Man Push Cart (2005)

Ik heb de film aandachtig bekeken, vond het wel leuk gemonteerd en het tempo was ook goed, des te jammer dat er geen leven in de hoofdpersoon zit, het leven wat hij bezit is veel te saai om er nog iets leuks van te maken. Te veel onduidelijkheden imo.

Je kunt achteraf een hoop interpretaties erop los gooien, alleen maakt dat de film niet interessanter.

Was hij vroeger écht beroemd en was hij dat zat? Dat is wat ik eruit haalde.

Het zal allemaal wel, niet boeiend genoeg.

Chop Shop vind ik eveneens nog een klasse beter, maar Man Push Cart heeft toch ook zeker de nodige charmes. Veel gebeurt er eigenlijk niet en we zien bepaalde rituelen misschien wat al te vaak herhaald worden, maar het harde bestaan van Ahmad wordt sereen en vertederend in beeld gebracht.

Deze Pakistaanse immigrant wordt op overtuigende manier gespeeld, maar ook Leticia Dolera als love interest Noemi is zeer innemend (wat een ongelofelijk mooi meisje trouwens).

Op cinematografisch vlak kiest regisseur Ramin Bahrani ook voor soberheid en visueel vind ik Chop Shop toch ietsje indrukwekkender. Waar ik daar overigens nog riep om wat muziek in de film, moet ik mijn mening nu misschien herzien. De soundtrack van Man Push Cart is namelijk ontzettend, ontzettend duf: een Ken Loachprent is er niets tegen! Erg jammer want een goede score had voor een extra sfeerinjectie kunnen zorgen.

Puik, klein filmpje met een ietwat onbevredigend maar toch passend einde. Het niveau van Chop Shop wordt hier echter niet benaderd.

Mooi in beeld gebracht maar net toen ik dacht dat er wat vaart in kwam was in eens de film afgelopen. En dat vond ik heel erg jammer.

Ik wilde bv best weten Hoe zijn vrouw was gestorven en waarom hij geen muziek meer maakt

daar om kan ik niet te veel punten weggeven voor deze film er had imho veel meer in gezeten

Een volwaardige film kan ik dit niet noemen, hij voelde eerder aan als een soort Documentaire over het dagdagelijkse routineuze leventje van een immigrant aan de zelfkant van de maatschappij.

Als kijker heb je er niet veel aan. Je komt niets te weten over de vreemde cultuur waaruit hij afkomstig is. Er is ook geen positieve boodschap in verwerkt waaraan je jezelf als kijker kan optrekken. Ik zou hem nog het best kunnen omschrijven als een sombere, docu-achtige nihilistische film, er valt nergens een lichtpuntje te bespeuren.

Meestal hou ik van dit soort films maar deze vond ik niet meeslepend of boeiend genoeg. Dan kan ik evengoed naar een film over mijn eigen leven kijken, dagelijks vertrekken naar het werk, daar de job doen die van je verwacht wordt, 's avonds thuiskomen en nog wat aanrommelen, je weet wel wat ik bedoel... Boeiend om naar te kijken is dat niet maar als je voyeuristisch ingesteld bent valt dat nog best mee

Misschien was ik niet in de juiste stemming ? Wie zal het zeggen...

Ik gaf hem eerst een 5,5/10 maar hij bleef nog de hele dag door mijn hoofd spoken, vandaar dat ik mijn score verhoogd heb naar 6/10, een subtiel verschil...

Hij verveelt nergens maar daarmee is ook alles gezegd, een gemiste kans.

Sfeervolle, ingetogen slice of life over een Pakistaanse immigrant (Ahmad Razvi), die zijn kar door de straten van New York sleept om donuts en koffie te verkopen. Gaandeweg komen we wel het één en ander over hem te weten, maar de film blijft opzettelijk aan de oppervlakte hangen. De echte pijn en verdriet van de hoofdpersoon komen we als kijker niet te weten. Mooi sober in beeld gebracht en meeslepend, op een haast alledaagse manier.