tussen spoilers gezet omdat ik vind dat je hiervoor gewaarschuwd moet worden .

Iets wat deze film al minstens een punt hoger had laten scoren was een goed stuk gore. Wat mij betreft was deze film daarvoor gemaakt, maar zelfs de gore is (onverwacht) niet aanwezig (tenzij je een paar bloed spetters als gore rekent).

De film is echter zo knullig dat ik het niet lager dan een 2 kan geven. Hij wordt nergens echt saai, en het monster is aandoenlijk genoeg voor op z'n minst een glimlach.

Maar al met al dus een fikse tegenvaller. Hoe heeft dit op IMDB nog een 6,0 weten te scoren .

Cult met een Hoofdletter C-U-L-T!

Dit is een schitterend voorbeeld van hoe een low budget horror film zijn beperkingen overstijgt om een tijdloze cultklassieker te worden.

Regisseur Frank Henenlotter combineert bakkenvol plastische gore en 42nd Street humor met een origineel verhaal dat -gode zij dank- het 'Iedereen Kan Schilderen' psycho killer qu'est-ce que c'est genre met glans overstijgt. Er komt zelfs een aantal sympatheiek karakters in voor, plus een druppel menselijke tragedie temidden van alle bloeddoordrenkte close-ups.

Duane, een naief ogende jongen uit de provincie, arriveert in New York City met een rol(!) geld in z'n broekzak en een rieten mand in z'n armen. Hij neemt een kamer in het eerste -maar NIET het beste!- hotel waar hij tegenaan struikelt. Het gruizige Hotel Broslin, met zijn kleurrijke, zonderlinge, drankaangetaste gastenlijst., is exact het no-tell-hotel - Hotel Quickie waar Duane rustig zijn moorddadige plannen kan uitbroeden. De keur aan medebewoners is nieuwsgierig naar de mand, sowieso wat een aardige jongen als hij in een zaadvlek als dit te zoeken heeft. Het wordt de kijker snel duidelijk als Duane met zijn mand op jacht gaat naar de slagers die hem in zijn jeugd zo bruut scheidden van zijn misvormde siamese tweelingbroertje Belial! En voor wie het nog niet doorheeft, raad eens wat er in de mand zit, en waarom het 'nogal enorm pissig' is!

De film zit voordevol bloed, gore, een (stop-motion) monster, zelfs wat liefde en drama! Geweldige ranzige locaties, met Hotel Broslin als hoofddecor - Henenlotter schildert een heerlijk smerig plaatje van Downtown New York, 42nd Street sleaze jaren '80. Dit kan zich qua '80s tijdsbeeld meten met evenzo van pus druipende, naar riool en putlucht stinkende pareltjes als Street Trash, Combat Shock, Maniac, Deadbeat at Dawn en jawel Kondom des Grauens! Het is toch prachtig als Duane piemelnaakt door de nachtelijke straten van New York jogt! Of de briljante hotelclerk/concierge die keer op keer al mopperend en vloekend de nauwe trappen opstommelt als er voor de zoveelste keer heibel is op Duanes verdieping.
Of als een roedel straatlopertjes gillend en paniekerend naar boven wijzen als Belial aan het Broslin uithangbord hangt, wanhopig Duane aan zijn strot vastgrijpend, en hem om te behoeden te pletter te vallen op de harde straatstenen hem effectief aan het wurgen is! Hoe mooi!

Het is allemaal prachtig. Voor een schamel budget van $160,000 krijg je een soms wat krakkemikkig spektakel. Maar wat wou je dan voor een debuutfilm met een fooi in elkaar geMacGyverd!
Bloed en gore zijn heerlijk. Let ook vooral op de mooi in beeld gebrachte flashback waarbij het (nood)lot van de vader van de twee prachtig aan de verbeelding wordt overgelaten. Goed, de stop-motion is wat knullig, maar het misvormde monster ziet er schitterend uit.

Dit is een van de mooiste off-the-wall, geflipte, van de pot gerukte horror/drama/komedies die het videotijdperk van de '80s ons heeft geschonken! En laten we daar dankbaar voor zijn.

Voor Duane, Belial, en alle bewoners en gebruikers (nudge nudge, wink wink...) van de kamers van Hotel Broslin, 4,0 geamputeerde sterretjes!